All Chapters of ก็แค่นางบำเรอที่คุณไม่เคยแคร์ NC20+: Chapter 11 - Chapter 20

“มึงเป็นเหี้ยอะไรครับ คุณธันวา”อชิระถามเสียงหงุดหงิด ก็จะไม่ให้หงุดหงิดได้อย่างไร ตั้งแต่มันเข้ามาในห้องทำงานของเขา มานั่งเสนอหน้าอยู่ตรงข้ามโต๊ะทำงานของเขา มันก็เอาแต่ถอนใจหายใจ ทำหน้าเหมือนคนปวดอึตลอดเวลา แล้วคนที่กำลังใช้สมองทำงานอย่างเขา เงยหน้าขึ้นมาทีไร ก็ต้องเจอหน้ามันทุกที มันทำให้เขาหมดอารมณ์ทำงาน“เปล่า ไม่มีไร”“ไม่มีไร ก็ไปทำงานครับ”“แต่วันนี้เป็นวันลาพักผ่อนของกู”จริง ๆ แล้ววันนี้เป็นวันลาพักผ่อนของเขา เขาควรมีความสุขอยู่กับเด็กเลี้ยงเนื้อหวาน แต่เขาก็มาที่บริษัท เพราะเขาไม่อยากอยู่คนเดียว มันฟุ้งซ่าน แต่พอมานั่งลงที่หน้าโต๊ะทำงานของเพื่อน เขาก็เอาแต่คิดถึงเธอ และสับสนว่าจะเอาอย่างไรต่อดี เขาควรเลี้ยงเธอต่อดีไหม แล้ววันนี้เธอไม่มีเรียนด้วย ถ้าเกิดเธอไปรับงานคนอื่นล่ะ“กูไม่ยอม” ธันวาโพล่งเสียงในหัวออกมา เขาเสียงดังจนอชิระถึงกับสะดุ้งตกใจ“ไม่ยอมบ้าอะไรของมึง ไอ้ธันวามึงเป็นอะไรวะ หรือว่ามึงโดนของ”ธันวาหมุนเก้าอี้ที่เขานั่งอยู่ หันไปมองหน้าเพื่อนตรง ๆ“อชิ...มึงว่า...”“อ้าว! ธันวา มึงลาพักผ่อนไม่ใช่เหรอ” ภากรเพิ่งเปิดประตูเข้ามา พอเห็นธันวานั่งอยู่ในห้องทำงานกับอชิระก

เมื่อข้อตกลงระหว่างเธอกับเขายังคงดำเนินต่อไป ช่อใบบัวจึงตั้งใจทำหน้าที่เด็กเลี้ยงให้ดีที่สุด เธอตามใจเขาทุกอย่าง เขาให้สวมบทบาทเป็นอะไร เธอก็ยอม และเธอก็ทำได้ดี คุณธันวาของเธอพอใจมาก ทุกครั้งที่ไปหาเขา เขาจะให้เงินพิเศษเพิ่มทุกครั้ง ความสัมพันธ์ระหว่างธันวากับช่อใบบัว มีเพียงภากรกับอชิระที่รู้ และพวกเขาก็เก็บเรื่องนี้ไว้ในลิ้นชักในโต๊ะทำงานของอชิระ ในห้องที่พวกเขาพูดคุยกันในวันนั้น และนับแต่วันที่รู้เรื่อง พวกเขาก็ไม่พูดถึงเรื่องนี้อีกเลยนอกจากทำหน้าที่เด็กเลี้ยงแล้ว ช่อใบบัวก็ยังทำหน้าที่ลูก เธอดูแลแม่เป็นอย่างดี แม้ผลการรักษาจะทำให้เธอใจไม่ดีเท่าไร แต่เธอก็ไม่เคยหมดหวัง เธอยังหวังว่าจะมีปาฏิหาริย์ ยังหวังว่าแม่จะได้อยู่กับเธอไปอีกนาน ๆ วันนี้ช่อใบบัวมีสอบ ไข่มุกกับพลอยขวัญนัดเอาไว้แล้วว่า หลังจากสอบเสร็จจะไปฉลองกัน ซึ่งช่อใบบัวได้ส่งข้อความไปบอกคุณธันวาของเธอแล้วว่า คืนนี้เธอไม่ว่าง เธอจึงไม่ได้ไปหาเขา หลังจากอ่านข้อความของเธอแล้ว เขาก็ส่งข้อความตอบกลับมาว่าธันวา : เธอต้องชดเชยให้ฉันเป็นสองเท่าอ่านข้อความของเขาแล้ว ช่อใบบัวก็พิมพ์ตอบกลับไปสั้น ๆ ว่า ช่อใบบัว : ค่ะแล้วเธอจะไป

ธันวาจับจ้องร่างบางดิ้นทุรนทุรายเพราะความเสียว ด้วยสายตากระหายใคร่ หัวใจแกร่งเต้นแรง ตื่นเต้นเร้าใจ และเขาไม่อาจอดทนเก็บกักความต้องการได้อีกต่อไป เขาดึงแท่งใสออกมาจากร่องสาว รีบสวมถุงยาง แล้วกระแทกแก่นกายเข้าไปแทนที่เต็มแรงช่อใบบัวกรีดร้องเสียงหลง เธอสั่นสะท้าน และกระเสือกกระสนดิ้นรนหนี แต่ก็ไม่อาจหนีไปไหนได้ เพราะถูกเขาจับเอวบางตรึงเอาไว้ธันวาจับล็อกเอวบางไว้เต็มสองมือ เขาขยับบั้นเอว กระแทกเข้าใส่อย่างรุนแรง เสียงเปียกแฉะและเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังหยาบโลน ประสานกับเสียงกรีดร้องของช่อใบบัวที่ดังต่อเนื่อง เร่งเร้าให้เขาโจนจ้วงเข้าใส่เธอไม่ยั้งธันวากัดฟันแน่น เขาจับจ้องลำกายแกร่งที่ขับเคลื่อนเข้าออกในร่องนุ่มแน่นอย่างดุดัน เนื้อนวลบอบบางอ้าอมความใหญ่โตของเขาไว้อย่างเร้าใจ ภายในร่องก็อุ่นอ้าวและรัดรึง เขาสูดปากเสียว กัดฟัน กระแทกเข้าใส่ถี่ยิบ ก่อนจะตอกเต็มแรง แล้วกดแช่ล้ำลึก ความเสียวที่อัดแน่นเต็มลำระเบิดพร่าง สุขเสียวจนสั่นยะเยือกไปทั้งตัวธันวาพ่นลมหายใจออกยืดยาว เขาถอดถอน แล้วดึงถุงยางออกมา สวมอันใหม่อย่างว่องไว เขาโอบกอดร่างบางให้ลุกขึ้นมานั่งคร่อมตักแกร่ง จับสองขาแยกถ่าง สอดใส่ลำ

“แม่ขา” ช่อใบบัวยิ้มให้คนป่วยที่เพิ่งลืมตาตื่น หลังจากที่เธอมานั่งอยู่ข้างเตียงเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว วันนี้เธอไม่มีเรียน และคุณธันวาก็ไปทำงานต่างจังหวัด เธอจึงไม่ต้องไปทำหน้าที่เด็กเลี้ยง คุณธันวาเว้นช่องว่างให้เธอได้มีพื้นที่ส่วนตัว เขาไม่ถามถึงครอบครัวของเธอ และไม่สนใจด้วยว่าเธอจะไปไหนมาไหน ขอแค่เวลาที่เขาต้องการ เธอต้องไปหาทุกครั้ง “ไม่มีเรียนเหรอลูก” ช่อใบบัวส่ายหน้า เธอจับมือที่มีร่องรอยการถูกเจาะด้วยเข็มเต็มไปหมดมากุมไว้ในสองมือ “แม่เหนื่อยไหม ถ้าเหนื่อย แม่หลับก็ได้นะคะ บัวจะนั่งอยู่ตรงนี้ จนกว่าจะหมดเวลาเยี่ยม” “แม่ไม่อยากหลับตา แม่กลัวว่าถ้าแม่หลับไปแล้ว จะไม่มีโอกาสได้ลืมตามามองหน้าลูกอีก” “แม่ต้องได้มองหน้าบัวไปอีกนาน ๆ แน่นอนค่ะ คุณหมอที่นี่เก่งมาก ๆ เลยนะคะ คุณหมอต้องรักษาแม่จนหายดีแน่นอน” แม่เบญญายิ้มอ่อนแรง แต่ประกายในดวงตาแฝงไว้ด้วยความห่วงใย ห่วงเดียวที่มีอยู่ตอนนี้คือลูกสาวคนเดียวของนาง “บัว...” “ขา...” “ถ้าแม่ไม่ไหว บัวอย่าฝืน ไม่ต้องปั๊มหัวใจแม่นะ ปล่อ

ธันวาขับรถมาใกล้ถึงที่พัก ขณะที่เขาเลี้ยวรถขับไปตามทาง เพื่อไปยังรีสอร์ต เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ก็ดังขึ้น แม่ของเขาโทรมาหา และเขาลืมไปว่า เชื่อมต่อมือถือกับรถยนต์เอา พอเขากดรับสาย เสียงของแม่จึงดังผ่านลำโพงเครื่องเสียงรถ และแม่ก็พูดขึ้นมาโดยที่เขายังไม่ทันได้เอ่ยคำทักทายด้วยซ้ำ “ธันวา วันนี้ลูกหยุดใช่ไหม มาหาแม่หน่อยได้ไหมลูก แม่มีเรื่องจะคุยด้วย” “ผมมาต่างจังหวัดครับแม่ แม่มีธุระด่วนเหรอครับ” “ก็ด่วนอยู่นะ” “ให้พี่เธียรจัดการแทนผมได้ไหมครับ” “เธียรจะจัดการแทนได้ยังไง เธียรเขามีลูกมีเมียแล้ว” ธันวาขมวดคิ้ว ไม่เข้าใจที่แม่พูด การที่พี่เธียรแต่งงานมีลูกมีเมียแล้ว มันเกี่ยวอะไรกับธุระด่วนของแม่ “แต่ผมมาต่างจังหวัดครับ วันนี้คงไม่ได้เข้าไปหาแม่นะครับ” “ถ้างั้นก็ไม่เป็นไร เอาไว้วันหลังก็ได้จ้ะ แต่ลูกห้ามผิดสัญญากับแม่นะ” “ครับผม ว่าแต่ ธุระของแม่คือเรื่องอะไรครับ” “เรื่องดี ๆ เรื่องมงคลจ้ะ” “แม่จะชวนผมไปทำบุญเหรอครับ” “ไม่ใช่ ๆ แม่จะชวนลูกไปหาพระ จะให้พระท่านดูฤกษ์ดูยามงานหมั