Tous les chapitres de : Chapitre 131 - Chapitre 140

Chapter 15“เฮียอยากเช็ดเองไหมคะ”“ในเมื่อเธออยากเช็ดตัวให้ฉัน ทำไมฉันต้องเช็ดเองล่ะ”“หนูแค่ถามให้แน่ใจ เผื่อว่าเฮียจะหวงตรงนั้นไงคะ” ยาหยีบุ้ยปากไปที่ส่วนกลางกายของเขา ทำสีหน้าเหมือนคนไม่ได้คิดอะไร ทั้งที่ความจริงแล้วใจดวงน้อยกลับเต้นระส่ำราวกับตีกลองที่เห็นตรงนั้นของเขา“หวงแล้วจะทำไงได้ ในเมื่อมันต้องทำความสะอาด”“งั้นเฮียเอามือดันที่นอน แล้วยกสะโพกขึ้นค่ะ เดี๋ยวหนูจะถอดกางเกงให้” หลังจากยาหยีออกคำสั่ง เขาก็ทำตามอย่างว่าง่าย แต่กลับเป็นหญิงสาวที่ไม่ยอมถอดบ็อกเซอร์ออกจากขาของเขาเสียที“ฉันเมื่อยแขน รีบถอดกางเกงเร็วสิ” วายุรบเร้าเมื่อยาหยีไม่ถอดกางเกงของเขาเสียที“หนูจะถอดแล้วนะคะ”“รีบถอดเถอะน่า เมื่อยแขนจะแย่แล้ว”หลังจากโดนเขาเร่ง ยาหยีก็จับขอบกางเกงถกลงออกจากขา พอเห็นส่วนกลางกายยังอ่อนตัวเหมือนตอนเช็ดให้เขาตอนหลับเป็นเจ้าชายนิทราก็ทำให้หญิงสาวใจชื้นขึ้นมาหน่อย จากนั้นเธอก็ใช้ผ้าขาวสะอาดเช็ดส่วนกลางกายของเขาอย่างทะนุถนอม แต่แล้วเธอก็แทบกรีดร้อง หายใจไม่ทั่วท้องด้วยใจเต้นแรง ที่จู่ ๆ ตัวอ่อนนุ่มกลางกายมันผงาดแข็งปั้กเป็นลำยาววายุยิ้มร้าย ๆ ทันที ที่ถึงแม้เขาจะเดินไม่ได้ แต่ทว่าส่

Chapter 17สองสัปดาห์ต่อมา…“เฮียค่อย ๆ ลุกขึ้นนะคะ” ยาหยีประคองวายุให้ลุกขึ้นยืน ซึ่งวันนี้เป็นวันแรกที่เขาทำกายภาพแบบฝึกเดินกับราว“เดี๋ยวฉันจะเดินเอง” วายุหันไปบอกยาหยีที่ยังโอบประคองเขาอยู่เมื่อเห็นแววตามุ่งมั่นของเขา ยาหยีก็ผละตัวออกห่างจากวายุ แล้วปล่อยให้เขาได้ทำในสิ่งที่ต้องการ“สู้ ๆ นะคะเฮีย”“อืม...” เขาตอบรับผ่านลำคอ โดยที่มือสากจับราวคู่ขนานไว้แน่น จากนั้นคนตัวสูงก็ยกขาขึ้นจนตัวสั่นเกร็ง แต่เดินได้เพียงก้าวเดียว ขาแข้งก็อ่อนเปลี้ยไร้เรี่ยวแรง ล้มพับไปกับพื้นอย่างหมดสภาพตุ้บ!“เฮีย!...” ยาหยีรีบเข้าไปพยุงวายุด้วยความเป็นห่วง แต่วายุกลับสะบัดมือเล็กออกจากแขนของเขา แล้วทุบกำปั้นลงบนพื้นกระเบื้องอย่างแรงด้วยความโมโหที่เขาไม่สามารถเดินได้ดั่งใจหวังตุ้บ! ตุ้บ!“โธ่โว้ย! ทำไมถึงเดินไม่ได้สักทีวะ!” วายุตะโกนก้องห้องอย่างหมดหวัง ทั้งที่เมื่อสองอาทิตย์ก่อนเขามีความหวังขึ้นมาแล้ว แต่วันนี้มันกลับสิ้นหวังอย่างไม่เป็นท่า“เฮียอย่าทำร้ายตัวเองเลยนะคะ วันนี้เพิ่งฝึกเดินวันแรกเอง เดี๋ยวฝึกเดินไปอีกหน่อย เฮียต้องกลับมาเดินได้เหมือนเดิมแน่นอนค่ะ” ยาหยีจับมือใหญ่เอาไว้แน่นไม่ให้เขาต่อยหม

Chapter 1920.00 น.“มานั่งทำไรตรงนี้ครับเฮีย...” สายลมที่เพิ่งตื่นนอน เดินเข้ามาหาพี่ชายที่นั่งอยู่หน้าบ้านเหมือนรอใครสักคน“กูก็นั่งตากลมไปเรื่อย ว่าแต่มึงเถอะ มาดูแลกูหรือมานอนกันแน่ไอ้หมอ” วายุเอ่ยถามน้องชายของเขา ที่ผลัดเวรมาดูแลเขาแทนยาหยี ในวันที่หญิงสาวต้องไปเรียน แต่ทว่าสายลมกลับนอนหลับตั้งแต่บ่าย กลายเป็นว่าเขาเป็นคนนั่งเฝ้าสายลมที่นอนหลับสบายใจเฉิบ“เมื่อคืนดึกไปหน่อย”“เที่ยวดึก”“อยู่เวรดึกดิเฮีย ผมยังไม่ได้นอนเลย ตอนเช้าก็ต้องรีบบินมาดูแลเฮียเนี่ย”“มึงไม่ได้มาดูแลกู แต่มึงมานอน”“ก็ผมง่วงอะ”“งั้นมึงโทรถามยาหยีซิ เรียนเสร็จยัง? จะกลับบ้านกี่โมง? ทำไมเรียนสัปดาห์นี้ถึงกลับดึกกว่าที่ผ่านมา โทรถามยาหยีสิว่าถึงไหนแล้ว มึงจะได้กลับไปพักผ่อนที่บ้าน”“คิดถึงน้องก็กดโทรหาเองเลยสิเฮีย จะหลอกใช้ผมทำไมเนี่ย” สายลมยื่นมือถือของเขาให้วายุ ที่ออกอาการอยากรู้เรื่องยาหยีเหลือเกิน และดูเหมือนว่าความสัมพันธ์ระหว่างวายุและยาหยีกำลังเป็นไปด้วยดีจนเขาสัมผัสได้“กูบอกให้มึงโทร มึงก็โทรสิวะ จะเดาเชี่ยอะไรนักหนา”“แล้วผมเดาถูกไหมล่ะ” สายลมยังจี้ถามต่อจนวายุเงียบไป“...”“เงียบแบบนี้ แสดงว่าหลง

Chapter 21“ดีขึ้นมากเลยค่ะ แต่หนูขออีกทีได้ไหม” ยาหยีชูนิ้วชี้ขึ้นพร้อมทำปากจู๋อย่างน่ารัก ทำเอาวายุหลุดยิ้มอย่างชอบใจ ก่อนจะขยับใบหน้าไปจุมพิตที่หน้าผากมนอย่างอ่อนโยนเมื่อเขาจูบผิดตำแหน่ง ยาหยีก็เลยเอานิ้วชี้ทาบไปบนปากเล็ก ก่อนพูดอย่างฉอเลาะว่า... “ตรงนี้ค่ะ เฮียจูบผิดที่”“ทำตัวน่าหมั่นไส้จังวะ” น่าหมั่นไส้ของเขาก็เท่ากับน่ารัก ชายหนุ่มก็เลยจับล็อกใบหน้าสวยแล้วเอาปากหยักบดขยี้ปากเล็กอย่างหนักหน่วงให้สมกับที่เธอร้องขอ“อื้อ ๆ” ยาหยีส่งเสียงร้องประท้วง เมื่อโดนเขาจูบ จนเริ่มจะหายใจไม่ทัน“คิดว่าจะแน่” เขาใช้มือสากบีบปากเล็กที่บวมเจ่อเบา ๆ ก่อนจะยกแขนแกร่งโอบกอดลำคอคนตัวเล็กที่สูงระดับอกของเขา พาเดินออกกำลังกายไปพร้อมกันพอผ่านไปสักพักใหญ่ ๆ ซึ่งก็เดินไกลจากบ้านพอสมควร ดวงตากลมโตไปสะดุดเข้ากับจักรยานคันสีขาว ทำให้หญิงสาวถึงกับตาลุกวาวราวกับว่าตัวเองกำลังจะได้ปีนขึ้นขอบสวรรค์ก็ไม่ปาน“เฮียบนเกาะมีรถจักรยานด้วยค่ะ...” ยาหยีเอ่ยบอกคนตัวสูงด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น“แล้ว?...” เขาเลิกคิ้วขึ้น หันไปมองจักรยานคันสีขาวอย่างไม่ค่อยแปลกใจนัก เพราะมันเป็นจักรยานที่พี่น้องของเขาจัดเตรียมเอาไว้ขี่บนเก

Chapter 23หนึ่งชั่วโมงต่อมาในขณะที่ยาหยีกำลังเสียบก้านดอกกุหลาบตกแต่งใส่แจกันอยู่นั้น คนตัวสูงก็เดินมาซ้อนหลัง ก่อนจะโน้มตัวเอาปลายคางเกยไว้บนไหล่มน แล้วหันใบหน้าซุกไซ้ซอกคอขาว จากนั้นก็กระซิบกกหูเล็กด้วยน้ำเสียงกระเส่าราวกับร่ายมนตร์ใส่หญิงสาว“กลิ่นดอกกุหลาบก็หอมดีเหมือนกันนะ” พูดจบเขาก็เดินไปนั่งบนโซฟา ทำราวกับว่าก่อนหน้านี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้นแต่ทว่าหญิงสาวที่โดนเขายั่วไม่อาจจะอยู่นิ่งได้เธอแอบชำเลืองมองวายุอยู่บ่อยครั้งเหมือนกำลังหาโอกาสทำอะไรบางอย่าง จนกระทั่งหันไปอีกครั้งเห็นเขานั่งหลับตา ยาหยีก็เลยเดินย่องราวกับโจรสาว แล้วยื่นปากน้อย ๆ จุมพิตแก้มสากฟอดหนึ่ง“แก้มของเฮียก็หอมเหมือนกันนะคะ”“อืม ~ เธอนี้เผลอไม่ได้เลย”“เฮียจะหอมแก้มหนูคืนไหมล่ะคะ แก้มของหนูหอมกว่าดอกกุหลาบอีกนะ พิสูจน์ไหมเอ่ย” ยาหยีใจกล้าหย่อนตัวนั่งบนโซฟาตัวเดียวกับเขา ก่อนจะยื่นใบหน้าไปใกล้ ๆ เขา“เธอเนี่ยนะ” เขาหลุดยิ้มออกมาเหมือนถูกใจกับการกระทำของยาหยี จากนั้นเขาก็ยื่นหน้าไปหอมแก้มนุ่มสองฟอดหนัก ๆ“ก็จริงอย่างที่เธอว่า”“ว่าอะไรคะ”“ก็แก้มของเธอหอมกว่าดอกกุหลาบไง”“โอ๊ย...หนูจะตุย” ยาหยีเอามือกุมหน้าอก วินา