บททั้งหมดของ พันธะร้ายพ่ายรักภรรยาชั่วคราว: บทที่ 1 - บทที่ 10

วันต่อมาโซลตื่นตั้งแต่เช้าแล้วอาบน้ำสวมใส่เสื้อผ้าด้วยความตื่นเต้นเมื่อคิดว่าจะได้จัดงานหมั้นให้ผู้หญิงที่ตัวเองรัก ร่างสูงออกจากห้องนอนของตัวเองแล้วเดินไปเปิดประตูห้องนอนของคนเป็นย่าจึงเห็นว่าย่านั่งอ่านหนังสืออยู่บนโซฟา อนงค์นาถที่เห็นหลานชายสุดรักจึงปิดหนังสือและวางไว้บนโซฟาพร้อมกับเอ่ยถามออกไปด้วยรอยยิ้มอบอุ่น“มาหาย่าตั้งแต่เช้า มีเรื่องอะไรจะคุยกับย่าเหรอ”ชายหนุ่มก้าวมาหย่อนกายนั่งข้างคนเป็นย่าแล้วเอ่ยออกไปด้วยสีหน้าระรื่น“ผมมีเรื่องสำคัญจะมาบอกคุณย่าครับ”“ย่าก็มีเรื่องสำคัญที่จะบอกแกเหมือนกัน แกบอกเรื่องสำคัญของแกมาก่อนสิ”“ผมกับขิมก็คบกันมานานพอสมควรแล้ว เพราะฉะนั้นผมก็เลยจะมาบอกคุณย่าว่าผมจะหมั้นกับขิมครับ”“แกมั่นใจแล้วเหรอว่าอยากให้แฟนของแกมาเป็นภรรยาและแม่ของลูก”“ผมมั่นใจในตัวขิมร้อยเปอร์เซนต์ครับว่าขิมคือผู้หญิงที่จะมาเป็นภรรยาที่ดีและแม่ของลูกที่ดีของผมได้” เขาตอบออกไปอย่างมั่นอกมั่นใจเพราะเขาเชื่อมั่นในคนรักของเขา“แต่ย่าไม่มั่นใจในตัวของแฟนแกว่าจะเป็นภรรยาและแม่ที่ดีของลูกได้” อนงค์นาถที่ไม่อยากได้แฟนสาวของหลานชายมาเป็นหลานสะใภ้พูดอ้างออกไป“ผมคบกับขิมมาสองปีแล้ว

หนึ่งเดือนต่อมาวันนี้อนงค์นาถบังคับให้หลานชายของตัวเองพาพราวไปเลือกชุดแต่งงาน โซลที่ไม่สามารถขัดคำสั่งของคุณย่าได้จึงจำต้องพาเธอไปร้านชุดแต่งงานอย่างฝืนใจบนรถ“แอบรักฉันมาหลายปี ตอนนี้คงจะดีใจมากสินะที่จะได้แต่งงานกับฉัน” เสียงทุ้มเอ่ยออกไปด้วยความเย้ยหยัน ในขณะที่มือประคองพวงมาลัยรถ สายตามองไปข้างหน้า“ถึงพราวจะชอบคุณโซลมานานแล้ว แต่พราวก็ไม่ได้ดีใจเลยค่ะที่จะได้แต่งงานกับคุณ พราวไม่เคยคิดจะแย่งคนรักของใคร คุณโซลก็รู้นี่คะว่าพราวต้องทำตามคำสั่งของคุณท่าน ซึ่งคุณเองก็ขัดคุณท่านไม่ได้ไม่ใช่เหรอคะ”“…”“คุณโซลทนอยู่กับพราวไปสักพักเถอะค่ะ แล้วพราวจะหย่าให้คุณเอง” เธอพูดออกไปด้วยน้ำเสียงหนักแน่น โซลที่ได้ยินอย่างนั้นก็ไม่ได้พูดอะไรต่อพลางคิดในใจว่าสิ่งเดียวที่ต้องทำตอนนี้คือต้องทำใจแต่งงานกับเธอและทนอยู่กับเธอไปสักพักจนถึงวันจะได้หย่าหลายวันต่อมาห้องนอนของอนงค์นาถโซลเข้ามาในห้องของคนเป็นย่าจึงเห็นว่าที่เจ้าสาวของเขานั่งคุยกับย่าของเขาอยู่บนโซฟา พราวที่เห็นอย่างนั้นจึงพูดกับอนงค์นาถเพราะคิดว่าเขาคงมีเรื่องอยากจะคุยธุระกับคุณย่าของเขา“คุณท่านคะ พราวขอตัวกลับห้องนะคะ”“เธอไม่ต้องไป เพร

บ้านพักที่ขิมอาศัยอยู่ร่างสูงลงจากรถสี่ประตูโฟวิลแล้วเดินเข้าไปในบ้านจึงเห็นว่าแฟนสาวกำลังรับประทานอาหารอยู่ ขิมที่หันมาเห็นแฟนหนุ่มตัวสูงพอดีจึงระบายยิ้มพร้อมกับเอ่ยออกไป“พี่โซลไปไหนมาเหรอคะ”“พี่ขับรถไปดูในไร่มาน่ะ”“พี่โซลมากินข้าวด้วยกันสิคะ”“พี่ก็กำลังหิวอยู่พอดีเลย” ว่าแล้วชายหนุ่มก็เดินไปหย่อนกายนั่งบนเก้าอี้ข้างคนรัก ขิมตักข้าวใส่จานให้แฟนหนุ่มก่อนที่ทั้งสองจะรับประทานอาหารกันไปและคุยกันไปอย่างสำราญใจเมื่อรับประทานอาหารเสร็จทั้งคู่ก็พากันมานั่งในห้องโถง ก่อนใบหน้าหล่อเหลาจะหันถามแฟนสาวที่นั่งอยู่ข้างกัน“ขิมชอบที่นี่ไหม”“ขิมชอบที่นี่มากกว่ากรุงเทพอีกค่ะ ขิมว่าบรรยากาศที่นี่ดีมากเลยค่ะ”“พี่ดีใจนะที่ขิมชอบ” เขาระบายยิ้มด้วยความดีใจที่เธอชอบ“ถ้าเราแต่งงานกันแล้ว เราจะอยู่ที่นี่ได้ไหมคะ”“ได้สิ ไม่ว่าขิมจะชอบที่ไหนพี่ก็จะให้ขิมอยู่ที่นั่นแหละ”“ขอบคุณนะคะที่ตามใจขิม”“ถ้าพี่ไม่ตามใจคนที่พี่รัก แล้วจะให้พี่ไปตามใจใครล่ะ”“ก็ตามใจภรรยาของพี่ไง”“พี่ไม่ได้ตามใจเขาเหมือนกับที่ตามใจขิมหรอกนะ”“ขอบคุณพี่โซลมากนะคะที่ยังให้ความสำคัญกับขิม”“ขิมก็รู้ว่าที่พี่แต่งงานเพราะความจำเป็น

บ้านโซลพราวลงจากรถกระบะรับส่งคนงาน เมื่อไม่เห็นรถกระบะสี่ประตูจอดอยู่หน้าบ้านจึงคิดว่าคืนนี้เขาคงจะนอนค้างกับแฟน หญิงสาวเข้าห้องนอนไปอาบน้ำแล้วเข้าครัวไปกินข้าว เมื่อกินเสร็จจึงออกมานั่งดูทีวีในห้องโถง ก่อนที่โทรศัพท์ของเธอจะมีสายโทรเข้าจากอนงค์นาถ ตั้งแต่พราวมาอยู่ที่นี่ อนงค์นาถไม่เคยโทรหาพราว นี่เป็นครั้งแรกที่อนงค์นาถโทรหาพราว‘สวัสดีค่ะคุณท่าน’‘ทำอะไรอยู่’‘พราวกำลังดูทีวีอยู่ค่ะ’‘โซลอยู่ด้วยหรือเปล่า’‘คุณโซลยังไม่กลับจากออฟฟิศค่ะ’‘เธอได้ออกไปไหนบ้าง’‘พราวอยู่แต่บ้าน ทำงานบ้าน ไม่ได้ออกไปไหนค่ะ’ งานในบ้านหลังนี้เธอทำเอง ได้ทำเต็มที่ก็วันอาทิตย์เพราะเป็นวันหยุดของคนงาน แต่เธอไม่บอกว่าเธอเก็บองุ่นด้วยเพราะถ้าคุณท่านรู้คุณท่านต้องดุหลานชายของท่านแน่‘แล้วยัยแหวนไม่ได้มาทำหรอกเหรอ’‘พราวอยากทำเองค่ะคุณท่าน ไม่อยากรบกวนพี่แหวน’‘ยัยแหวนเป็นคนงานในไร่ที่ฉันจ้างให้ดูแลบ้านหลังนั้น เธอจะเรียกว่ารบกวนได้ไง’‘งานบ้านแค่นี้ พราวทำเองได้ค่ะคุณท่าน ไม่เป็นไรค่ะ’‘ปกติโซลจะกลับเข้าบ้านตอนกี่โมง’‘บางวันก็ห้าโมง บางวันก็หกโมงค่ะ’‘โซลนอนบ้านทุกคืนหรือเปล่า’‘ทุกคืนค่ะคุณท่าน’‘อืม งั้นก็

สองเดือนต่อมาเป็นเวลาสองเดือนแล้วที่พราวมาอยู่ที่ไร่องุ่น ระยะเวลาสองเดือนที่ผ่านมาพราวก็ยังทำงานเก็บองุ่นทุกวัน ยกเว้นวันอาทิตย์ ส่วนโซลถ้าคืนไหนที่ขิมโทรมาบอกว่าไม่กล้านอนคนเดียว เขาก็ไปนอนเป็นเพื่อนเธอแล้วกลับบ้านมาตอนเช้า ซึ่งพราวที่เห็นบ่อยๆก็รู้สึกปลงชินไปเสียแล้วกับการที่เขาไปนอนกับคนรักวันนี้เป็นวันเงินเดือนออก คนงานทุกคนต่างก็ดีใจ“เงินเดือนออกแล้ว วันนี้พวกเราไปกินชาบูกันดีกว่านะ” น้ำพูดกับพราวและอ้อมที่เก็บองุ่นอยู่ไม่ไกล แล้วอ้อมก็พูดขึ้น“ฉันก็อยากกินชาบูอยู่เหมือนกัน ตอนเย็นไปกินชาบูกันนะพราว”“ได้สิ” พราวที่สองเดือนนี้ไม่เคยได้ออกไปไหนรับคำเพื่อนด้วยรอยยิ้มแล้วเก็บองุ่นต่อ เหงื่อไหลลงอาบแก้มขาวอมชมพู มือเรียวยกขึ้นปาดเหงื่อไปด้วยแล้วเก็บองุ่นไปด้วยอย่างขมักเขม้นถึงแม้ว่าจะเหน็ดเหนื่อยก็ตามด้านโซลกับขิม“พี่โซลคะ วันนี้ขิมอยากไปกินชาบูค่ะ พี่โซลพาขิมไปได้ไหม”“ได้สิ ตอนเย็นพี่จะพาไปนะ” เขารับคำด้วยรอยยิ้มบางๆ ตลอดสองเดือนที่ผ่านมานี้ถ้าขิมอยากไปไหนเขาก็พาไปทุกที่ ห้างสรรพสินค้าเขาก็พาเธอไปหลายครั้งแล้ว“ขิมขอบคุณพี่โซลมากนะคะที่ตามใจขิม”“ก็ขิมเป็นแฟนพี่ ถ้าไม่ให้พี่ต