Semua Bab เกิดชาตินี้ขอเป็นพระสนมท้ายวังเนื้อหอม: Bab 1 - Bab 10

แรงเคลื่อนสอดประสานเข้าหาบุปผาอย่างมั่นคงและเพียงครั้งเดียวก็ลึกสุดใจ คนที่ตั้งใจจะเสพสุขในตอนแรกกรีดร้องอย่างเจ็บปวด แต่ทว่าเขากลับไม่เบาแรง‘มารดามันเถอะ ไหนบอกจะเบาอย่างไรเล่า!’เมื่อนางหายปวด เปลี่ยนเป็นความรู้สึกวาบหวาม จึงจัดการแท่งมังกรจักรพรรดิหนุ่มด้วยการหนีบขาเป็นการเอาคืน “อ๊ะ!”เสียงเขาร้องพร้อมกับสีหน้าเบ้ทำให้นางสะใจลึก ๆ‘นึกว่าจะทำข้าเจ็บเป็นอย่างเดียวรึ’สองขานางหนีบที่บั้นเอวเขาแล้วแล้วพลิกตัวขึ้นมาคร่อม ดวงตาของนางทอประกายความแค้นแล้วจัดการขย่มสุดแรง แม้แจะเสียดเสียวใจกลางบุปผา แต่ว่าเขาต้องได้รับการสั่งสอนจากนาง“ดะ...เดี๋ยว” จักรพรรดิหนุ่มตอนนี้เปลี่ยนเป็นฝ่ายเพลี้ยงพล้ำ แล้วนางก็ควบเขาดุจม้าอาชาไนย แรงที่ถอดถอนออกและยัดเข้าทำให้เขาเหมือนยืนอยู่ปลายเหวแล้วมองไปยังท้องน้ำเบื้องล่าง มันเสียวปลาบวาบไปทั้งลำเมื่อตั้งสติได้เสิ่นลี่เซียนที่เป็นฝ่ายรับก็อยากกลับมารุก จึงเอ่ยเสียงหวานขึ้น“หม่อมฉันจะมอบความสำราญให้พระองค์เองเพคะ”เคยอ่านหนังสือเมื่อโลกก่อน บอกว่าเมื่อผู้หญิงถ้าได้ขึ้นเองแล้วจะฟิน เช่นนั้นก็จัดการให้อยู่หมัดเสียตั้งแต่คืนนี้เถิดต้นตระกูลข้าต้องมีความสุข

จักรพรรดิหนุ่มสุขสมครั้งแล้วครั้งเล่า จวบจนค่อนคืนเรี่ยวแรงของมังกรคะนองศึกถึงหลับปุ๋ย เล่นเอานางเมื่อยขบไปทั้งตัว เพราะรูดรั้งไม่รู้เท่าไหร่ จนเขาปล่อยธารน้ำขุ่นถึงสามรอบ แม้ไม่ได้เข้าไปเยี่ยมชมในโพรงกลีบบุปผา แต่ว่ามันทำให้เขาได้สุขกายก็เพียงพอแล้วนางยกมือขึ้นปาดเหงื่อพร้อมกับถอนหายใจ ดีที่วันนี้หลอกล่อเขาให้ตามใจนางได้ ไม่เช่นนั้นบุปผางามที่กำลังช้ำอยู่จะไม่หายง่าย“หลันถิงให้คนเตรียมน้ำ ข้าจะแช่น้ำ” เขาพริ้มตาหลับไปแล้ว นางจึงเดินมากระซิบนางกำนัลที่หลบอยู่ด้านนอก คงได้ยินได้เห็นการกระทำของนางแล้ว เชื่อว่าพรุ่งนี้นางคงเป็นหัวข้อสนทนาของเหล่าสนมขี้อิจฉาเป็นแน่วันนี้ประกาศแต่งตั้งหลายตำหนักยังไม่ทันตั้งตัว แต่พรุ่งนี้ไม่ใช่ นางคงต้องเตรียมตัวตั้งรับการสอพลอให้ดีแล้วจักรพรรดิหนุ่มค้างคืนที่ตำหนักมิ่งฮวา อันที่จริงนางก็ไม่ได้มีชื่อตำหนักอะไร เพียงแต่เมื่อวานขันทีให้เอาป้ายมาติด นอกจากหลงนางไม่พอแค่เลื่อนขั้นเป็นสนมขั้นเฟย ยังประทานชื่อตำหนัก พร้อมทั้งส่งเหล่าทหารมาปรับปรุงตำหนักให้สวยงามขึ้นอีก นับว่าดีต่อนางไม่น้อย ไม่ต้องอยู่ตำหนักเก่าทรุดโทรมหลังจากฝ่าบาทเสด็จกลับไปแล้วในวันนี้

โต๊ะตัวใหญ่สีน้ำตาลเต็มไปด้วยเหล่าดอกไม้หอมนานาพรรณ หลังจากจักรพรรดิไม่ได้สนใจนางอีก คาดว่าคงจะไปสำราญอยู่ที่อื่น หากเป็นนางในอดีตคงใช้เงินเบี้ยหวัดของตัวเองติดสินบนไปแล้วสินะ เพื่อให้ฝ่าบาทพลิกป้ายแต่ไม่ใช่นาง เงินพวกนี้กว่าจะได้มายากเย็นนัก นางคิดอยู่ว่าหากเก็บเงินได้จำนวนหนึ่งแล้วก็จะหาทางหลบหนีออกจากวังกามาของหวังจื่อฮ่าวนี่เสีย วัน ๆ ไม่ทำอะไรเสด็จตำหนักโน้นทีตำหนักนี้ที หากเป็นโลกที่นางจากมาติดเอดส์ตายไปแล้ว‘แต่เอ๊ะทำไมเหมือนเราหึงชอบกล ทั้งที่ไม่ได้คิดจะรักจักรพรรดิยิ่งใหญ่อะไรนั่นเสียหน่อย ช่างเถอะนางอาจจะเลอะเลือนไปชั่วขณะ’“ซือกงกง นางไม่คิดถึงข้าเลยรึ” เขาอยากเห็นนางหึงหวงเหมือนที่เขาหึงหวงนาง และอยากเห็นนางคิดถึงเขาเหมือนที่เขาคิดถึงนางใจจะขาด เขาไม่ปล่อยน้ำมานานแค่ไหนแล้ว รู้สึกอึดอัดเป็นบ้า คิดถึงเนื้อตัวหอมกรุ่นของนาง สมนอื่นเขารู้สึกเหม็นหืนกับพวกน้ำมันใส่ผม แล้วก็น้ำหอมกลิ่นประหลาดที่พวกนางประโคมแข่งกัน ทั้งเครื่องหัวเครื่องแต่งตัวดูรกรุงรังไปหมด ผ่านไปก็หลายวันแล้ว เขาคิดถึงตำหนักมิ่งฮวาอันหอมกรุ่นเสียเหลือเกิน“เอ่อ...พระสนมน่าจะทรงยุ่งอยู่พ่ะย่ะค่ะ” ซือกงกงให้ขัน

ยามอิ่น (ช่วงตีสาม) เวลาดึกสงัดเช่นนี้ใกล้เช้าตรู่เต็มทน สองร่างค่อย ๆ แอบย่องเบามาทางประตูตำหนัก ทหารยามที่เฝ้านั้นหลับไปด้วยฤทธิ์ยาสลบที่ซือกงกงนำมาให้ดื่มแล้ว นางจึงออกมาได้ง่าย เมื่อถึงประตูเฉียนชิง ซึ่งเป็นประตูกั้นระหว่างพระราชฐานชั้นในกับชั้นกลาง ซือกงกงกำลังรอพวกนางสองคนอยู่“ซือกงกง” หลันถิงเรียกซือกงกงที่กำลังยืนหันรีหันขวางอยู่ คงดูว่ามีคนผ่านไปผ่านมาหรือเปล่าแล้วก็ต้องโล่งใจว่า ไม่มีใครผ่านมาทางนี้“มาก็ดีแล้วทางด้านโน้นมีนางกำนัลที่ข้าติดสินบนไว้แล้วพวกเขาจะพาเจ้าไป นี่เป็นตำลึงที่เหลือ” ซือกงกงเพียงอยากช่วยไม่ได้อยากรับสินน้ำใจจากนาง ภาวนาว่าต่อจากนี้ขอให้นางอยู่รอดปลอดภัยก็แล้วกัน“ซือกงกง ข้าลี่เซียนขอลา รักษาตัวด้วย” นางยกมือประสานก้มคำนับแทนคำขอบคุณทั้งหมดที่ช่วยเหลือนาง ดวงตาของนางฉ่ำน้ำมองไปยังที่ประทับฝ่าบาทชั่วอึดใจ แล้วก็ถอนหายใจออกมาเดินไปสมทบกับนางกำนัลของชาวชุยงหนูภายในตำหนักคุณหนิงกงจักรพรรดิหนุ่ม หลับ ๆ ตื่น ๆ คิดถึงเพียงลี่เซียนของเขา ยามนี้ไม่รู้ว่านางจะหลับสบายดีไหม เขาปลีกตัวได้ยากยิ่ง วันนี้เขานอนตำหนักตนเอง เพราะไม่เช่นนั้นก็ต้องไปค้างคืนตำหนักฮองเฮา

เสียงตวาดลั่นของชายหนุ่มผู้หนึ่งในหมู่บ้านด้วยกัน ทำให้เหล่าชาวบ้านใกล้เคียงออกกันมาพร้อมทั้งผู้ใหญ่เฟิงหู่ด้วยที่เอาวัวเทียมเกวียนออกมาเพื่อจะเข้าเมืองแต่เช้า“นี่เอะอะอะไรกัน” เสียงเฟิ่งหู่ออกมาพร้อมเกวียนเห็นสองสตรีที่เพิ่งย้ายมาอยู่ใบหน้าซีดเผือด“อาเหลียวมารังแกพวกนาง” เสี่ยวชุ้นเด็กหนุ่มในหมู่บ้านที่หอบผักมา จะอาศัยเกวียนวัวผู้ใหญ่บ้านออกไปขายผักด้วย พบเข้ากับเจ้าคนอันธพาลนี่มารังแกสตรีหน้าไม่อาย“ใครจะกล้ารังแกหลานผู้ใหญ่ได้อีกเล่า มีหลานหน้าตาดีเช่นนี้ใยไม่บอกกล่าว” อาเหลียวที่กำลังจะหาเรื่องสตรีนี้อยู่เชียว แต่ไอ้เสี่ยวชุ้นนี่ชอบมาขัดขวางน่าโมโหนักลี่เซียนกับหลันถิงมองใบหน้าผู้ใหญ่อยากให้ช่วยเหลือสักหน่อย ที่นางอ้างว่าเป็นหลานผู้ใหญ่บ้านเพื่อจะให้เขาเกรงกลัวบ้าง แต่ไม่นึกว่าชายผู้นั้นนอกจากจะไม่เกรงกลัวยังคิดมาลวนลามนางอีกออกจากขบวนขององค์ชายหย่งคังหวู่เพียงวันเดียวนางก็พบกับคนที่ชอบรังแกคนอ่อนแอกว่าเสียแล้ว นางคิดว่าการมีบุรุษเป็นที่พึ่งพิงจำเป็นมากสำหรับการอาศัยอยู่ที่ยุคโบราณเช่นนี้“ใช่นี่หลานข้าเอง หากเจ้าไม่อยากเดือดร้อนก็อย่ายุ่งกับพวกนาง”ลี่เซียนกับหลันถิงแอบยกมือข