บททั้งหมดของ ก็แค่นางบำเรอที่คุณไม่เคยแคร์ NC20+: บทที่ 41 - บทที่ 50

“มีแฟนแล้วเหรอเราน่ะ”“ยังไม่มีครับ แต่ถ้าน้องธีร์มีแฟน น้องธีร์จะปกป้องแฟน จะดูแลแฟนดี ๆ จะไม่ส่งแฟนไปให้มังกรร้ายกิน และจะแฟนหนีไปไกล ๆ จากแม่เลี้ยงใจร้ายด้วยครับ”ธันวาพยักหน้ายิ้ม ๆ เขาลูบศีรษะเล็กเบา ๆ แล้วชมว่า“เก่งมากครับหลานอา”เสียงเคาะประตูดังขึ้น ทำให้เจ้าธีร์กระถดก้นลงจากเตียง แล้ววิ่งไปเปิดประตู พอเห็นคุณพ่อมายืนรอรับที่หน้าประตู เข้าธีร์ก็รีบยกสองแขนขึ้น อ้อนให้พ่ออุ้มเธียรอุ้มลูกชายขึ้นมากอดไว้แนบอกแล้วถามว่า“เป็นไงไอ้เสือ วันนี้อาธันวาเล่านิทานเรื่องอะไรให้ฟังครับ”“วันนี้อาธันวาไม่ได้เล่า น้องธีร์เป็นคนเล่านิทานให้อาธันวาฟังครับ”“เก่งครับ ว่าแต่น้องธีร์เล่านิทานเรื่องอะไรให้อาธันวาฟังครับ”“เรื่องอัศวินผู้พิทักษ์เจ้าหญิงครับ แล้วน้องธีร์ก็บอกอาธันวาด้วยว่า นิทานเรื่องนี้สอนให้เราปกป้องคนที่เรารักครับ”“ลูกชายพ่อเก่งที่สุดเลยครับ”“อาธันวาครับ น้องธีร์ไปนอนก่อนนะครับ ฝันดีนะครับ” ธันวาโบกมือบ๊ายบายหลาน “ฝันดีครับ”สองพ่อลูกถอยออกจากประตู และดึงประตูปิดลงแล้ว ธันวาถอนหายใจยาว นั่งคิดถึงนิทานที่หลานเล่าให้ฟังเมื่อครู่“เจ้าหญิงแม่งก็โคตรซื่อบื้อ โดนเขาหลอกได้ง่าย ๆ

รถยนต์คันหรูมุ่งสู่บ้านพักตากอากาศเขาใหญ่ เบาะหน้ามีอชิระเป็นคนขับและภากรนั่งข้าง เบาะหลังมีสามสาวนั่งพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน โดยมีช่อใบบัวนั่งอยู่ตรงกลาง เรียกได้ว่าจากกรุงเทพฯ จนถึงบ้านพักตากอากาศ ไม่เงียบเหงาเลยสักนาทีเมื่อขับรถมาถึงที่หมาย ก่อนทุกคนจะเข้าไปในบ้าน พลอยขวัญก็เรียกทุกคนมารวมตัวกันเพื่อเซลฟี่อชิระกับภากรยืนอยู่ข้างหลัง สาว ๆ ยืนอยู่ข้างหน้า ไข่มุกเป็นคนถ่ายรูป แล้วโพสต์ลงโซเชียลมีเดียโดยแท็กชื่อทุกคน จากนั้นสาว ๆ ก็พากันเดินรอบบ้าน ถ่ายรูปกันอย่างสนุกสนาน ภากรกับอชิระ ช่วยกันเอากระเป๋าเข้าไปเก็บไว้ในห้อง พวกเขารู้ว่า ถึงแม้ว่าพวกเขาจะเอากระเป๋าของผู้หญิงของตนไปไว้ในห้องด้วยแล้ว แต่เชื่อได้เลยว่า พลอยขวัญกับไข่มุกต้องไปนอนกับช่อใบบัวแน่นอน เพราะทริปนี้ทั้งสองจัดเพื่อเพื่อนรัก แม้ว่าชายหนุ่มทั้งสองเตรียมใจไว้แล้วก็จริง แต่เพราะพวกเขาไม่ใช่คนดี 100% ต่างคนจึงต่างมีแผนสำรองอยู่ในใจ มาเที่ยวบ้านพักตากอากาศ บรรยากาศดีขนาดนี้ ไม่ได้นอนกอดเมียคงใจขาดตายพอเก็บภาพบรรยากาศรอบบ้านได้เยอะพอสมควรแล้วสาว ๆ จึงชวนกันเข้าไปในบ้าน ทั้งสามแยกกันเข้าห้องของตัวเองเพื่อไปจัดการกับกระเป๋

ช่อใบบัวถอยออกมาจากไข่มุก เธอมองหน้าเพื่อนทั้งสอง และบอกด้วยเสียงเจือสะอื้นว่า“บัวขอโทษที่ทำตัวไม่ดี มุกกับพลอยจะเลิกคบบัวก็ได้นะ บัวไม่คู่ควรกับการมีเพื่อนดี ๆ หรอก เพราะบัวเป็นคนไม่ดี”พลอยขวัญเดินเข้าไปหาช่อใบบัว เธอจับบ่าบอบบางสองข้างของช่อใบบัว และมองหน้าเพื่อน ถามด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า“บัวหาเงินไปจ่ายค่ายารักษาแม่ใช่ไหม”ช่อใบบัวสะอื้นไห้ เธอพยักหน้าทั้งน้ำตา“พ่อไม่ให้ยืมเงิน บัวเลยทำทุกทางเพื่อหาเงินมารักษาแม่ แต่สุดท้ายแล้ว แม่ก็ไม่อยู่กับบัว ฮึก ๆ บัวขอโทษ ขอโทษที่ทำให้พลอยกับมุกผิดหวัง”พลอยขวัญสูดลมหายใจลึก เธอหันไปมองหน้าธันวา และตะโกนใส่หน้าเขาทั้งน้ำตาว่า“พี่ธันวารู้ไหมว่า พ่อของบัวทิ้งไปมีครอบครัวใหม่ แม่ของบัวเป็นมะเร็งและเพิ่งเสียชีวิตไปไม่นาน ที่บัวต้องทำงานแบบนั้น ก็เพื่อจะหาเงินไปรักษาแม่ เพื่อนพลอยน่าสงสารขนาดนี้ พี่ธันวายังกล้าทำร้าย ยังกล้าเอาเปรียบบัวเหรอ”พลอยขวัญย่างสามขุมเข้าไปหาธันวา เธอพุ่งเข้าไปทุบตีและด่าทอเขาทั้งน้ำตา เพราะโกรธที่ธันวาเอาเปรียบเพื่อนของเธอ“ไอ้คนบ้า ไอ้คนเลว มาทำเพื่อนพลอยทำไม ทำทำไม”ธันวายืนนิ่งให้พลอยขวัญทุบตีตามแต่ใจภากรกับอชิร

ไข่มุกมองสบตากับพลอยขวัญ พยักพเยิดบอกให้พลอยขวัญพูดต่อ“ก็ถ้าพี่เขาอยากคุยด้วย บัวจะว่าไง”“ถ้าเขาจะคุยดี ๆ กับบัว บัวไม่มีปัญหาอะไรเลย อย่างน้อยคุณธันวาก็คือผู้มีพระคุณ เขาเคยให้เงินบัวเอามาใช้รักษาแม่ แต่เวลาเขาโกรธ เขาพูดไม่น่าฟัง”“แล้วถ้าพี่เขาปรับตัวพูดให้น่าฟังขึ้นล่ะ” ช่อใบบัวมองหน้าเพื่อนทั้งสองคนอย่างสงสัย “มีใครบอกให้พลอยกับมุกมาพูดกับบัวหรือเปล่า” สองสาวยิ้มแหยแทนคำตอบ ช่อใบบัวถอนหายใจ “เป็นแบบนี้แหละดีแล้ว แค่คนรู้จักกันก็พอ”บรรยากาศบนโต๊ะอาหารยามเช้า มีธันวากับช่อใบบัวนั่งเก้าอี้ตรงกันข้ามกัน ส่วนอีกสองคู่ทำหน้าที่เป็นชาวบ้านคอยสังเกตท่าทีของทั้งสอง ช่อใบบัวไม่อยากทำลายบรรยากาศการมาพักผ่อน เธอจึงพูดคุยตามปกติ ยิ้มและหัวเราะไปกับทุกคน แต่คนที่ถูกน้องเมิน คนที่เหมือนอากาศธาตุในสายตาของน้อง นั่งหน้าหงอยน่าสงสาร เขาพากันยิ้ม พากันหัวเราะ แต่ตัวเองได้แต่นั่งทำหน้าจ๋อง เพราะคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม แทบไม่มองหน้าเขาเลย มีบางจังหวะที่ได้สบตากัน แต่เธอก็รีบหันหน้าหนี เธอหันไปคุยแล้วยิ้มกับคนอื่น หลังรับประทานอาหารเช้าเสร็จแ

“เอ่อ...ก็ได้ค่ะ” เมื่อเธออนุญาต ธันวาก็คว้าร่างบางมากอดไว้เต็มวงแขนพอได้กอด ก็กอดอยู่ตั้งนาน ไม่อยากปล่อย “คุณธันวาคะ บัวว่า น่าจะพอได้แล้วนะคะ” ช่อใบบัวพูดอู้อี้กับอกกว้าง เพราะเขากอดเธอแน่นเหลือเกิน แทบจะกระดิกตัวไม่ได้ “บัวครับ” “คะ”ช่อใบบัวเงยหน้ามองคนที่ไม่ยอมปล่อยเธอสักที “ขอหอมแก้มราตรีสวัสดิ์ได้ไหมครับ” ช่อใบบัวอยากจะปฏิเสธ แล้วก็หนีเข้าห้อง แต่ติดตรงที่คนตัวโตไม่ยอมปล่อยเธอ หญิงสาวคิดว่า แค่หอมแก้มคงไม่เป็นไร ให้เขาหอม เสร็จแล้วก็จะได้แยกย้ายเข้านอนห้องใครห้องมัน “ก็ได้ค่ะ” ธันวายิ้มกว้างอย่างน่าหมั่นไส้ ก่อนจะก้มลงหอมแก้มนวลฟอดใหญ่ หอมแก้มซ้าย แล้วก็หอมแก้มขวา แล้วก็จุ๊บหน้าผากมนช่อใบบัวถึงกับมองค้อนคนที่ขอหอมแก้มก่อนนอน เพราะเธอคิดว่าเขาจะหอมแค่ฟอดเดียว นี่เขาเล่นหอมไปตั้งสามฟอด “ทีนี้ก็ปล่อยบัวได้แล้วค่ะ” “ยังไม่อยากปล่อยเลยครับ” ช่อใบบัวเงยหน้าขึ้น พอได้สบตาคู่คม เธอก็วูบวาบหวามไหว สายตาของเขาโหยหาและหื่นกระหาย “บัวง่วงแล้วค่ะ”