All Chapters of เมียลับคนใจร้าย 18+ (Set 3 BadBoyไร้รัก 2/3): Chapter 161 - Chapter 170

Chapter 45หนึ่งชั่วโมงต่อมา...หลังจากพากันไปแตะห้วงสวรรค์ถึงสองยก วายุก็ลงไปเอากระเป๋าเดินทาง เมื่อยาหยีเห็นวายุลากกระเป๋าเข้ามาในห้องแต่งตัว เธอก็ลุกจากเก้าอี้ตรงโต๊ะกระจกเครื่องแป้งเดินไปหาเขา“เดี๋ยวหนูช่วยค่ะเฮีย” ยาหยีเข้าไปช่วยจัดเสื้อผ้าใส่ตู้บิลต์อิน จนกระทั่งไปเห็นมือถือของเขาหน้าจอแตกยับ เธอก็เลยหยิบมือถือขึ้นมาดูอย่างครุ่นคิด ‘ที่เขาไม่ติดต่อมาหาเธอเพราะมือถือของเขาพังงั้นเหรอ?’ เมื่อวายุเห็นยาหยีมองมือถือของเขาด้วยท่าทางเหม่อลอย วายุก็เอ่ยถาม “คิดอะไรอยู่?”“เพราะมือถือพังเหรอคะ เฮียถึงไม่โทร ไม่อ่านไลน์หนู”“หนูโกรธเฮียหรือเปล่าที่เฮียไม่กลับไทยตามสัญญา” เขาไม่ได้ตอบคำถามของเธอ แต่เขากลับถามเธอแทน“หนูไม่โกรธค่ะ แต่หนูเป็นห่วงเฮียมากกว่า กลัวว่าเฮียจะไม่สบาย กลัวว่าเฮียจะได้รับบาดเจ็บ กลัวว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นกับเฮีย ตอนนี้เฮียกลับมาบ้านอย่างปลอดภัย หนูโคตรดีใจเลยค่ะ แต่ก็ไม่ถึงกับสบายใจเท่าไรนัก เพราะแชตของหนูหนักขวา เฮียช่วยอ่านแชตของหนูหน่อยได้ไหมคะ” ยาหยีผละตัวเดินไปเอามือถือของเธอ แล้วส่งมือถือให้เขาอ่านไลน์ยาหยี : เฮียหายไปไหนคะยาหยี : หนูเป็นห่วงเฮียมาก ๆ เ

Chapter 47@บ้านวายุ23.00 น.“นอนไม่หลับเหรอ ฮื้ม” วายุเอ่ยถามคนตัวเล็กที่ดิ้นยุกยิกอยู่ในอ้อมกอดของเขา “หนูคิดถึงยูริ หนูกลัวว่ายูริจะเป็นอะไรขึ้นมาอีก” ถึงคุณหมอจะบอกว่ายูริปลอดภัยแล้วก็ตาม แต่ยูริก็ยังรอดูอาการต่ออีกหนึ่งคืน เธอก็เลยอดที่จะเป็นห่วงยูริไม่ได้“ตอนนี้ยูริปลอดภัยแล้ว หนูน่ะนอนพักผ่อนได้แล้ว” “หนูนอนไม่หลับค่ะ เวลาหนูหลับตาทีไร หนูเห็นแต่ภาพที่ยูริโดนหมาตัวนั้นกัดจนเลือดอาบเลย”“เฮียคงต้องฉีดยานอนหลับให้หนูสักเข็มซะแล้วละ หนูจะได้นอนหลับฝันดี”“หนูไม่ไปฉีดยาที่โรงพยาบาลแล้วนะคะ”“ยานอนหลับตัวนี้ ไม่ต้องถึงมือหมอหรอก เดี๋ยวเฮียฉีดให้เอง”“ไม่เอา อื้อ ~” กว่าจะเข้าใจความหมายการฉีดยาของเขา ก็โดนปากหยักประกบจูบอย่างดูดดื่มเสียแล้ว และในเวลาต่อมายาหยีก็โดนเข็มฉีดยาขนาดใหญ่ฉีดเข้ากลางกายอย่างหนักหน่วง จนทำให้ยาหยีร้องครวญครางอย่างเสียวซ่าน ซึ่งพอโดนฉีดยาหลาย ๆ เข็มเข้ายาหยีก็หลับไปในที่สุด@วันต่อมา...19.00 น.“ไปด้วยกันไหม เดี๋ยวเอายูริไปฝากให้เจ๊จันทร์เจ้าดูแลให้ก่อน” วายุเข้ามาโอบกอดยาหยีจากทางด้านหลังหลวม ๆ ที่ตอนนี้หญิงสาวนั่งเฝ้ายูริไม่ห่าง“หนูอยากดูแลยูริด้วยตัวเ

Chapter 49ภายในห้องนอนกว้าง หญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียงขนาดคิงไซซ์เพียงลำพัง ขยับตัวไปอีกฝั่งตามความเคยชิน แล้วยื่นมือคลำหาคนข้างกาย เพื่อหวังโอบกอดเฉกเช่นทุกคืน แต่พอหญิงสาวสัมผัสได้ถึงความว่างเปล่า เปลือกตาสวยจึงปรือตาตื่น เพราะนึกขึ้นได้ว่าวายุไปงานเลี้ยงรุ่นยังไม่กลับเมื่อหยิบมือถือบนหัวเตียงขึ้นมาดูเวลา เห็นว่าตอนนี้เที่ยงคืนแล้ว ยาหยีก็อดเป็นห่วงเขาไม่ได้ จึงกดโทรหาเพื่อเช็กให้มั่นใจว่าเขานั้นยังปลอดภัยดี แต่เมื่อกดโทรออก แล้วไม่สามารถติดต่อวายุได้ ยาหยีก็รู้สึกกระวนกระวายใจขึ้นมาทันที กลัวเหลือเกินว่าเขาจะเกิดอุบัติเหตุเหมือนครั้งที่รถคว่ำ พอความเป็นห่วงมันล้นอก จนไม่สามารถนอนต่อได้ ยาหยีก็เลยลุกเดินออกจากห้อง แต่แล้วก็ต้องเลิกคิ้วขึ้นสูงอย่างสงสัย รีบลงบันไดไปชั้นล่าง เมื่อเห็นไฟสว่างจ้าออกมาจากห้องรับแขก ทั้งที่จำได้ว่าก่อนเข้านอนไม่ได้เปิดไฟห้องนี้ไว้ฟู่! ยาหยีถอนหายใจอย่างโล่งอกที่เห็นเขานั่งอยู่บนโซฟาด้วยสภาพร่างกายที่ไร้การบาดเจ็บ แต่ในขณะที่กำลังยืนมองเขาอยู่เงียบ ๆ พลางคิดไปด้วยว่า เขากลับมาตั้งแต่เมื่อไร? ทำไมเธอถึงไม่ได้ยินเสียงรถ หญิงสาวก็ต้องหยุดคิดสิ่งเหล่านั้น

Chapter 5120.00 น.หลังจากยาหยีอาบน้ำเสร็จ หญิงสาวก็เป่าผมจนแห้ง จากนั้นก็ทาครีมบำรุงผิวหน้าและกาย ก่อนจะแต่งหน้าเบา ๆเมื่อแต่งหน้าเสร็จ เธอเดินไปที่ตู้บิลต์อิน หยิบเดรสสายเดี่ยวสีดำลายดอกไม้มาสวมใส่หลังจากใส่เสื้อผ้าเสร็จเรียบร้อย หญิงสาวก็หยิบขวดน้ำหอมมาฉีดพรมตรงซอกคอ จากนั้นก็เดินออกจากห้องแต่งตัว เดินไปหาคนที่นั่งรออยู่ปลายเตียงเมื่อวายุเห็นยาหยีเดินเข้ามาใกล้ เขาก็อ้าแขนออกกว้าง ยาหยีจึงไม่รอช้าที่จะไปยืนแทรกกลางหว่างขาคนตัวโตพร้อมทั้งนั่งบนตักแกร่ง แล้วยื่นหน้าหอมแก้มสาก ก่อนที่จะเอาแขนเรียวกอดลำคอของเขาไว้ หลวม ๆ “หอมจัง” วายุซุกไซ้สูดดมซอกคอขาวพร้อมทั้งขบเม้มเบา ๆ“อื้อ ~ เฮียอย่าทำรอยสิคะ”แต่ยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ ก่อนหน้านี้เขาขบเม้มเบา ๆ กลายเป็นว่าพอห้าม เขากลับเอาปากหยักดูดเม้มลำคอขาวแรงขึ้นจนเป็นรอยแดงช้ำเลือด จากนั้นเขาก็ผละหน้าออกจากซอกคอขาว แล้วจ้องมองดูผลงานตัวเองด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์“ถ้าคอหนูเป็นรอยแล้วมันทำไมเหรอ”“เดี๋ยวคนจะมองไม่ดี”“ทำไมต้องกลัวคนมองไม่ดี ในเมื่อเป็นรอยผัวตัวเอง”“ค่ะผัว” ยาหยีตอบรับด้วยใบหน้าแดงซ่านคำว่า ‘ผัว’ ของเขา มันทำให้หัวใจของเธอ

Chapter 53“ฮะ...เฮียมีอะไรจะบอกหนูไหมคะ” ยังไม่ทันที่จะได้คำตอบจากวายุ หญิงสาวข้างกายวายุก็ผละตัวออกห่างจากคนตัวสูงเล็กน้อย จากนั้นหล่อนก็ยกมือเช็ดคราบน้ำตาบนใบหน้าลวก ๆ ก่อนจะดึงแขนเสื้อที่ตกจากลาดไหล่มาคล้องไว้บนบ่าเหมือนเดิม“ฮึก!...น้องยาหยี อย่าเพิ่งเข้าใจผิดนะคะ” ผู้หญิงข้างกายวายุพูดกับยาหยีด้วยน้ำเสียงร้อนรน“เข้าใจผิดยังไงเหรอคะ” ยาหยีถามกลับด้วยความงุนงงว่าผู้หญิงข้างกายวายุรู้จักชื่อเธอด้วยเหรอ? เพราะได้เจอกันที่ห้างฯ โซนชอปมือถือเมื่อช่วงกลางวัน หล่อนไม่มีทีท่าจะรู้จักยาหยีมาก่อนเลยสักนิด ส่วนยาหยีเองก็ไม่ได้รู้จักหล่อนคนนี้มาก่อน“พี่กับวายุเป็นเพื่อนกันค่ะ”“พี่เป็นเพื่อนของเฮียเหรอคะ” ยาหยีถามย้ำ พลางคิดว่าชายหญิงที่เป็นเพื่อนกัน เขากอดกันแบบนี้ได้ด้วยเหรอ?“เราสองคนเป็นเพื่อนกัน...ใช่ไหมวายุ”“...” วายุไม่ได้ตอบในทันที แต่เขากลับหันไปมองหญิงสาวข้างกายด้วยแววตาห่วงหาอาทร“เราเป็นเพื่อนกันใช่ไหม” หญิงสาวข้างกายวายุถามย้ำอีกครั้ง“อืม” ถึงวายุจะตอบรับว่าพวกเขาเป็นเพื่อนกัน แต่ยาหยีก็ไม่ได้รู้สึกดีขึ้นเลย“อ๋อ...ถ้าพวกพี่เป็นแค่เพื่อนกัน ทำไมถึงต้องกอดกันเหรอคะ” “ขอโทษ