All Chapters of เกิดชาตินี้ขอเป็นพระสนมท้ายวังเนื้อหอม: Chapter 21 - Chapter 30

ขบวนของฝ่าบาทที่ไปรับพระสนมและองค์ชายเฟิงหยาง ยิ่งใหญ่เหล่าชาวเมืองต่างแห่แหนกันมารับเสด็จองค์ชายพระองค์แรกของราชวงศ์ และพระสนมที่มีฐานะเป็นถึงน้องสาวบุญธรรมขององค์ชายหย่งคังหวู่แห่งแคว้นชุยงหนูอีกด้วย ยิ่งได้ยลโฉมสะคราญที่ยิ่งเป็นที่เลื่องลือ และตลอดเส้นทางฝ่าบาทจะแวะเยี่ยมราษฎรทุกเมืองที่ผ่าน ทำให้การเปิดตัวของว่าที่พระสนมหวงกุ้ยเฟยเป็นที่เลื่องลือก่อนไปถึงเมืองหลวงเสียอีก“ทรงพระเจริญหมื่นปี ทรงพระเจริญหมื่นปี” เสียงอวยพรตลอดทางเพราะเหล่าประชาชนทั้งหลายต่างอยากชื่นชมบารมี และอยากเห็นว่าที่องค์รัชทายาทองค์ต่อไปรอยยิ้มของเสิ่นลี่เซียนประดับใบหน้า นางยิ่งกว่าดีใจที่ไม่มีคนขับไล่หรือรังเกียจนาง“หวงกุ้ยเฟยเจ้ายิ้มเบิกบานเกินไปแล้ว อย่าเที่ยวแจกยิ้มไปทั่วเช่นนี้ เราหวง” จักรพรรดิแม้อยากให้นางเป็นที่รักใคร่ของปวงประชา แต่ว่าก็ไม่อยากให้ใครได้ยลโฉมงามของตนเองนัก“ฝ่าบาท...หม่อมฉันยังไม่ใช่หวงกุ้ยเฟยเสียหน่อย” นางไม่คิดว่าฝ่าบาทจะอวยยศให้นางสูงศักดิ์เช่นนี้ ตำแหน่งนี้เป็นรองเพียงฮองเฮาเท่านั้น แล้วนางก็ไร้ผู้สนับสนุนให้ฝ่าบาทได้มั่นคงเป็นปึกแผ่น“จะเป็นช้าเป็นเร็ว ถึงวังหลวงเจ้าก็ต้องได้เ

วันถัดมาเหล่าขันทีและคนงานที่ทำงานในวังต่างมาจัดการตำหนักมิ่งฮวาให้กลายเป็นสวนดอกไม้ตามที่เจ้าของตำหนักอยากให้เป็น แน่นอนว่าผู้เป็นใหญ่ในแผ่นดินย่อมจัดหาทุกอย่างให้นางได้อยู่แล้ว เพื่อรางวัลที่นางจะมอบให้แต่ละคืนเนื่องจากคนต้องทำงานพลุกพล่าน ฝ่าบาทจึงให้นางย้ายไปตำหนักหวงหมิ่นที่อยู่ใกล้ตำหนักของเขาแทน แม้ว่าเป็นการย้ายไปอยู่ชั่วคราว แต่ทำให้เขาชื่นมื่นหลังจากว่าราชการเสร็จก็รีบกลับตำหนักทันทีเสิ่นลี่เซียนอุ้มบุตรชายขึ้นบ่าตบก้นให้เรอออกมาเพื่อจะได้สบายท้อง เมื่อเห็นจักรพรรดิยิ้มร่าเข้ามานางก็แปลกใจ นี่ยังไม่ครึ่งวันเลย ฝ่าบาทเลิกประชุมเช้าไวเช่นนี้เชียวหรือ“ถวายพระพรเพคะ”“เจ้าอุ้มเฟิงหยางไม่ต้องทำความเคารพเราหรอก” จักรพรรดิหนุ่มรีบมาประคองเมียรักทันที ยกนิ้วเขี่ยแก้มนุ่มนิ่มของลูกชายที่พริ้มตาหลับในห่อผ้า“เจ้าก้อนแป้งของเราอ้วนจ้ำม่ำนัก” เขามองบุตรชายแล้วยิ้มอย่างเป็นสุข นี่สินะลูกที่เขาเฝ้ารอมานานแล้ว ต่อไปต้องแต่งตั้งเป็นองค์รัชทายาทเสิ่นลี่เซียนยิ้มให้กับฝ่าบาทที่ขออุ้มเฟิงหยางของนาง แต่เมื่อหันไปที่หน้าประตูพบเด็กผู้หญิงวัยสามหนาวเดินเข้ามาเมียงมอง นางจดจำได้ว่านั่นเป็นองค์

หลายวันมานี้วังหลวงคึกคักมาก เพราะหวงกุ้ยเฟยเสด็จฝ่ายเครื่องหอมทรงคิดเครื่องหอมขึ้นมาเองและปรับใช้ในตำหนักของนาง ทำให้เหล่านางกำนัลต่างหายใจหายคอไม่สะดวก เพราะไม่รู้ว่าพระสนมสูงศักดิ์ผู้นี้นิสัยใจคอเป็นอย่างไร จะเข้มงวดมากเท่าฮองเฮาหรือไม่เมื่อได้สัมผัสอุปนิสัยใจคอจริง ๆ กลับพบว่าหวงกุ้ยเฟยผู้นี้เป็นคนจิตใจดี ว่ากันว่าถูกอดีตกุ้ยเฟยใส่ร้ายจนต้องพรากจากวังหลังไปชั่วคราว แต่ฝ่าบาทก็ทรงตามกลับมาเพราะทรงเป็นหนึ่งเดียวในพระทัยฝ่าบาทในยามนี้ ถึงขั้นปลดสนมยกวังหลัง หลังจากกุ้ยเฟยโดนโทษที่ให้ร้ายแล้ว บ้างก็แอบกระซิบว่าฝ่าบาททรงรักกุ้ยเฟยมากทำใจไม่ได้ จึงปลดสนมยกวังเหลือเพียงแต่ฮองเฮาผู้เดียวแต่ที่จริงคนที่เคียงคู่พระทัยของฝ่าบาทเป็นเสิ่นหวงกุ้ยเฟยคนนี้นั่นเอง ทั้งยังคลอดองค์ชายองค์แรกอีกด้วย แบบนี้ไม่เป็นที่รักของฝ่าบาทได้อย่างไร และเหล่าขันทีนางกำนัลรีบประจบหวงกุ้ยเฟยสรรหาแต่ของดีไปถวายแต่คนอย่างเสิ่นลี่เซียนหรือจะเห็นแก่สิ่งขอนอกกาย นางเพียงรับไว้เท่านั้น สิ่งใดที่ไม่จำเป็นนักนางก็ให้นำกลับไม่รับเสีย ทั้งเหล่าขุนนางยังส่งเหล่าภรรยาของตนเองมาสานสัมพันธ์ด้วย แต่นางก็ไม่ได้ตัดรอนน้ำใจเสียที

ขบวนรถม้าของจักรพรรดิหวังจื่อฮ่าวเสด็จออกเยี่ยมราษฎรที่ชายแดนระยะทางที่เร็วที่สุด จากเมืองหลวงถึงตอนเหนือของแคว้นเว่ยกินเวลาถึงเกือบสิบวัน แต่นั่นไม่ทำให้จักรพรรดิอ่อนเพลียเลยสักนิดแม้ว่าในรถม้าจะฉ่ำไปด้วยกลิ่นอายของรสสวาทที่ปรนเปรอหวงกุ้ยเฟยตั้งแต่ออกเดินทางก็ว่าได้“ฝ่าบาทเพคะพอแล้วเพคะ” ขนาดในรถม้าเช่นนี้ไม่ก็ละเว้นนางบ้างเลยซ้ำยังเหมือนได้ออกมาพักผ่อน เขาก็เต็มที่ไม่คิดยั้งมือจนคิดว่าจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ไม่ปวดบั้นเอวบ้างหรือไงกัน‘โยกกว่ารถม้าก็เอวคนแซ่หวังผู้นี้’“กว่าจะเดินทางถึงชายแดนใช้เวลาตั้งสิบวัน นั่งในรถอย่างเดียวก็เมื่อยขบแย่ ไม่สู้เราได้ทำกิจกรรมเพื่อไม่ให้เสียเวลาเปล่ากันหรอกหรือสนมรัก”จมูกของหวังจื่อฮ่าวคลอเคลียร์อยู่กับพวงแก้มนุ่มนิ่มของหวงกุ้ยเฟยไม่ห่าง และดูเหมือนช่วงนี้นางจะอวบอิ่มขึ้นเล็กน้อยจนนางน่ากลืนกินไปทุกสัดส่วน“ฝ่าบาทเพคะ หม่อมฉันเมื่อยแล้วเพคะ” นางโดนเขากักอยู่แต่บนตักร่างกายเชื่อมประสานไม่ยอมห่างเช่นนี้ อีกอย่างคนที่บังคับรถม้าป่านนี้คงจะนั่งตัวเกร็งไปหมดแล้วกระมัง“เอาไว้คืนนี้ให้เราปรนนิบัติเจ้าดีหรือไม่ เพราะเจ้าปรนนิบัติเราแล้ว”นางเข้าใจแล้วว่าคว

เจ็ดปีผ่านไป นางมีบุตรชายหญิงรวมกันถึงสี่คน ฝ่าบาทแทบไม่ให้นางพักเลยทีเดียว จนนี้มีองค์หญิงสุดท้องคือเฟิงหลิว ส่วนเฟิงหยางพี่ใหญ่สุด ก็ดูแลน้อง ๆ เฟิงผิง กับเฟิงอี้ แทนท่านแม่ที่กำลังให้นมน้องสาวของเขา เขามีน้องสาวสองคนและน้องชายหนึ่งคนที่ซุกซนนัก“เจ้าสามอย่าซุกซนเช่นนั้น” เฟิงอี้ที่ตีลังกาเอากระบี่ไม้โบกไปมาเหมือนที่เขาฝึกเพลงกระบี่ทุกเช้า แม้เขายังเล็กแต่ก็อยากเลียนแบบจนเขาปวดหัวแล้ว เพราะเกิดล้มขึ้นมาก็ลำบากเสด็จแม่อีก“เฟิงหยางพาน้อง ๆ มากินขนมเร็วเข้า” เมื่อเฟิงหลิวกินนมจนอิ่มแล้วหลับไปแล้ว นางก็มาดูแลลูก ๆ อีกสามคน เฟิงผิงนั้นชอบของสวย ๆ งาม ๆ จึงเอาแต่เก็บดอกไม้มาจัดในแจกันอย่างสวยงามอยู่ไม่ไกล และมักจะทะเลาะกับเฟิงอี้เป็นประจำเพราะชอบกลั่นแกล้งพี่สาว“เสด็จแม่...ข้ามาแล้ว” เฟิงอี้หนุ่มน้อยขี้ประจบของนางวิ่งมาเร็วจี๋แล้วโผเข้ากอดนางที่ความสูงแค่เข่าเท่านั้น ทำให้นางเกือบเซไปทีเดียว แต่นางก็ไม่เคยดุลูก ๆ ของนาง“อาอี้...เจ้าอย่าวิ่งชนท่านแม่ประเดี๋ยวจะล้ม” เฟิงหยางที่ปวดหัวกับน้องชายผู้นี้เหลือเกิน ไม่รู้ว่าตอนเกิดเขามีวิญญาณเจ้าลิงเจี๊ยก ๆ เข้าสิงมาด้วยหรือชาติปางก่อนเป็นลิงก