ข้าเป็นฮูหยินของท่านมิได้หรือ

หว่าอิ๋งสลบไสลไปเป็นเวลาเกือบหนึ่งชั่วยามแล้ว หยี่หานอุ้มนางมาจนถึงบ้านพักท้ายหมู่บ้านของเขา แล้ววางนางไว้ที่เตียงนอนภายในบ้านที่มีสภาพเก่าและทรุดโทรมของเขาบัณฑิตหนุ่มมองหญิงสาวตรงหน้า เขานึกในใจอย่างเป็นกังวลที่พานางกลับมาด้วย เพราะไม่รู้จักหัวนอนปลายเท้า บางทีนางอาจเป็นนางนกต่อของพวกโจรเขาก็ลืมคิดไป‘แต่บ้านเราไม่มีของมีค่าอันใด ไยจะต้องระแวงนางด้วยเล่า’ เขานึกในใจแล้วหาผ้ามาชุบน้ำเพื่อเช็ดเนื้อตัวให้นางหว่าอิ๋งเริ่มรู้สึกตัว นางกะพริบตาถี่ๆ จ้องมองใบหน้าของหยี่หานที่เริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ แล้วพอนึกได้ถึงเหตุการณ์ล่าสุดที่เจอ หว่าอิ๋งก็ร้องลั่นเสียงดัง พร้อมทั้งใช้มือไม้ทุบตีเขา จนหยี่หานต้องจับมือทั้งสองข้างของนางเอาไว้“ไอ้โจรใจชั่ว ข้าจะไม่มีวันให้อภัยเจ้าไปชั่วชีวิต ข้ายอมตายดีกว่าที่จะอยู่อย่างทรมานเช่นนี้ ออกไปนะ” นางผลักไสเขา แล้วร้องไห้ออกมาเมื่อนึกว่าตนเสียพรหมจรรย์ไปแล้ว“หยุดก่อนแม่นาง ข้าช่วยเจ้าไว้ต่างหากเล่า”เสียงนุ่มทุ้มสุภาพและใจเย็นนั่น ทำให้หว่าอิ๋งหยุดชะงัก นางเพ่งพิจารณาดูชายตรงหน้าอีกครา หาได้เป็นหนึ่งในโจรใจโฉดที่หวังคร่าพรหมจรรย์ของตนเองไม่“ทะ ท่าน ชะ ช่วย

หว่าอิ๋งนำเงินที่ได้จากการขายผักและขายผ้าที่นางปัก ซื้อเป็ดมาเลี้ยงเพื่อกินไข่จำนวนสองตัว และซื้อเนื้อหมูมาจำนวนหนึ่ง เงินที่เหลือนางยกให้บัณฑิตหนุ่มเก็บไว้ส่วนหนึ่ง นางก็เก็บเอาไว้ส่วนหนึ่งเพราะรู้ว่าให้เขาไปทั้งหมดเขาก็คงไม่ยอมรับแน่ สู้นางเก็บส่วนของตนเองเอาไว้ให้เขาไปสอบในเมืองหลวงจะดีกว่านางนำเนื้อหมูมาทำอาหารบางส่วน ส่วนที่เหลือได้ทำการถนอมอาหารโดยการนำมาแผ่นออกแล้วทาเกลือให้ทั่วนำไปผึ่งแดดจนแห้ง แล้วนำมาแขวนเก็บไว้ในที่ที่อากาศถ่ายเท ทำอย่างนี้เนื้อหมูจะเก็บได้นานหลายวันหยี่หานประทับใจในการดูแลของนาง นางทำทุกอย่างไม่ให้เขาต้องเหนื่อยทำอะไรทั้งนั้น แม้กระทั่งเอาผักไปขายในหมู่บ้านนางก็ยังรับอาสาทำเองทั้งหมด ตอนนี้ทำให้เขามีเวลาอ่านหนังสือได้อย่างเต็มที่บ้านช่องที่ดูสะอาดตา อาหารดีๆ ที่นางจัดหามาให้ แล้วยังมีเงินเก็บที่ได้จากการทำงานของนาง มันทำให้เขารู้สึกแย่กับตัวเองไม่น้อย แต่มันก็เป็นสิ่งที่นางเต็มใจทำ อีกทั้งเขามีหน้าที่จะต้องอ่านหนังสือสอบ จึงพยายามไม่คิดถึงเรื่องนี้ และคิดว่าจะต้องตอบแทนนางในสักวัน“คุณชายกัว ข้าปักผ้าเช็ดหน้าให้ท่าน” หว่าอิ๋งนำผ้าเช็ดหน้ามอบให้แก่เขาหย

เหว่ยฟางเป็นลูกสาวคนเดียวของโจวเจาหรู เขารักและถนอมนางราวกับไข่ในหิน เหว่ยฟางเปรียบเสมือนไข่มุกเม็ดงามบนฝ่ามือ(ลูกสาวหัวแก้วหัวแหวน) ที่เขาหวงแหนเธอและเฝ้าทะนุถนอมมาตั้งแต่ยังเล็ก และหวังให้นางมีชีวิตที่สุขสบายกัวหยี่หาน ลูกชายเจ้าของสวนผักที่ท้ายหมู่บ้าน เขามีฐานะยากจน ถึงจะพยายามสอบเพื่อเป็นขุนนาง แต่กว่าจะสอบผ่านคงใช้เวลาอยู่นาน เพราะเขาสอบตกเมื่อสามปีที่แล้วในการสอบจวี่เหริน ซึ่งจะมีสอบทุกๆ สามปี จึงทำให้ยิ่งเสียเวลาไปอีกเจาหรูจึงต้องการให้บุตรสาวคนเดียวออกเรือนไปกับบุตรชายของตระกูลลู่ ที่เป็นเศรษฐีค้าข้าวและมีฐานะร่ำรวย ถึงแม้ชื่อเสียงด้านผู้หญิงจะมีมาให้เข้าหูบ้าง แต่มันก็เป็นธรรมดาของผู้ชายที่เกิดในตระกูลร่ำรวย สุรานารีย่อมไม่ขาดมือเหว่ยฟางเองแม้จะรักหยี่หาน แต่นางก็รักตัวเองมากกว่า นางชั่งใจว่าชายทั้งสองนั้น ใครกันที่เหมาะจะได้ครองคู่กับนางจริงอยู่ที่ว่าหยี่หานกำลังจะสอบจวี่เหรินในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้านี้ หากเขาสอบผ่านก็ต้องรอสอบก่งเซิ่งอีก เป็นเวลานานกว่าเขาจะสอบไต่ระดับไปจนถึงขุนนาง หากนางเลือกเขาแล้วเขาสอบไม่ผ่านนางคงได้ออกเรือนตอนอายุมากแล้วเป็นแน่ส่วนทางด้านลู่ชิงฟง

นัยน์ตาสีดำสนิทของหยี่หานจ้องมองออกไปที่สวนผักของตนเอง เห็นหว่าอิ๋งทำงานในสวนอย่างมีความสุขก็อดยิ้มไม่ได้“หากว่าเจ้าดูเหน็ดเหนื่อยเสียหน่อย ข้าคงออกไปช่วยเจ้าแล้ว แต่ดูเจ้าสิช่างมีความสุขกับสิ่งที่ทำเหลือเกิน” เขาบ่นพึมพำเบาๆรู้ว่านางเองก็คงไม่อยากให้เขาช่วย เพราะนางอยากให้เขาอ่านตำราเตรียมตัวไปสอบในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้านี้เขาก้มหน้าอ่านตำราต่อพลางอมยิ้มอย่างสุขใจที่มีนางอยู่เคียงข้าง แต่พอนึกได้ว่าตนเองนั้นมีเหว่ยฟางอยู่แล้ว จึงค่อยๆ ลดยิ้มลง แล้วตั้งใจอ่านตำรา การสอบครั้งนี้เขาต้องทำเพื่อนางให้สำเร็จหว่าอิ๋งรดน้ำผักแล้วเสร็จ นางจึงกลับเข้าไปในบ้านเพื่อนำผ้ามาปักต่อจากเมื่อวาน แอบชำเลืองมองคุณชายที่นางแอบมีใจด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักใคร่และเทิดทูนตอนที่เดินผ่านห้องอ่านตำราของเขา ก่อนจะเดินไปนั่งปักผ้าต่อไปเงียบๆ ตรงโต๊ะอาหารที่อยู่หน้าห้องที่มองเห็นกันได้ ไม่ได้ชวนเขาคุยให้ต้องเสียสมาธิหยี่หานอ่านตำราจบไปหนึ่งบท เขาพักสายตาหันมองไปทางหว่าอิ๋งที่ปักผ้าอย่างตั้งใจ อดนึกไม่ได้ว่าหากนางจากไปแล้ว เขาจะคิดถึงนางหรือไม่‘ข้าคงรักและคิดถึงเหว่ยฟางจนไม่มีที่ว่างให้นึกถึงนางแน่’ เขาบ

เมื่อเวลาล่วงเลยไปจนถึงคืนวันเพ็ญตามที่นัดหมาย หยี่หานจึงออกไปรอหญิงคนรักที่จุดนัดพบ ด้วยรอยยิ้มที่ดูมีความสุขและอิ่มเอมหัวใจเขาเดินไปมาที่ศาลานั้นอย่างตื่นเต้น สักพักก็เริ่มกระวนกระวายเพราะเวลาผ่านไปหนึ่งชั่วยามแล้ว แต่ก็ยังไม่มีวี่แววว่าเหว่ยฟางจะมาที่นี่‘หรือว่านางมาไม่ได้ บิดาของนางต้องจับได้แน่ๆ’ หยี่หานคิดอย่างวิตกกังวล ห่วงว่าเจาหรูจะจับได้ตอนที่นางลักลอบออกมาแล้วลงโทษนางแต่บัณฑิตหนุ่มก็ยังไม่ไปจากตรงนั้น เกรงว่าหากเขากลับไปอาจจะสวนทางกับนางที่อุตส่าห์ลอบหนีออกมาเจอเขาได้ จึงยังคงรอนางด้วยจิตใจที่เต็มไปด้วยความหวังผ่านไปครึ่งค่อนคืนหยี่หานที่เผลอหลับไปสะดุ้งตัวตื่นขึ้นมาเพราะถูกแมลงรบกวนและรู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวราวกำลังจะมีไข้‘นี่ก็ดึกมากแล้ว นางคงไม่มาแล้ว’ เขามองไปรอบๆ ไม่เห็นวี่แววว่านางจะมาตามที่นัดหมาย จึงตั้งใจจะฝ่าความมืดกลับไปแต่ยังไม่ทันที่เขาจะเดินออกจากศาลา ก็เห็นแสงไฟจากตะเกียงกำลังมุ่งตรงมาทางเขา ทำให้หยี่หานนั้นยิ้มกว้างออกมา รู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่งที่ในที่สุดเหว่ยฟางก็ลอบออกมาพบเขาได้สำเร็จเงาของสตรีที่ถือตะเกียงน้ำมันนั้นเดินเข้ามาหาเขาใกล้ๆ หยี่หานลดย