Semua Bab พันธะร้ายพ่ายรักภรรยาชั่วคราว: Bab 21 - Bab 30

เมื่อทั้งสองอาบน้ำเสร็จ โซลก็อุ้มพราวออกมาจากห้องน้ำ เขาพาเธอไปนั่งบนเตียงแล้วไปหยิบผ้าเช็ดตัวมาเช็ดให้เธอ พราวก็นั่งนิ่งให้เขาทำอยู่อย่างนั้นเพราะไม่มีเรี่ยวแรงที่จะไปห้ามเขา เอาไว้ให้เรี่ยวแรงกลับมาก่อนค่อยว่ากันโซลไปหยิบชุดนอนมาสวมใส่ให้หญิงสาว จากนั้นร่างบางจึงทิ้งตัวลงนอนด้วยท่าทีเหนื่อยล้าก่อนที่ไม่นานเธอจะเข้าสู่ภวังค์นิทราไป ใบหน้าหล่อเหลาที่เห็นเธอหลับไปแล้วจึงยกยิ้มนึกเอ็นดูแล้วเดินไปหยิบเสื้อผ้าของตัวเองที่อยู่ในกระเป๋ามาสวมใส่ เมื่อเช้าตอนเขาขับรถออกมาจากบ้านแล้วก็นึกขึ้นได้ว่าน่าจะเอาเสื้อผ้าออกมาด้วย ดังนั้นเขาจึงกลับไปเอาเสื้อผ้าที่บ้านแล้วมาที่นี่โซลล้มตัวนอนบนเตียงแล้วดึงร่างเล็กเข้ามาสวมกอด มือหนาหยิบผ้านวมขึ้นมาคลุมร่างสวยและตัวเองก่อนที่ไม่นานเขาจะเข้าสู่ห้วงนิทราไปวันต่อมาโซลรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาในเวลาเก้าโมง ใบหน้าหล่อเหลาหันมองด้านข้างที่มีร่างอรชรนอนหลับสนิทอยู่ ร่างสูงหยัดตัวขึ้นแล้วก้มลงไปจูบหน้าผากเกลี้ยงเกลาอย่างอ่อนโยน ชายหนุ่มลงจากเตียงไปเข้าห้องน้ำแล้วอาบน้ำ เสร็จแล้วจึงสวมใส่เสื้อผ้าก่อนจะออกไปจากห้องนอน เขาเปิดแอปพลิเคชันอาหารแล้วสั่งของกินหลายอย่าง

เขตอภัยทานทั้งสามลงจากรถ โซลกับพราวช่วยกันหิ้วถุงปลาแล้วพากันเดินไปยังสระน้ำขนาดใหญ่ที่มีปลาตัวใหญ่แหวกว่ายอยู่ในนั้นเป็นจำนวนมากมาย“คุณย่าเดินระวังหน่อยนะครับเดี๋ยวลื่น”“ย่าไม่ล้มง่ายๆหรอกน่า ย่ายังแข็งแรง” ว่าแล้วทั้งสองก็จับแขนของอนงค์นาถคนละข้างแล้วพาเดินไปนั่งที่ริมสระ จากนั้นโซลก็แกะยางที่มัดถุง ทั้งสามคนร่วมกันปล่อยปลาลงไปในสระน้ำ เมื่อปล่อยปลาที่มีอยู่สามถุงเสร็จ ทั้งสามจึงพากันเดินไปยังรถหรูที่จอดอยู่ไม่ไกลก่อนจะมุ่งหน้าไปยังร้านอาหารชื่อดังแห่งหนึ่ง เมื่อรับประทานเสร็จโซลก็ไปส่งพราวที่คอนโดและกลับบ้านไปบนรถ“เมื่อคืนถูกพราวไล่ออกจากคอนโดเหรอ” เมื่อโซลขับรถออกมาจากคอนโดของพราว อนงค์นาถที่นั่งเบาะหลังก็เอ่ยถามขึ้น“ครับ”“แกใช้งานพราวหนักมาตั้งหลายเดือน แล้วยังไปนอนกับแฟนทุกคืนอีก แกก็ต้องอดทนง้อพราวต่อไปก็แล้วกันนะ”“ผมจะไม่ย่อท้อที่จะง้อพราวหรอกครับคุณย่า” ตอนแรกเขาไม่ได้รู้สึกผิดเลยที่พาขิมเข้าไปอยู่ในไร่ กลางคืนขิมโทรมาชวนให้ไปนอนเป็นเพื่อน เขาก็ไปโดยที่ไม่ได้มีความรู้สึกว่าตัวเองผิดเลย เพราะคิดว่าขิมเป็นแฟนของเขามาก่อน ดังนั้นจึงคิดแค่ว่าเขาจะต้องทำตามความต้องการของเ

บริษัท วันต่อมาร่างสูงของทายาทเจ้าของโรงแรมหรูชื่อดังที่มีตำแหน่งเป็นรองประธานกรรมการซึ่งอยู่ในชุดสูทหรูราคาแพงสีดำขึ้นมายังชั้นผู้บริหารซึ่งอยู่ชั้นบนสุด หลังจากที่หลายเดือนมาแล้วที่เขาไม่ได้เข้ามา ก็ตั้งแต่แต่งงานกับพราวห้องทำงานโซลร่างแกร่งทิ้งตัวนั่งบนเก้าอี้เบาะหนังราคาแพงด้วยท่าทีเซ็งๆ ตั้งแต่เมื่อวานมาจนถึงวันนี้เขาถอนหายใจด้วยความเบื่อหน่ายนับครั้งไม่ถ้วนแล้ว เพราะใจคอยมัวพะวงห่วงหาแต่คนตัวเล็ก โซลหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออกหาเธอตู๊ดแต่เธอก็ไม่รับสาย เขาโทรอีกครั้งแต่เธอก็ไม่รับสายอีก เขาวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะพร้อมกับถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่ายพลางคิดในใจว่าเขายังต้องรอพราวคืนนี้อีกตั้งคืนกว่าเธอจะกลับมาด้านพราวพราวที่เดินริมชายหาดเคียงข้างฮันเตอร์หยิบโทรศัพท์ออกมาดู เมื่อเห็นว่าเป็นคนตัวสูงโทรมาจึงกดปิดเสียงแล้วเก็บโทรศัพท์ไว้ในกระเป๋ากางเกง ฮันเตอร์ที่เห็นจึงเอ่ยถามออกไป“ใครโทรมาเหรอ ทำไมถึงไม่รับสายล่ะ”“คุณโซลโทรมา ฉันไม่อยากรับ”“ฉันขอถามอะไรหน่อยสิพราว”“ถามเรื่องอะไรล่ะ”“เรื่องสามีเก่าของเธอ”“ทำไมเหรอ”“เขาถอนหมั้นกับแฟนแล้วเหรอถึงได้มาวุ่นวายกับเธอ”“เขาบอกฉัน

เมื่อโซลทำงานบ้านเสร็จก็เข้าไปในห้องของพราวจึงเห็นว่าเธอหลับอยู่ เมื่อเห็นอย่างนั้นเขาจึงสบโอกาสขึ้นไปนอนข้างเธอ ร่างแกร่งตะแคงหันหน้าเข้าหาร่างบอบบาง ดวงตาคมมองไปยังหน้าท้องแบนราบพลางฝ่ามือหนาก็เลื่อนไปวางบนหน้าท้องเธอเหมือนกับมั่นใจว่าคนตัวเล็กต้องท้องแน่นอน จนกระทั่งยี่สิบนาทีผ่านไปพราวก็รู้สึกตัวตื่นขึ้นมา เธอที่รู้สึกว่าเหมือนมีบางอย่างมาวางอยู่บนหน้าท้องของเธอจึงมองไปยังหน้าท้อง เมื่อเห็นว่าเป็นมือของเขาจึงหันไปมองด้านข้างก็ถึงกับเบิกตากว้างอย่างตกใจ“คุณโซล คุณขึ้นมานอนบนนี้ทำไม”“คือ…พี่” เขาไม่รู้จะตอบยังไง“ออกไป ทีหลังอย่าขึ้นมานอนอีกนะ”“ได้ ทีหลังพี่จะไม่ขึ้นมานอนอีก งั้นเราไปอาบน้ำแต่งตัวกันเถอะ จะได้ไปหาหมอกัน”“ค่ะ” ว่าแล้วทั้งสองก็ลุกจากเตียง โซลออกไปจากห้องแล้วอาบน้ำแต่งตัว เมื่อทั้งสองแต่งตัวเสร็จก็พากันไปยังโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังแห่งหนึ่งห้องตรวจแพทย์โซลพาพราวเข้ามาในห้องตรวจแพทย์ แล้วหมอก็ถามพราวว่าประจำเดือนมาครั้งล่าสุดวันที่เท่าไหร่ จึงทำให้พราวนึกขึ้นได้ว่าประจำเดือนของเธอเลยมาห้าวันแล้ว เมื่อเป็นอย่างนั้นหมอสาวที่เป็นเพื่อนของโซลก็บอกให้พราวไปเก็บปัสสาวะแล้ว

หนึ่งเดือนต่อมาเป็นเวลาหนึ่งเดือนแล้วที่โซลกับพราวมาอยู่ที่ไร่องุ่น หนึ่งเดือนมาแล้วที่โซลยังทำหน้าที่เก็บองุ่นตามคำสั่งของพราว ตอนกลางวันโซลจะกลับมากินข้าวพร้อมกับพราวทุกวันแล้วกลับไปเก็บองุ่นต่อ ทุกคืนโซลจะเข้าไปในห้องนอนของพราวและหอมแก้มพราวเพื่อเป็นรางวัล และตอนนี้อายุครรภ์ของพราวก็ครบสองเดือนแล้วเมื่อโซลกลับมาจากไร่ก็รีบอาบน้ำสวมใส่เสื้อผ้าแล้วเข้ามาในห้องนอนของพราวเพื่อจะหอมแก้มเธออย่างเช่นทุกคืนที่ผ่านมาฟอดด ฟอดด เสียงของจมูกโด่งเป็นสันฝังไปบนพวงแก้มนุ่มของคนตัวเล็กที่นั่งอยู่บนเตียง โดยโซลยืนอยู่ข้างเตียง“คุณหอมแก้มพราวมาเดือนนึงแล้ว เบื่อหรือยังคะ” ยิ้มบางๆ“พี่ไม่เบื่อเลย อยากหอมทั้งเช้าทั้งกลางวันด้วยซ้ำ”“แต่พราวรู้สึกเบื่อแล้วค่ะ”“พราวเบื่อพี่แล้วเหรอ” เขาสีหน้าสลดลงเมื่อเธอบอกว่าเบื่อ“พราวเบื่อที่จะให้คุณหอมแก้มแล้วค่ะ แต่พราวอยาก…ให้คุณทำมากกว่าหอมแก้มค่ะ” เธอพูดพร้อมกับส่งสายตาสื่อความนัย โซลที่เห็นอย่างนั้นจึงนึกรู้ทันที ก่อนจะเอ่ยออกไปด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน“งั้นเรามาทำกันเลยไหม”“พี่โซลอยากมากใช่ไหมคะ เพราะตั้งสองเดือนแล้วที่พี่ไม่ได้ปลดปล่อย”โซลที่ได้ยินเมียตัว