บททั้งหมดของ ก็แค่นางบำเรอที่คุณไม่เคยแคร์ NC20+: บทที่ 21 - บทที่ 30

ช่อใบบัวจับมือหนาไว้ในสองมือบาง เธอเอียงแก้มแนบกับฝ่ามือของเขา ช้อนสายตามองเขาอย่างยั่วยวน“บัวก็ชอบคุณธันวา บัวอยากให้คุณธันวาชอบบัวไปนาน ๆ”ธันวาดึงมือออกจากมือบอบบาง เขาเลื่อนมือไปบีบแก้มนวล มองสบตาเธออย่างคนที่เหนือกว่า“เอาใจฉันให้มาก ๆ ตามใจฉันทุกอย่าง อยู่เงียบ ๆ อย่าให้ใครรู้เรื่องของเรา ฉันจะได้ชอบเธอไปนาน ๆ”ช่อใบบัวฝืนยิ้ม และตอบรับเขาด้วยน้ำเสียงที่เธอพยายามบังคับไม่ให้สั่นว่า“ค่ะ”ช่อใบบัวนั่งรออยู่ที่โซฟาที่แผนกต้อนรับของรีสอร์ต เธอมองแผ่นหลังกว้างของคุณธันวา เขากำลังยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์เช็กอินห้องพักใบหน้าสวยหม่นเศร้า แววตาไม่อาจซุกซ่อนความเจ็บปวดเอาไว้ได้ตอนที่แม่เขาโทรมา เธอได้ยินทุกประโยคทุกคำพูดชัดเจน แต่เธอแกล้งหลับ เพราะไม่อยากทำให้เขาไม่พอใจ กลัวเขาจะหาว่าเธอแอบฟังเรื่องที่เธอไม่สมควรรับรู้คุณธันวากำลังจะหมั้นหมายกับคนที่คู่ควร และครอบครัวของเขาก็สนับสนุนจริง ๆ แล้วมันไม่เกี่ยวกับเธอเลย เพราะเธออยู่ในสถานะนางบำเรอ เป็นเด็กเลี้ยงที่ใช้ร่างกายแลกเงินของเขา เธอไม่มีสิทธิ์หวง ไม่มีสิทธิ์ห้าม ไม่มีสิทธิ์ไปว่าอะไรแต่ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าไม่มีสิทธิ์ เธอกลับรู้สึกหวงเข

ช่อใบบัวหอบหายใจแรง เธอมองเขาด้วยสายตาซุกซน เธอกางขาออกกว้าง มือหนึ่งบีบขยำเต้านมอวบ อีกมือแตะต้องกลางกลีบเนื้อนวล ขยับนิ้วทำแบบที่เขาเคยบอกเคยสอน ธันวาสูดลมหายใจลึกอย่างสะกดกลั้นอารมณ์ ช่อใบบัวทำให้เขาสูญเสียการควบคุมตัวเอง แค่เธอนอนหลับเฉย ๆ เขาก็แข็งจนแทบระเบิด แล้วนี่ ยังมายั่วกันแบบนี้อีก เขาก็แทบคลั่ง ธันวาจับข้อมือบางสองข้างด้วยมือข้างเดียว ยกขึ้นไปกดไว้เหนือศีรษะคนขี้ยั่ว เขาโน้มตัวลงไปคร่อมร่างสาว มองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนา “ยัยเด็กดื้อ” เขาว่าแล้วกระแทกลำกายแข็งจัดเข้าใส่ร่องนุ่มแน่นเต็มแรง แล้วขยับกายโถมถั่งตอกตรึงอย่างบ้าคลั่ง “อื้อ!” ช่อใบบัวกัดกลีบปากล่างเอาไว้สุดแรง เพราะกลัวว่าเสียงครางของเธอจะเล็ดลอดออกไป กลัวว่าคนอื่นจะได้ยินเสียงน่าอาย แต่คนที่ขับเคลื่อนร่างกายอยู่บนตัวเธอก็ไม่ให้ความร่วมมือเอาเสียเลย เขายิ้มร้ายอย่างน่าข่วนหน้า และยังคงกระทำกับเธออย่างรุนแรง ราวกับจะบดขยี้ให้เนื้อนวลแหลกเหลวด้วยความแข็งกร้าวของเขา ธันวาปล่อยข้อมือบาง เขากดน้ำหนักทั้งหมดลงบนกายสาว สอดแขนลงใต้แผ่นหลังเนียน กอดเธอไว้เต

“ผมจองร้านอาหารแล้วนะครับ ร้าน xxx” “ขอบคุณมากนะคะที่เลือกร้านนี้ ร้านโปรดของวีเลยค่ะ คุณธันวาน่ารักที่สุด” “ผมก็ต้องขอบคุณคุณวีเช่นกันที่พาคุณแม่มาตรวจสุขภาพในวันนี้ พอดีผมติดธุระนิดหน่อย เลยมาถึงช้า” “ไม่เป็นไรเลยค่ะ วีเต็มใจและยินดีมาก ๆ” ธันวายิ้มให้หญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงกันข้ามกับเขา หลังจากที่เขาไปส่งช่อใบบัวที่คอนโดแล้ว เขายังไม่ทันขับรถกลับคอนโดตัวเอง แม่ก็โทรมาบอกว่า ตอนนี้ท่านอยู่โรงพยาบาล เขาตกใจ นึกว่าแม่ไม่สบายหรือเกิดอุบัติเหตุ เขาจึงรีบขับรถมาที่โรงพยาบาลแห่งนี้โดยไม่ทันถามอะไรเพิ่ม พอมาถึงโรงพยาบาล เขาถึงรู้ว่า แม่แค่มาตรวจสุขภาพประจำปี โดยมีวีนัสเป็นคนพามา อยากจะโกรธแม่ แต่ก็โกรธไม่ได้ เพราะหน้าที่พาแม่มาตรวจสุขภาพควรเป็นหน้าที่ของเขา พอมีคนอื่นมาทำแทน ระหว่างที่คุณแม่เข้าพบคุณหมอ เขาก็เลยต้องดูแลเอาใจใส่เธอ เพื่อตอบแทนที่เธอพาแม่เขามาโรงพยาบาล ทั้งสองคนพูดคุยกันอย่างสนิทสนม เพราะรู้จักกันมานาน พวกเขาพูดถึงคนในครอบครัว เพื่อนฝูง และการทำงาน ซึ่งทั้งสองอยู่ในวงสังคมเดียวกัน ทำงานในระดับผู้บริหารเหมือนกัน พวกเขาจึงพูด

“มาแล้วเหรอเจ้าตัวดี” คุณแม่พิมลว่าแล้วมองค้อนลูกชาย ธันวายิ้มประจบเอาใจ เขาเดินไปนั่งลงบนโซฟาตัวเดียวกับคุณแม่ โอบกอดออดอ้อน “คิดถึงคุณแม่จังเลยครับ” “ไม่ต้องมาปากหวาน ไหนเล่ามาซิว่า ไปพูดอะไรกับเขา เขาถึงยกเลิกไปเสียทุกอย่าง” ธันวาขยับตัวนั่งตรง เขามองหน้าแม่ แล้วบอกท่านว่า “ก็คุยกันเรื่องทั่วไปครับ ตั้งประเด็นขึ้นมา เพื่อแสดงความคิดเห็น หลาย ๆ อย่าง เราสองคนคิดไม่ตรงกันครับ” “อย่างเช่นอะไร” “ก็อย่างเช่น ถ้าแต่งงานกันแล้ว ผมจะสร้างเรือนหอบนที่ดินแปลงนี้ เราจะได้อยู่ด้วยกันเป็นครอบครัวใหญ่ แต่ก็มีความเป็นส่วนตัว อยู่บ้านใครบ้านมัน แต่วีนัสเขาไม่เห็นด้วย เขาอยากให้ผมซื้อเพนท์เฮาส์โครงการใหญ่ริมแม่น้ำเจ้าพระยาครับ แล้วก็วีนัสเขาไม่อยากมีลูกครับ เขาต้องการใช้ชีวิตคู่แบบคู่จริง ๆ ซึ่งผมอยากมีลูก แม่จะได้เหนื่อยขึ้นอีกสักหน่อย เลี้ยงลูกพี่เธียรแล้วก็มาเลี้ยงลูกผมด้วย” คุณแม่พิมลยิ้มอ่อนบาง ท่านจับมือลูกชายมากุมไว้ มองหน้าเจ้าตัวดีของท่านด้วยความปลาบปลื้ม ก็จะไม่ให้ปลื้มได้อย่างไร เพราะเหตุผลที่ลูกชายยกขึ้นมานั้น ลูกทำ

ร่างบางเดินไปตามทาง เพื่อจะไปยังตึกที่แม่นอนพักรักษาตัว ระหว่างที่เธอเดินใกล้จะถึงตึก เสียงเรียกเช้าของโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เธอจึงหยุดเดิน ขยับไปยืนริมทางเดิน แล้วล้วงโทรศัพท์ออกมารับสายพอเห็นชื่อคุณธันวาบนหน้าจอ ช่อใบบัวจึงรีบรับสาย เพราะกลัวเขาจะไม่พอใจที่เธอรับช้า“คุณธันวา”“มาหาฉันที่ห้อง”“วันนี้บัวไม่ว่างค่ะ”“ข้อตกลงของเราคือ เธอต้องมาให้ฉันเอาทุกครั้งที่ฉันต้องการ”“แต่วันนี้บัวไม่สะดวกจริง ๆ นะคะ”ช่อใบบัวไม่อยากไปหาเขา เพราะต้องการอยู่กับแม่นาน ๆ และต้องการใช้เวลาขบคิดว่า จะหาเงินจำนวนมากมายนั้นได้อย่างไร“เธอกล้าขัดคำสั่งฉันเหรอ ช่อใบบัว เธอลืมไปแล้วหรือว่า คนที่จ่ายเงินก้อนใหญ่ให้เธอคือฉัน คนที่จ่ายเงินรายเดือนให้เธอได้ใช้อยู่ใช้กิน ได้ไปไหนมาไหนกับเพื่อน ๆ โดยไม่ต้องน้อยหน้าใครก็คือฉัน ทำตัวให้มันสมกับเงินที่ฉันจ่ายให้หน่อยสิ”ช่อใบบัวสูดลมหายใจลึก เธอนิ่งไปครู่หนึ่ง ในเมื่อไม่มีอะไรจะเสีย ในเมื่อเดินมาจนเจอทางตัน เธอก็จะลองแลกดูสักครั้ง “บัวขอเพิ่มห้าแสนค่ะ คุณธันวาต้องโอนให้บัวตอนนี้ เดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้น บัวไม่ไปหานะคะ”“ช่อ-ใบ-บัว”ธันวากัดฟันกรอด ยัยเด็กหน้า