All Chapters of เมียลับคนใจร้าย 18+ (Set 3 BadBoyไร้รัก 2/3): Chapter 141 - Chapter 150

Chapter 24ตกเย็น...หญิงสาวหุ่นดีผมยาวสลวยกับเจ้าแมวตัวอ้วนนั่งอยู่บนเสื่อปิกนิกบริเวณหน้าหาดทรายขาว ดวงตากลมโตทอดมองพระอาทิตย์ที่กำลังลาลับขอบฟ้า แสงสีส้มสาดส่องกระทบพื้นผิวน้ำทะเลจนเกิดแสงประกายวาววับอย่างสวยงาม แต่แล้วก็ต้องละสายตาจากความสวยงามด้านหน้าหันมาสนใจคนที่เอนตัวเอาหัวหนุนบนตัก“หายเจ็บขาหรือยัง” วายุเอ่ยถามพร้อมกับเอามือลูบปลายเท้าเนียนขาวไปด้วย“หายเจ็บแล้วค่ะ” ยาหยีก้มหน้ามองใบหน้าหล่อเหลา เพียงแค่สบตากันหัวใจก็ต่างส่งเสียงดังตึกตักในหู คนเป็นสามีจึงไม่รอช้าที่จะยกมือจับท้ายทอยคนตัวเล็กกดลงให้ริมฝีปากจิ้มลิ้มทาบจูบปากหยักในขณะที่หนุ่มสาวกำลังสอดลิ้นดูดความหวานของกันและกัน ยูริก็กระโดดทับหน้าท้องแกร่งเสียงดัง ตุ้บ! พร้อมส่งเสียงร้อง “เมี้ยว ~” จึงส่งผลให้ทั้งคู่ผละปากออกจากกันโดยอัตโนมัติทั้งที่กำลังเข้าได้เข้าเข็มกับบรรยากาศยามเย็นที่เป็นใจ “ไอ้อ้วน หนัก...” วายุเอามือสากดันหัวยูริออกเบา ๆ และเมื่อยูริไต่ลงจากหน้าท้องแกร่ง วายุก็หยัดตัวลุกขึ้นนั่ง ก่อนจะช้อนอุ้มยาหยีวิ่งเข้าบ้าน โดยมีเจ้าแมวอ้วนวิ่งตามหนุ่มสาวไปติด ๆ พร้อมส่งเสียงร้องเมี้ยว ๆ ไม่หยุด20.30 น. วายุที

Chapter 26“อื้อ ~” ยาหยีร้องครางอื้อในลำคอ ส่งสัญญาณบอกเขาให้รู้ว่าเริ่มหายใจไม่ทัน วายุที่เห็นแบบนั้นจึงผละปากออกให้หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด แต่เพียงเสี้ยวนาทียาหยีก็ต้องร้องตกใจ เมื่อถูกจับเปลี่ยนท่าให้หันหน้าไปทางทะเลอันมืดมิด อีกทั้งโดนถกดึงแพนตี้ตัวจิ๋วลงที่ข้อเท้า และพอเหลียวมองคนตัวสูงก็เห็นเขาอยู่ในสภาพล่อนจ้อนแล้ว “อื้อ! เฮีย ~” ยาหยีเปล่งเสียงร้องครางดังยิ่งกว่าเดิม เมื่อโดนมือสากใช้นิ้วถูไถรอยแยกขึ้นลงจนรู้สึกวาบหวาม “หืม...” เขาขานรับในลำคอพร้อมทั้งเอาปลายนิ้วเรียวยาวถูวนปากทางร่องลึกจนฉ่ำแฉะ“อ๊ะ ~ เจ็บ” จากที่กำลังเสียวซาบซ่าน กลับต้องสะดุ้งตัวโหยง เมื่อโดนนิ้วเรียวยาวดันเข้ามาในร่องสวาทจนรู้สึกอึดอัด คับแน่น เจ็บแปลบ จึงต้องบิดเร่าขยับตัวหนีให้สิ่งแปลกปลอมหลุดจากร่องคับแคบ แต่มันกลับไม่เป็นผล เพราะยิ่งพยายามขยับตัวหนี เขายิ่งเอาแขนแกร่งกอดรัดเอวคอดกิ่วไว้แน่น มิหนำซ้ำยังรัวนิ้วชักเข้าชักออกในร่องสวาทอย่างถี่ยิบ ทำเอาร่างบางสั่นคลอนไปตามแรงจ้วงแทงเมื่อเริ่มปรับสภาพร่างกายเข้ากับนิ้วเรียวยาวได้แล้ว ก็ถูกจับหมุนตัวให้หันหน้าเข้าหากัน แต่ยาหยีไม่ได้มองหน้า กลับมองลง

Chapter 28รุ่งเช้ายาหยีปรือตามองใบหน้าหล่อเหลาที่ยังหลับสนิท พลางนึกถึงเหตุการณ์วันนั้นย้อนกลับไปเช้าวันรุ่งขึ้นหลังวันเกิดลุงอาทิตย์ผ่านพ้นไป เมื่อวายุเดินออกจากห้องด้วยความโมโหและขับรถออกจากคฤหาสน์ไปแล้วยาหยีก็เข้าไปพบคุณลุงอาทิตย์กับป้าจันทร์ฉาย เพื่อปฏิเสธการแต่งงาน แต่เพียงแค่หย่อนตัวนั่งบนโซฟา ยังไม่ทันได้พูดอะไรเลยด้วยซ้ำ จู่ ๆ ลุงอาทิตย์กลับพูดกับเธอว่า...‘หนูยาหยี โฉนดที่ดินพร้อมบ้านและไร่องุ่นนิธิรดา ที่โดนไอ้เสี่ยคนนั้นยึดไป ลุงส่งคนไปติดต่อขอซื้อคืนจากมันมาได้แล้วนะลูก’ ‘จริงเหรอคะคุณลุง’ จากที่กำลังคิดไม่ตกเรื่องของเธอและวายุ ยาหยีก็ถามกลับลุงอาทิตย์ด้วยแววตาเป็นประกายวาววับ เพราะยาหยีอยากได้ที่ดินผืนนั้นคืนเป็นอย่างมาก“จริงลูก” “คุณลุงซื้อที่ดินจากเสี่ยคนนั้นมาเท่าไรคะ” “ยี่สิบล้านบาท...” “ยี่สิบล้านเลยเหรอคะ...” ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ เพราะแค่ล้านเดียวเธอก็ไม่รู้ว่าทั้งชีวิตจะสามารถเก็บเงินจำนวนนี้ได้ตอนไหน นี่ตั้งยี่สิบล้านดูเหมือนจะสิ้นหวังไปเลย‘อืม...ไอ้เสี่ยคนนั้นมันโก่งราคา หากไม่ให้เงินตามที่มันเสนอมา มันไม่ยอมให้ไถ่คืน แต่เงินแค่นั้นไม่ใช่

Chapter 30“เฮียจะเอา” เขาจับมือเล็กผละออกจากหน้า แล้วก้มสูดดมกลิ่นกายสาว เอาลิ้นแตะรอยแยกดูดชิมความหวานใจกลางความสาว ก่อนจะดูดติ่งสวาทอย่างแรง “อ๊า ~ เฮีย อื้อ” ยาหยีเชิดหน้าขึ้นเผยอริมฝีปากร้องครวญครางด้วยความซ่านเสียว ยามที่เขาเอาปลายลิ้นทแยงเข้าร่องสวาทอย่างรัวเร็ว มันเสียดเสียวทรมาน จนร่างกายกระตุกเกร็งและปลดปล่อยน้ำรักออกมาในที่สุด“หวาน” เขายกมือเช็ดขอบปากที่มีน้ำสีใสเลอะเปรอะเปื้อน จากนั้นเขาก็นั่งเอาหลังแกร่งพิงพนักโซฟา ถอดกางเกงขายาวออก แล้วจับหญิงสาวมานั่งคร่อมบนตัก“ยกก้นขึ้น แล้วนั่งทับลำเฮีย” เขาจับยกสะโพกมนงอนขึ้นด้วยมือข้างเดียว ส่วนมืออีกข้างจับแก่นกายจ่อร่องสวาท พอหัวหยักผลุบเข้าร่องแคบ เขาเอามือทั้งสองข้างจับสะโพกมนกดลงกลืนกินแท่งร้อนทั้งลำในคราเดียว จนร่างบางตัวสั่นระริกด้วยความจุกเสียด“จุก!”“ขย่มหน่อยเร็วจะได้หายจุก” เขาเสยแก่นกายเข้าร่องคับแคบหนึ่งที ทำเอาร่างเล็กเนื้อตัวสั่นเกร็ง จนต้องขยับสะโพกขึ้นลงด้วยจังหวะเนิบนาบ แต่มันยังไม่สะใจคนใต้ร่าง เขาจึงจับสะโพกมนตอกอัดแก่นกายดัง ปึก! ปึก!“อ๊ะ ๆ อ๊า ๆ”สองร่างประสานเสียงร้องครวญคราง ด้วยความกระสันเสียวทำให้ทั้งค

Chapter 32เที่ยงคืน…ติ๊ง! เสียงมือถือดังขึ้น วายุที่ยังไม่ได้หลับ หยิบมือถือที่วางไว้ข้างตัวมาเปิดอ่านข้อความทันที“ระวังตัวด้วยเฮีย มันเข้าไปในบ้านแล้ว”หลังจากที่วายุอ่านข้อความจบ เขาขยับตัวไปกระซิบที่กกหูยาหยีเสียงเบา“ยาหยี”“อื้อ...หนูไม่ไหวแล้ว แสบไปหมดเลย” เมื่อง่วงนอนจัด ยาหยีก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงงัวเงียผสมปนเปไปด้วยความงอแง เพราะเพิ่งได้นอนไม่นานนี้เอง สาเหตุก็มาจากเขาที่จับเธอเปลี่ยนท่าตั้งแต่สามทุ่มยันห้าทุ่ม จนเพลียร่างไปหมด“ไม่ได้จะเอา แต่มีคนบุกเข้ามาในบ้าน” วายุกระซิบบอกเสียงเบา“ฮะ! จริงเหรอเฮีย ใครคะ อื้อ!” ยาหยีเบิกตากว้างขึ้นด้วยท่าทีตกใจ เพราะทีแรกนึกว่าเขาสะกิดจะทำเรื่องอย่างว่าอีก“อย่าเสียงดัง” วายุรีบเอามือตะครุบปิดปากยาหยี ก่อนจะกระซิบบอกต่อ “หนูไปหลบอยู่ในตู้นั้นเร็ว” วายุผละมือออกจากปากเล็ก ก่อนที่จะดึงเสื้อยืดสีดำตัวใหญ่ที่พาดไว้บนเก้าอี้มาสวมใส่ให้ยาหยีอีกชั้น เพราะเธอใส่เสื้อสายเดี่ยวโนบรา หลังจากแต่งตัวให้ยาหยีเรียบร้อย วายุก็รีบดึงยาหยีไปหลบในตู้“เฮียมาหลบด้วยกัน” ยาหยีดึงมือวายุเอาไว้ เพราะรู้สึกเป็นห่วงเขามาก ๆ“ไม่ต้องเป็นห่วง เฮียรับมือพวกมันได