All Chapters of 5Set | FRIEND ZONE: Chapter 231 - Chapter 240

คอนโด SY“…ที่จริงไว้สะดวกค่อยเจอกันก็ได้นะ เธอใจร้อนจัง” คนพูดทำเหมือนรู้สึกกันคนละอย่าง ทว่าบนใบหน้าจิ้มลิ้มกับผุดรอยยิ้มกว้าง ลิเดียร์กวาดสายตามองออกไปรอบๆ ห้อง ทุกอย่างคุ้นหูคุ้นตาบ้างแล้ว แต่สิ่งที่ไม่ชัดเจนเห็นจะเป็นความสัมพันธ์ระหว่างเธอและเขา ที่เป็นแบบนี้คือมีอะไรที่มันพิเศษไหม แค่อยากได้ตัวของกันและกัน หรือมันมีอะไรที่มากกว่านั้น ก่อนจะได้คิดอะไรไปไกล สมองกลับมาประมวลกับปัจจุบันเมื่อเอวคอดถูกรั้งเข้าไปกอดด้วยมือของอีกคน“รออยู่ที่นี่แหละ หิวก็กิน ง่วงก็นอน ไม่มีใครมายุ่มย่ามที่นี่อยู่แล้ว อยู่ได้ตามสบาย” “โอเค แล้วสรุปจะกลับตีสองใช่ไหม” “ยังไม่ไปเลยนะ ถามเวลากลับแล้ว?”“ก็อยากรู้” “เหมือนไม่อยากห่าง” ลีโอสบตาคนที่ทำให้เขาว้าวุ่นอยู่หลายวัน หงุดหงิดเพราะเธอ ไม่เป็นอันทำอะไรเลยก็เพราะเธอ“แล้วเธอล่ะ เธอให้เรามารอ เธอเองก็ไม่อยากห่าง?” “ย้อนถามเก่งเกินไปแล้ว” “ก็เธอร้ายก่อน ถ้าเราไม่ร้ายกลับเอาเธอไม่อยู่หรอก ดูออกค่ะว่าเป็นคนแบบไหน” “งั้นบอกก่อนดิว่าถ้ารีบกลับแล้วเราได้อะไร” ลีโอไล่ต้อนกลับคืนบ้าง รู้แหละว่าคนสวยๆ มันอันตราย เคยเตือนไอ้หลามมาก่อน พอมาเจอกับตัวมันก็ต้องร

หัวใจดวงน้อยพลันเต้นแรงขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง แต่เพราะสำเหนียกได้ว่าทุกคำที่ลีโอเอื้อนเอ่ยออกมามันเป็นเพราะเขาเมา ลิเดียร์จึงเลี่ยงที่จะตอบรับ “ให้เราทำให้เธอดีกว่าไหม” “ทำ?” “ลงไปนอนดีๆ สิ” คนเมาสบตากับคนใต้ร่างพลางหลุดเสียงในลำคอออกมาเบาๆ ถึงอย่างนั้นลีโอก็ยอมขยับตัวลงจากร่างบอบบาง ทิ้งตัวลงนอนหงายข้างๆ เธอแทน ลิเดียร์มองความแข็งขึงผ่านกางเกงยีนส์ราคาแพงพลางกลืนน้ำลายเหนียวลงคออึกใหญ่ ร่างเล็กดันตัวลุก หมุนตัวเข้าหาช่วงล่างความเป็นชายพลางยื่นมือออกไปปลดเข็มขัดพร้อมกระดุมกางเกงยีนส์ ลีโอมองการกระทำของคนตัวเล็กนิ่งๆ ยอมเคลื่อนไหวตัวเองเพื่อให้อีกคนจัดแจงทุกอย่างได้อย่างถนัดถนี่ จนกระทั่งกางเกงยีนส์ราคาแพงหลุดร่วงลงไป ความใหญ่โตเกินมาตรฐานจึงดีดเด้ง ผงาดออกมาท้าทายสายตา ลิเดียร์ตวัดสายตาขึ้นไปมองสบตากับคนที่มองการกระทำของเธออยู่ ปากบางผุดรอยยิ้มจางๆ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าการกระทำนั้นทำคนมองอยู่เริ่มหายใจติดขัด จากนั้นก็มารอลุ้นน้ำมือที่เริ่มคว้าหมับที่ความใหญ่โตเกินมาตรฐาน ไม่คิดด้วยซ้ำว่าเธอจะก้มลงไปใช้ปาก ลิ้นเล็กแตะที่ส่วนปลายสีชมพูระเรื่อ ยิ่งแตะยิ่งแข็งมาก หนุ่มหล่อแสดงออกชัดว่าชอบก

“ทำเหมือนหึงเลย” “หึง?” เดี๋ยวนะ คำว่าหึงนี่มันสะกดยังไงวะ โทษทีนะ สะกดไม่เป็นครับ ไม่เคยรู้สึกแบบนั้นกับใคร“ก็ไม่น่าจะเป็นไปได้หรอกมั้ง ใช่ไหม” ทำไมรู้สึกเหมือนโดนปั่นหัวอยู่วะ แล้วมองตาใสแบบนี้แปลว่าอะไร นี่ลีโอนะ ไม่ใช่ไอ้หลาม ให้มาหลงหัวปักหัวปำอะไรแบบนั้นทำไม่ได้จริงๆ “คำว่าหึงควรใช้กับคนที่เป็นแฟนไหม?”“อ้อ ใช่สิ เราไม่ได้เป็นอะไรกันนี่นา” “พูดเหมือนอยากได้สถานะเลยนะ” “ถึงอยากได้ก็ไม่มีวันได้อยู่แล้ว ถูกไหมล่ะ” “จริงจังปะเนี่ย?” คนถามเริ่มระแวง ปกติเป็นคนคุมเกมส์ตลอด มาตอนนี้บอกเลยว่าไปไม่เป็น อ่านเธอไม่ออกจริงๆ“ทำหน้าแบบนี้ แปลว่าเราเล่นละครตบตาเธอได้โคตรเนียน” ลิเดียร์เอียงคอมองพลางยิ้มกว้าง เวลาอยู่กับเขาทำไมถึงรู้สึกอบอุ่นจัง รู้สึกปลอดภัย รู้สึกเหมือนอยากอยู่ตรงนี้นานๆ ถึงขั้นใช้ความขี้เล่น เพื่อกลบเกลื่อนทุกอย่าง ไม่ทำให้เขารู้ว่าบางอารมณ์ บางความรู้สึกมันคือความรู้สึกของเธอจริงๆ“แกล้งเรา?”“เธอก็กลัวเราขอสถานะใช่ไหมล่ะ” “สวยๆ อย่างเธอคงไม่เรียกร้องอะไรแบบนั้นหรอกมั้ง ใช่ไหม” “อือ ไม่มีใครอยากเรียกร้องสถานะจากคนที่ไม่ได้รู้สึกแบบเดียวกันหรอก ไม่มีใครอยากเหนื่อย เ

คิมหันต์ยืนมองท่าทางของเพื่อนอย่างไม่สบอารมณ์ เขาไม่ได้มองคนทุกคนได้ทะลุปรุโปร่ง แต่ลิเดียร์เป็นเพื่อนเขา เป็นเพื่อนที่คบกันมานาน และมันก็นานมากพอที่จะดูกันออกว่าตอนนี้เพื่อนกำลังรู้สึกยังไง“หลงอะไรขนาดนั้นวะเดียร์ ตอนเลิกกับไอ้ธีร์เธอเป็นแบบนี้ไหม” “ไม่ได้หลง” คนตัวเล็กกว่าเงยหน้าขึ้นไปเถียง เป็นอีกครั้งที่คิมหันต์ทำหน้าดุ อารมณ์เหมือนเป็นมากกว่าเพื่อน เหมือนเป็นพี่ชายที่สามารถจัดการเธอแทนพ่อกับแม่ได้ถ้าเธอทำอะไรให้พวกเขาไม่สบายใจขึ้นมา “สภาพมันโคตรกวนประสาท เธอหลงความหล่อของมัน?”“ไม่ๆ ไม่ใช่คนนั้นที่เจอกันตอนแกมารับนะ”“แล้วคนไหน” “เป็นเพื่อนของคนนั้นอีกที”“เธอสนิทกับพวกนั้นมาก?”“ไม่ได้สนิท แค่บังเอิญเจอกันจริงๆ” “แล้วทำไมไปอยู่ที่นั่นเช้าขนาดนั้น อย่าบอกนะว่าเธอไปที่นั่นตั้งแต่เมื่อคืน” คิมหันต์สบตาเพื่อนสนิทตาแข็งกร้าว ถ้าได้ลึกซึ้งถึงขั้นที่เขากำลังคิด ลิเดียร์อาจจะถลำลึกไปแล้วแน่ๆ ไม่มากก็น้อยยังไงก็ต้องรู้สึกแน่ๆ “เดียร์ ถ้ายังเห็นเป็นเพื่อนกันอยู่ก็บอกความจริงมา อย่าเก็บทุกอย่างเอาไว้คนเดียวแบบนี้” “Buddy sex” “เดียร์!” บอกเลยว่าไม่โอเค ไม่โอเคมากจริงๆทำไมลิเดียร์ถึ

“…คิม” ลิเดียร์กระตุกท่อนแขนแกร่งเมื่อหันมองไปอีกด้านแล้วเผลอสบตากับคนที่กำลังมองมาพอดี วันนี้ลีโออยู่กับเพื่อน จำได้ดีว่าตอนพี่ธีร์พวกเขาช่วยกันเป็นอย่างดี ครั้งนี้เธอไม่อยากให้ประวัติศาสตร์มันซ้ำรอย คิมหันต์กับธีร์มันคนละคนกัน แน่นอนว่าเธอห่วงเพื่อนเธอ “กลัว?” “เพื่อนเขาเยอะนะ” “แค่มันไม่ทำอะไรเธอก็พอ และถ้ามันดีจริง มันต้องไม่ทำอะไรเธอดิ”“แต่ฉันเป็นห่วงแกไง เรากลับกันดีไหม อย่าทำแบบนี้ดีกว่า” “ถ้าอยากตัดก็ต้องตัดให้มันขาด อย่างอแงเดียร์ อยู่กับฉัน เธอไม่จำเป็นต้องกลัวอะไรเลย” คิมหันต์ตวัดแขนขึ้นโอบบ่าคนตัวเล็กกว่า ท้ากูมากูก็มาแล้วไง ไม่ได้ตั้งใจจะมามีเรื่องอยู่แล้ว แค่มา เพราะไม่อยากให้มันมายุ่งกับเดียร์อีกเท่านั้นเลย! “ไลน์ไปทำไมไม่อ่าน” แขนเรียวถูกฝ่ามือของใครอีกคนสอดเข้ามาจับแล้วดึงเบาๆ หวังจะทำให้หลุดจากพันธนาการของการโอบกอด ทว่าคิมหันต์ไหวตัวทัน กระชับไหล่บางเอาไว้แน่น ตาคมสบตากับคนที่ขบกรามแน่น แต่แล้วไงวะ อย่ามาใช้นิสัยเอาแต่ใจแถวนี้ดิ“จะไม่แนะนำคนที่มาด้วยให้รู้จักหน่อยเหรอ?” มุมปากหนายกยิ้ม ตาคมมองความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่ มองความแนบชิดตัวติดกันอย่างไม่สบอารมณ์