All Chapters of เมียลับคนใจร้าย 18+ (Set 3 BadBoyไร้รัก 2/3): Chapter 151 - Chapter 160

Chapter 35สองวันต่อมา...@โรงพยาบาลเอกชนตระกูลเตชะอมรทรัพย์“หนูไปยืนทำอะไรตรงนั้น เดินมานี่เร็ว” วายุหยุดรอยาหยี ที่ยังยืนสวย ๆ อยู่ตรงประตูรถ ไม่ยอมเดินออกจากตรงนั้นสักทีพอเห็นเขาพยักหน้าเรียก ยาหยีก็เดินเข้ามากอดแขนแกร่งพร้อมทั้งช้อนตามองคนตัวสูงด้วยแววตาออดอ้อนวันนี้เป็นวันแรกที่มาทำงานโรงพยาบาล หลังจากไปอยู่เกาะส่วนตัวนานหลายเดือน พอกลับมายังสถานที่ที่ไม่ได้มีแค่เธอและเขาเพียงสองคน ยาหยีก็แอบตื่นเต้นจนประหม่า เพราะไม่รู้ว่าต้องวางตัวกับคนที่ขึ้นชื่อว่าสามีได้ประมาณไหน อยู่บ้านเขาคือสามี แต่อยู่ที่นี่เขาเป็นผู้บริหารโรงพยาบาล“หนูขอจับมือเฮียเดินเข้าโรงพยาบาลได้ไหมคะ” อย่างน้อยการกุมจับมือเขาเดินเข้าอาคารยังดีกว่าเดินตามเขาต้อย ๆ“มากกว่าจับมือ เฮียก็ให้หนูจับได้” วายุยกมือบีบแก้มนุ่มอย่างมันเขี้ยว เพราะยิ่งได้อยู่กับเธอทุกวัน ยาหยีก็ยิ่งทำตัวน่ารักน่าเอ็นดู เขาจึงอดไม่ได้ที่จะเอาแขนโอบกอดเอวบางแสดงความเป็นเจ้าของพาหญิงสาวเดินเข้าโรงพยาบาลเมื่อเดินเข้ามาภายในอาคาร เจ้าหน้าที่ พนักงาน พยาบาลและหมอ ที่เจอผู้บริหารและภรรยาเด็กของเขาที่เดินเข้ามาพร้อมกัน ก็ต่างพากันแอบมองด้วยความส

Chapter 37เมื่อสายลมเห็นว่าพี่ชายของเขาดูร้อนตัวแปลก ๆ สายลมก็เอ่ยคติธรรมทันที “ความจริงเป็นสิ่งไม่ตาย เคยทำชั่วไว้อย่าคิดปกปิด จงทำปัจจุบันให้ดีกว่าเดิม”“อดีตก็คืออดีตค่ะเฮีย หนูลืมไปแล้ว” ยาหยียิ้มสดใสให้วายุ แค่รู้ว่าตอนนี้เขาแคร์ความรู้สึกของเธอ ยาหยีก็ดีใจที่สุดแล้ว ไม่มีอะไรที่ต้องคิดถึงอดีตให้รู้สึกแย่ เพราะตอนที่เขาร้ายสาเหตุก็ล้วนมาจากความเมาของเธอทั้งสิ้น อีกทั้งเธอยังปล่อยเลยตามเลยเพราะต้องการที่ดินของพ่อแม่ แต่มันโคตรวิเศษตรงที่ตอนนี้เธอสามารถชนะใจเขาได้“น่ารักแบบนี้ เดี๋ยวเฮียเดินไปส่งที่โต๊ะทำงานดีกว่า เอาไว้เฮียกลับมาจากต่างประเทศ หนูค่อยมานั่งสวย ๆ หน้าห้องเฮียนะ”“กูไม่ชินกับเฮียวายุเวอร์ชันนี้เลย” หมอสายลมพูดพึมพำคนเดียวเสียงเบา ก่อนจะเดินตามพี่ชายและพี่สะใภ้ไปที่ห้องทำงาน“ป๊าไปทำงานก่อนนะยูริ” วายุเอามือลูบหัวยูริ“เอายูริไปเลี้ยงที่ห้องทำงานเลยสิเฮีย ห่างกันแค่นี้ บอกลาลูกเหมือนไปทำงานไกลเลย” หมอสายลมพูดประชดขึ้นอีก เพราะห้องทำงานอยู่ชั้นเดียวกันแค่คนละฝั่ง แต่พี่ชายของเขาร่ำลาแม่แมวเสร็จก็ร่ำลาลูกแมวต่ออีกไม่จบไม่สิ้น“เมื่อไรมึงจะเข้าห้องไปทำงานสักที มายืนบ่น

Chapter 3920.00 น.Line...ยาหยี : เฮียคิดถึงแล้วนะคะ เมื่อไหร่จะกลับวายุ : 555555555555ยาหยี : เฮียต้องเดินทางกี่ชั่วโมงคะวายุ : สิบสองชม. ครับยาหยี : เหนื่อยแย่เลย หนูอยากตามไปนวดตามไปนาบให้เฮียจังเลยค่ะวายุ : อย่ามายั่ว เดี๋ยวกลับไปจะโดนจัดหนักยาหยี : จัดหนักไม่กลัว กลัวไม่จัดน่ะสิคะวายุ : ตัวแค่เนี่ย เก่งจังเลยในแชตยาหยี : ใครจะกล้าเก่งต่อหน้าเฮียล่ะคะ อิอิวายุ : เปิดกล้องให้เฮียดูนมหน่อยสิยาหยี : ว้ายยยย...อะไรเนี่ย ไม่เอา บ้าไปแล้ววายุ : เมื่อกี้ยังเก่งอยู่เลย เปิดกล้องหน่อยเร็ว เฮียคิดถึงนมหนูยาหยี : คิดถึงแต่นมเหรอคะวายุ : คิดถึงทั้งตัว จนตอนนี้อยากเสียบอยากดูดตัวหนูจังเลยยาหยี : เฮียพิมพ์เสียวเกิ๊นนนนวายุ : อย่าลีลา เปิดกล้องให้เฮียดูนมหน่อยเร็วยาหยี : ให้ดูแป๊บเดียวนะคะวายุ : ครับ กดรับเร็วหลังจากยาหยีกดรับวิดีโอคอลปุ๊บ พอได้เห็นหน้าหล่อ ๆ เต็มหน้าจอ ยาหยีจึงอดไม่ได้ที่จะยื่นปากไปจุ๊บที่ปากหยักผ่านหน้าจอมือถือแสดงความรักและความคิดถึงที่เธอมีต่อเขา ก่อนที่จะถกชายกระโปรงเลิกขึ้นตั้งแต่ด้านล่างขึ้นบน กองผ้าไว้ที่เนินหน้าอก ทำให้วายุได้เห็นเรือนร่างยั่วยวนทั้ง

Chapter 41หลังจากเหตุการณ์ชุลมุนภายในรถเงียบสงบลง อีกทั้งคู่กรณีก็ชิ่งหนีไปแล้ว ทั้งสี่คนก็เดินทางมายังห้างสรรพสินค้า เพราะไม่มีคนบาดเจ็บ จะมีก็แต่สร้อยคอของยาหยีที่มันขาด ทำเอายาหยีเจ็บที่ใจยิ่งกว่าเจ็บตัวเสียอีก เพราะมันมีคุณค่าทางจิตใจกับเธอเป็นอย่างมากพอถึงห้างสรรพสินค้าปุ๊บ ยาหยีก็รีบเดินตรงดิ่งไปยังร้านจิวเวลรี่เพื่อเอาสร้อยคอไปซ่อมทันที หลังจากนั้นก็แยกตัวกลับบ้านความจริงแล้วถ้ามาดูหนังกับแป้งร่ำเพียงสองคน เธอก็อาจจะไปดูหนังต่อ แต่ที่เลี่ยงกลับบ้านเพราะมันคงไม่เหมาะนัก หากไปดูหนังเป็นคู่แบบนั้น เธออาจจะดูเยอะหรือคิดมากไป แต่ก็นั่นแหละอยากให้เกียรติคนที่ขึ้นชื่อว่าสามีเมื่อเดินทางมาถึงอาณาเขตเตชะอมรทรัพย์ ก่อนจะเข้าบ้านก็แวะไปรับยูริจากบ้านเจ๊จันทร์เจ้า จากนั้นก็อุ้มยูริเข้ามาในบ้าน แล้วปล่อยยูริลงพื้นให้เดินอย่างอิสระ ส่วนเธอก็เดินไปตรงกระจก ล้วงหยิบสร้อยคอออกจากกระเป๋า แล้วเพ่งมองสร้อยสีเงินจี้อักษรภาษาอังกฤษด้วยความรู้สึกใจชื้น เพราะทางร้านสามารถซ่อมได้แบบไม่มีที่ติราวกับว่ามันไม่เคยเสียหายมาก่อนปลายนิ้วเรียวเล็กลูบไล้ลงบนจี้ที่สลักชื่อวายุด้วยความคิดถึง ก่อนที่จะสวมใส่ส

Chapter 43ในยามเที่ยงคืน แทนที่ยาหยีจะนอนหลับพักผ่อน แต่เธอกลับลุกขึ้นมานั่งกอดเข่า ใช้นิ้วปัดหน้าจอมือถือเลื่อนอ่านแชตที่ส่งไปหาเขาด้วยความรู้สึกกระวนกระวายใจ เพราะข้อความยังไม่ถูกเปิดอ่านสามวันมานี้ยาหยีนอนไม่ค่อยหลับ ในหัวของเธอเอาแต่คิดเรื่องของเขา เพราะไม่รู้ว่าเขาเจ็บป่วย ไม่สบาย หรือเป็นอะไร ถึงได้เงียบหายไปแบบนี้“เมี้ยว” ยูริกระโดดขึ้นบนเตียง เอาหัวฟู ๆ ถูไถตรงข้อเท้าขาว ๆ พร้อมทั้งร้องเมี้ยว ๆ ไม่หยุดราวกับจะบอกยาหยีให้รู้ว่ายังมีมันที่อยู่เคียงข้างเสมอ“เราไปห้องพระกันเถอะยูริ ไปขอพรให้ปะป๊าแคล้วคลาดปลอดภัย” ยาหยีเอามือลูบหัวยูริ ก่อนที่จะอุ้มยูริไปที่ห้องพระชั้นสองจะมีห้องนอนใหญ่ ห้องนอนเล็ก ห้องพระ และห้องมุมสุด ซึ่งห้องมุมสุดตั้งแต่รู้จักกันมา ไม่ว่าจะอยู่ในสถานะไหน เธอก็ยังไม่เคยเข้าไปยาหยียืนอยู่หน้าห้องพระ แล้วหันไปมองประตูห้องมุมสุดครู่หนึ่ง ก่อนจะใช้มือผลักเปิดประตูเข้าไปในห้องพระต่อให้เขาจะไม่อยู่หรือตอนนี้เธอจะอยู่ในสถานะภรรยา ก็ไม่ควรไปยุ่งวุ่นวายกับห้องที่เขายังไม่อนุญาตให้เข้าไปหลังจากเข้ามาในห้องพระแล้ว ยาหยีก็อุ้มยูรินั่งข้าง ๆ ก่อนที่จะก้มกราบพระสามครั