All Chapters of ข้าเป็นฮูหยินของท่านมิได้หรือ: Chapter 11 - Chapter 19

ในตอนเช้าหว่าอิ๋งที่รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาก็อมยิ้มที่ตอนนี้ตนเองอยู่ในอ้อมกอดของหยี่หาน นางค่อยๆ ลงจากเตียงแล้วหยิบอาภรณ์ขึ้นมาสวมใส่ ใช้มืออังที่หน้าผากของเขาพบว่าไข้ลดลงมากแล้วจึงยิ้มออกมาอย่างวางใจนางช่วยใส่กางเกงให้กับเขาเพียงตัวเดียวเพราะเกรงว่าถ้าขยับมากกว่านี้เขาจะตื่น จึงห่มผ้าให้เขาแล้วออกไปทำอาหารเช้าทิ้งเอาไว้ให้ ก่อนจะเดินออกไปให้อาหารเป็ดและรดน้ำสวนผักที่ตอนนี้พึ่งลงแปลงใหม่หลังจากขายผลผลิตไปเมื่อวันก่อนหยี่หานตื่นมาด้วยอาการหนักอึ้งที่ศีรษะ เขารู้ตัวว่าเมื่อคืนนี้เกิดอะไรขึ้น และมั่นใจว่ามันไม่ใช่ครั้งแรกตอนนั้นที่หว่าอิ๋งทำเป็นไม่รู้เรื่องแล้วหลอกให้เขาเข้าใจผิดว่ามันคือความฝัน นางคงมีเหตุผลอะไรบางอย่างที่ไม่ยอมพูดความจริงกับเขาเขาลุกขึ้นสวมใส่เสื้อผ้าแล้วเดินออกไปที่ห้องโถงเล็กๆ กลางบ้านที่มีโต๊ะอาหารวางอยู่อาหารบนโต๊ะยังคงอุ่นอยู่แต่ไม่มีข้าว เขาจึงเดินเข้าไปในครัวพบว่านางทำซีฟั่น(ข้าวต้ม)เอาไว้ในหม้อต้มอุ่นอยู่บนเตาที่เอาฟืนออกไปจำนวนหนึ่ง จึงตักใส่ถ้วยมาทานกับอาหารที่นางเตรียมเอาไว้ให้บนโต๊ะนางไม่เคยอยู่รอทานอาหารเช้าด้วยกันเพราะนางต้องออกไปทำงานในสวนผักและรอต้อน

หยี่หานกลับไปถึงบ้านในสภาพที่เมามาย เขาตรงไปที่ห้องอ่านตำราแล้วใช้มือกวาดตำราที่วางอยู่บนชั้นหล่นลงที่พื้นอย่างบ้าคลั่งหว่าอิ๋งที่นั่งเย็บผ้าห่มอยู่เดินมาดูว่าเกิดอันใดขึ้นแล้วเห็นว่าหยี่หานนั้นทำลายข้าวของอยู่จึงรีบเข้าไปห้าม“คุณชายกัว ท่านทำอันใดของท่านรู้ตัวหรือไม่”กัวหยี่หานจับไหล่นางทั้งสองข้างแล้วเขย่าจนร่างนางคลอนไปตามแรงกระทำนั้น“เจ้าบอกข้ามา เรื่องผ้าเช็ดหน้าที่เหว่ยฟางปักให้ข้า จริงๆ แล้วมันคือฝีมือเจ้าใช่หรือไม่” เขาถามออกมาด้วยน้ำเสียงที่น่ากลัวหยี่หานในเวลานี้ไม่ใช่บัณฑิตผู้อ่อนโยนอย่างที่นางรู้จักอีกแล้ว ทำให้นางหวั่นใจยิ่งนัก“เป็นฝีมือข้าเอง ข้าแค่โกหกให้ท่านสบายใจ” หว่าอิ๋งยอมรับสารภาพออกมาตามตรง เพราะการที่เขาถามเช่นนี้คงไปรู้เห็นอะไรมาเป็นแน่“ผู้หญิงนี่โกหกเหมือนกันทุกคน พวกเจ้าล้วนแต่หลอกลวงข้า” หยี่หานพูดจาด้วยน้ำเสียงที่โกรธขึ้ง“คุณชายท่านเมามากแล้ว ไปพักผ่อนเถอะเจ้าค่ะ”“ไม่ต้องมาทำเป็นพูดดีกับข้า นางหนึ่งก็ไปกับชายอื่น อีกนางหนึ่งก็ไม่ได้รักข้าสักนิด”หยี่หานรำพันถึงเหว่ยฟางที่เดินเคียงข้างกับชิงฟง และหว่าอิ๋งที่นางตกเป็นของเขาแล้วแต่กลับทำเหมือนว่าไม่มี

เมื่อครบกำหนดเจ็ดวันตามที่เหว่ยฟางนัดแล้ว หยี่หานไม่ได้กระตือรือร้นที่จะออกไปพบกับนางตามนัดหมาย เขาคิดว่าอย่างไรเสียนางก็คงไม่ไป จึงฝึกคัดลายมือในห้องอ่านตำราอย่างตั้งใจ และเอาแต่อมยิ้มเล็กน้อยเมื่อคิดถึงความสุขในช่วงที่ผ่านที่ได้อยู่ชิดใกล้กับหว่าอิ๋งตอนนี้หว่าอิ๋งออกไปที่หมู่บ้านเพื่อนำผ้าที่ปักไปส่งยังร้านขายผ้า อีกไม่นานนางคงกลับมาพร้อมกับของที่นางจะนำมาทำอาหารบำรุงเขาอีกเช่นเคย‘เจ้าช่างทำทุกอย่างเพื่อข้ามากมาย ไม่เคยนึกถึงตัวเองเลยสักนิด ช่างน่าเอ็นดูยิ่งนัก’ หยี่หานมองไปรอบๆ บ้านของตน มันเคยเก่าและทรุดโทรม พอมีนางมาอยู่ด้วยก็กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง เป็นบ้านที่สามารถเรียกว่าบ้านอย่างแท้จริงไม่นานนักหว่าอิ๋งก็กลับเข้ามาพร้อมกับเป็ดอีกสองตัวที่จะนำมาเลี้ยงเพิ่ม พร้อมกับเนื้อหมูและเครื่องเทศห่อใหญ่ที่นางซื้อกลับมาด้วยนางเอาเป็ดไปเข้าเล้าแล้วเดินเข้าไปในครัว ไม่ได้ไปแสดงตัวกับเขาเพราะเกรงว่าจะรบกวนสมาธิ แต่หยี่หานก็รู้เพราะได้กลิ่นควันจากฟืนที่นางกำลังก่อไฟเพื่อทำอาหารกลิ่นหอมของเครื่องเทศลอยมาเตะจมูกให้เขารู้สึกอยากทานอาหารที่นางทำแล้ว จึงวางพู่กันในมือลงแล้วเดินเอามือขัดหลั

บัณฑิตหนุ่มเดินไปส่งเหว่ยฟางถึงแค่รั้วบ้านของตน นางจูบลาเขาด้วยจุมพิตที่บางเบาแล้วค่อยๆ เดินห่างออกไปหยี่หานกวาดตามองไปทั่วบ้านแต่ก็ยังไม่เห็นหว่าอิ๋ง จึงเดินค้นหานางรอบบริเวณนั้นแล้วพบว่านางกำลังเอาหญ้าแห้งมาบังลมหนาวให้กับเป็ดของนางอยู่“ทำไมไม่สวมชุดคลุมอีกชั้น อากาศเย็นมากแล้ว เจ้าไม่หนาวหรืออย่างไร” เขาเอ่ยถามนางอย่างห่วงใย“ข้าใช้กำลังยกหญ้าและฟางพวกนี้จนร่างกายรู้สึกอบอุ่นแล้วเจ้าคะ อากาศก็ยังไม่หนาวมาก แค่นี้ข้าทนไหว” นางตอบเขาด้วยรอยยิ้มที่ดูไม่สดใสอย่างเช่นเคย“เรื่องเหว่ยฟาง ข้า..”“คุณชายหิวหรือยังเจ้าคะ ข้าจะได้ไปอุ่นอาหารให้” นางแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินว่าเขาจะพูดอันใด แล้วขัดขึ้นมาก่อน“อืม เริ่มหิวแล้ว”“ถ้าเช่นนั้นไปรอข้าที่ด้านในเถิดเจ้าค่ะ ข้าอุ่นอาหารไม่นาน” นางยิ้มให้แก่เขา หยี่หานจึงรั้งตัวนางมาโอบกอด ทำให้หว่าอิ๋งตัวแข็งทื่อด้วยความประหลาดใจ ก่อนที่จะดันตัวออกจากเขา“คุณชาย เนื้อข้าเต็มไปด้วยเศษฝุ่นและหญ้า ท่านอย่าทำเช่นนี้เลย มิเช่นนั้นท่านอาจจะเปรอะเปื้อนไปกับข้า”“เราเข้าไปในบ้านกันเถอะ” เขาไม่ฟังที่นางบอกแล้วประคองนางเข้าไปในบ้านมอบความอบอุ่นจากอ้อมแขนของตนเองใ

เหว่ยฟางกลับไปถึงบ้านแล้วรีบเข้าไปยังห้องนอนของตนโดยมีเสี่ยวหลินติดตามไปด้วย“คุณหนูมันเกิดอันใดขึ้นกันแน่ ท่านมีสัมพันธ์กับคุณชายลู่จริงๆ ใช่หรือไม่เจ้าคะ” นางถามด้วยความห่วงใย“เจ้าต้องปิดเป็นความลับ หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป ข้าคงไม่มีหน้าอยู่บนโลกใบนี้” เหว่ยฟางบอกสาวใช้ด้วยน้ำเสียงที่ร้อนใจ เพราะโจวเจาหรูคงไม่ปลาบปลื้มแน่หากรู้ว่านางได้ทำการข้ามกำแพงเจาะรู (ลักลอบเกินเลยกันโดยผู้ใหญ่ไม่รับรู้)“ข้าไม่คิดเลยว่าคุณชายลู่จะทำเช่นนั้น”“ข้าเองก็ไม่คาดคิด จู่ๆ คุณชายลู่ก็จู่โจมเข้าจุมพิตข้า ข้ารู้สึกวาบหวิวไปหมด สุดท้ายจึงต้องนอนนิ่งให้เขากระทำอย่างนั้น” นางเล่าให้แก่เสี่ยวหลินฟัง“คุณหนูไม่ต้องกังวลไปนะเจ้าคะ คุณชายลู่ดูจะรักคุณหนูมาก อย่างไรข้าคิดว่าเขาคงไม่ทอดทิ้งคุณหนูอย่างแน่นอน” นางบอกแก่คุณหนูของตนที่เติบโตมาด้วยกัน“เขาก็บอกข้าเช่นนั้นตอนที่..” เหว่ยฟางหยุดพูดแล้วทำเอียงอาย เพื่อให้รู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นถึงจะไม่เต็มใจแต่ก็แสนสุขสม“คุณหนูรู้สึกเจ็บหรือไม่เจ้าคะ”“ไม่เลยเสี่ยวหลิน มันช่างมีความสุขเหลือเกิน หากวันใดเจ้าออกเรือนแล้วจะรู้” นางพูดแล้วอมยิ้มให้แก่กันลู่ชิงฟงคือบุตร