All Chapters of 5Set | FRIEND ZONE: Chapter 221 - Chapter 230

“เราไม่อร่อยเหรอ ทำไมเธอถึงทำเหมือนไม่สนใจ”“ข้อเสนอของเธอมันดีกับเรายังไง” “ก็ถ้าเราอร่อย เธอก็ได้กินเราไง มันเป็นความสัมพันธ์ที่ดีมากเลยนะ ไม่มีวันเลิกกันด้วย” “ที่ไม่มีวันเลิก เพราะไม่ได้คบต่างหากล่ะ ทำมาพูดให้ดูดี” “งั้นเอาแบบนี้ดีไหม ถ้าเธอยอมรับข้อเสนอของเรา เราเลี้ยงเธอยาวๆ เลย จะมาดื่มทุกวันก็ได้ ลงบิลเรา เราเคลียร์ทุกอย่างให้เอง” “สายเปย์?” “ก็เปย์เฉพาะกับคนที่พอใจ” “ไหนๆ ก็ยื่นข้อเสนอให้ขนาดนี้แล้ว เพิ่มเงินสดให้ด้วยดีไหม เผื่อได้อัดทิปหนุ่มๆ ร้านเธอ” ลีโอยิ้มออกมาทันที “ถ้ามองตามความหล่อ เราก็ตัวตึงซะด้วยสิ เธออาจจะไม่มองใครนอกจากเราก็ได้นะ” “พอดีว่าเป็นคนขี้เบื่อน่ะ ไม่ชอบอยู่กับอะไรเดิมๆ นานๆ”“เดี๋ยวทำให้หายเบื่อเอง ดีไหมครับ ตกลงตามนี้นะครับเดียร์” ลิเดียร์สบตากับคนที่พยายามหว่านล้อม ริมฝีปากอวบอิ่มเม้มเข้าหากันก่อนจะหลุดเสียงหัวเราะออกมาเบาๆ“ถ้าเรารู้ว่าเธอทำแบบนั้นอีก ทุกอย่างจบนะ”“ครับ จะไม่ทำแบบนั้นอีกแล้ว ไม่ทำแน่นอน ไม่ให้ใครเห็นหรอกของขาวๆ เนี่ย จะดูคนเดียว” บอกพร้อมกับวางมือลูบไล้ต้นขาขาว เนียนไปหมด เชื่อเถอะว่าต่อให้ไฟดับห้องนี้ก็ยังจะสว่างเพราะผิวขาว

FBB PUB @เวลา 23:00 น. “…ดื่มเยอะขนาดนี้จะขับรถกลับไหวไหม” จีน่าถามคนรักเมื่อเห็นว่าวันนี้เซย์ยกแก้วบ่อยมาก คนถูกถามหันกลับมามองหน้า อดไม่ได้ที่จะฝังปลายจมูกลงบนแก้มแรงๆ “ไหวๆ ไอ้หลามไม่ได้ชงเข้ม” “เครียดเรื่องอะไรไหม”“ไม่มีเลย” “แล้วสรุปมึงโอเคจริงๆ ใช่ไหมเรื่องที่จีไม่ได้ท้อง?” คนถามคือติณห์ ก็เห็นๆ กันอยู่ว่าทุกคนไม่กล้าถาม คงกลัวว่าคำถามจะไปกระทบกระทั่งจิตใจของคนอยากมีลูกนั่นแหละ “โอเคดิ ถึงจะยังไม่มาวันนี้แต่สุดท้ายเดี๋ยวเขาก็มาในตอนที่ถึงเวลาอยู่ดี แค่วันนี้ได้ตรวจสุขภาพ ได้รู้ว่ากูกับจีมีลูกได้ ไม่มีใครเป็นหมัน แค่นั้นก็พอแล้ว” “มันอาจจะเกี่ยวกับการกินยาคุมฉุกเฉินบ่อยเกินไป อะไรแบบนี้มีความเป็นไปได้ไหม” ฉลามถามแบบมีสาระ ใช่ว่าไม่รู้เรื่องพวกนี้เลย ขนมเองก็เคยกินเหมือนกัน มันอาจจะไม่มาก แต่ก็จำได้ว่าเธอเคยกินจริงๆ “เอาจริงๆ มันก็มีส่วนแหละ ยาพวกนี้กินบ่อยไปมันไม่ดี ทางที่ดีคุณผู้ชายกรุณายืดอกพกถุงด้วยนะคะ” จีน่าสบตาทุกคนเรียงตัว เพื่อนแต่ละคนคือตัวดีด้วยกันทั้งนั้น ในเมื่อไม่รู้ว่าจะมองหน้าใครนานที่สุดก็เอาเป็นว่าสบตาทุกคนแบบเรียงตัวไปเลยแล้วกัน ฉลามหลุดเสียงหัวเราะในลำ

@วันต่อมา แกร๊ก~ “…ขอบคุณค่ะ” ลิเดียร์รับของจากไรเดอร์หลังจากที่ใช้เวลาสั่งของไปประมาณครึ่งชั่วโมงในวันหยุดแบบนี้หากเป็นเวลาปกติเธอก็คงจะลุกขึ้นมาทำความสะอาดภายในห้องชุดของตัวเองตามประสาคนตื่นเช้าและรักความสะอาดอยู่เสมอ แต่เพราะเหตุการณ์เมื่อคืนที่ทำให้เธอกลับไม่ไหวเขากินแล้วกินอีก กินเธอซ้ำๆ กว่าจะได้พักก็เกือบเช้า ที่บอกจะกลับก็กลายเป็นลุกกลับไม่ไหว เลยกลายเป็นที่มาที่ทำให้เธอยังอยู่ตรงนี้ที่เดิม “สั่งของเหรอ” เสียงถามดังออกมาจากห้องนอน ส่งผลให้ลิเดียร์ปรายตามองเล็กน้อย “อือ หิวอ่ะ” “เผื่อไหม?”“เผื่อๆ เธอกินเลยไหม” จังหวะถามลีโอถือโทรศัพท์เดินออกมาสมทบคนตัวเล็กที่ถือของเต็มมือ“มีอะไรให้ดื่มแก้แฮงค์ก่อนไหม” “มีๆ เป็นน้ำอัดลมดีไหม เดี๋ยวก็กินข้าวต่อไม่ปวดท้องหรอก” “ได้ๆ” ลีโอเดินมาหย่อนตัวที่โซฟา วางโทรศัพท์ไว้ข้างลำตัวก่อนจะมองตามคนตัวเล็กที่เคลื่อนไหวตัวเองอยู่ตรงหน้าลิเดียร์หยิบเสื้อของเขามาใส่ เป็นเสื้อยืดสีดำตัวโปรดซะด้วย เพราะตัวเขาสูงกว่าเธอมาก การที่ลิเดียร์หยิบเสื้อของเขามาใส่ ความยาวของเสื้อเลยปกปิดได้ถึงต้นขาขาว มองดูแปลก แต่ก็น่ารักไปอีกแบบเหมือนกัน “ตื่นมาอาบ

“นานๆ เจอกันที คุยเรื่องที่มันทำให้หัวเราะสิ” ลิเดียร์หน้างอใส่คนที่กดบ่าของเธอให้นั่งนิ่งๆ อยู่กับที่ สบตาเขาทุกทีที่ตอบคำถาม คิมหันต์รู้ดี รู้ดีที่สุดเลยว่าเธอเป็นคนโกหกไม่เก่ง ยิ่งกับเขาเธอยิ่งโกหกแทบไม่ได้เลย “อย่าเปลี่ยนเรื่อง เล่ามาว่าเพราะอะไรถึงเลิกกัน มันทิ้งเดียร์หรือเดียร์ทิ้งมัน” ต่อให้อีกฝ่ายจะเป็นรุ่นพี่อยู่หลายปี แต่แน่นอนว่าคนอย่างคิมหันต์ไม่ได้แคร์ ไม่ชอบก็คือไม่ชอบไม่จำเป็นต้องมาปั้นหน้าแสดงละครตบตา มันปลอม! “เขามีคนอื่น” “ว่าแล้ว เหี้ยๆ อย่างมันต้องไม่พ้นเรื่องแบบนี้” “ก็เลิกแล้วนี่ไง ไม่กลับไปแล้ว รู้ทุกอย่างแล้ว” “น้ำหน้าอย่างมันควรปล่อยเฉยๆ ให้มันลอยนวลอย่างนั้นเหรอ ควรขยี้ให้แหลกคาตีน” ลิเดียร์กระพริบตาปริบๆ ของคนอารมณ์ร้อนที่มักโมโหทุกครั้งที่รู้ว่ามีใครทำอะไรเธอ เรื่องของธีร์จริงๆ คิมหันต์เคยห้าม บอกว่าผู้ชายด้วยกันมักดูกันออก แต่ตอนนั้นเป็นเธอเองที่ไม่ฟัง เลือกที่จะไม่ฟังอะไรเลยสักอย่าง แพ้ให้กับความเอาใจใส่ของเขาแค่ชั่วครั้งชั่วคราว “เอาเป็นว่าแค่เขาไม่มายุ่งอีกเท่านั้นก็พอ” “มันก็ลองมายุ่งดิ” “นี่ เล่นโหดขนาดนี้สาวที่ไหนจะกล้าเข

“เหี้ยเอ๊ย!” เสียงสบถหยาบดังขึ้นเมื่อบ่าถูกกระชากด้วยฝ่ามือของใครบางคน พานกระตุ้นให้คนที่หงุดหงิดเป็นทุนเดิมอยู่แล้วหันกลับไปด่าอย่างไม่ไว้หน้าติณห์ยกมือขึ้นลูบใบหน้าของตัวเองก่อนจะเค้นเสียงหัวเราะออกมาเบาๆ“กูเอง มึงหงุดหงิดอะไรมา” “แล้วมึงมายืนทำอะไรอยู่ตรงนี้วะ” “ก็มึงหายมานาน” “ไอ้เซย์หายหัวไปไหน” บอกพร้อมกับมองหา ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าใบหน้าติดความหงุดหงิดมาก หัวคิ้วแทบจะขมวดเข้าหากันอยู่ตลอดเวลา “มันกลับแล้ว”“แล้วมึงไม่กลับ?”“ไม่อ่ะ กูรอมึง”“ภาระฉิบหาย ตอนมามึงก็มากับมันไม่ใช่เหรอวะ ตอนกลับรอกูเพื่อ?”“มึงหึงเหรอ” คำถามส่งผลให้ลีโอชะงัก ดวงตาคมกริบตวัดมองสบตากับเพื่อนทันทีและแน่นอน คนที่รู้ตัวว่าเพื่อนกำลังจับผิดอยู่ตาเริ่มแข็งใส่ทันที “อะไร”“ก็หึงไง กูถามว่ามึงหึงเหรอ?” ติณห์ทำทีเป็นหันมองไปทางด้านหลัง กูรู้ กูเห็น เห็นทุกอย่าง ดูออกด้วยว่าไอ้ท่าทางเกรี้ยวกราดแบบนั้นเป็นเพราะมันไม่พอใจ “อย่าสู่รู้” “สุดท้ายกูก็อยู่ข้างมึงอยู่ดีไหม ชอบก็บอก มึงจะเงียบเพื่อ?” “มึงรู้?”“ก็ไม่รู้อะไรมาก ก็มึงเคยเอา มึงเคยเจ็บเพราะเขา แต่มึงก็ยังจะเอาอยู่ ทั้งที่หน้าอย่างมึงจะหาสวยๆ แบบน