All Chapters of เกิดชาตินี้ขอเป็นพระสนมท้ายวังเนื้อหอม: Chapter 11 - Chapter 20

หลังจากนางเข้าบ้าน ก็ทำอาหารเผื่อบุรุษบ้านข้าง ๆ ด้วย นางรู้ว่าพวกเขาไม่ใช่ชาวบ้านที่นี่ เพราะตอนแรกจำได้ว่ายังไม่มีบ้านใครที่ถัดจากบ้านนางไปเลย วันนี้ก็มีเพลิงนอนที่ทำจากหลังคามุงด้วยหญ้าคา โครงสร้างไม้ไผ่คาดว่าเร่งสร้างกันจวบจนเสร็จในเวลาไม่นาน หรือว่าพวกเขาเป็นคนขององค์ชายหย่งคังหวู่แต่จะเป็นใครก็ช่างเถอะ เขามีน้ำใจให้นางย่อมต้องตอบแทนน้ำใจพวกเขา ข้าวขาวที่หุงจนหอมกรุ่น กับอาหารพวกผัดผัก เต้าหู้น้ำแดงถูกยกไปที่บ้านด้านข้าง นางยื่นให้พวกเขาตอบแทนน้ำใจ อย่างไรก็บ้านใกล้เรือนเคียงยิ่งพวกเขาดูเหมือนเกรงใจนางก็ยิ่งแน่ชัดแล้วว่านางไม่ได้คิดไปเอง แสดงว่าองค์ชายชุยงหนูผู้นี้ก็คิดการรอบคอบ ผิดจากนางที่คิดเอาแต่หนีหัวซุกหัวซุน จนลืมไปว่าหากไม่มีบุรุษคอยคุ้มครองนาง ลำพังสตรีสองคนจะอยู่ได้เช่นไร“ขอบคุณแม่นางมาก ต่อไปอย่าลำบากเช่นนี้อีก พวกเรามีเงินที่ได้จากผู้สูงศักดิ์อยู่แล้ว” คำตอบของพวกเขายิ่งตอกย้ำความสงสัยของนาง หากพวกเขาเป็นคนของหวังจื่อฮ่าว นางคงหลั่งน้ำตาด้วยความตื้นตันใจไปแล้ว ไม่รู้ยามนี้อยู่ที่วังหลวงเขาจะคิดถึงนางบ้างหรือไม่หลายวันของจักรพรรดิผ่านไปอย่างเชื่องช้าและแสนทุกข์ทรมา

เสียงคลื่นไส้ดังขึ้นตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันแจ้ง หลันถิงได้ยินก็รีบเข้ามาหานายหญิงของตนเองทันทีด้วยความเป็นห่วง“น้ำเจ้าค่ะ” หลันถิงยื่นน้ำสะอาดให้นายหญิงบ้วนปากลี่เซียนรับน้ำมาบ้วนปากเสร็จแล้วก็ลงไปนั่งเวียนหัวพิงกับเตียงนอน“ข้าเหนื่อยจังเลย” นางรู้สึกเหนื่อยง่ายนักทั้งหลับเร็วตั้งแต่เมื่อวาน มือข้างหนึ่งลูบที่ท้องเบา ๆ คล้ายอยากบอกลูกรักว่าอย่าให้แม่ถึงขนาดทำงานไม่ได้เลย“พักก่อนเถิดเจ้าค่ะนายหญิง” หลันถิงไม่อยากให้นายหญิงต้องเจ็บป่วยเลย ที่เหลืองานทั้งหมดนางจะทำเอง“แต่ว่า...”“พักสักวันสองวันนะเจ้าคะ” เมื่อทนรบเร้าไม่ไหวนางจึงนอนหลับไปให้หลันถิงเป็นผู้ทำงานบ้านแทนในวังหลวงยามนี้ไม่มีใครกล้าทำให้องค์จักรพรรดิกริ้วแม้แต่น้อย ราชกิจต่าง ๆ เร่งรีบแก้ไขโดยเร็วทำให้เหล่าขุนนางไม่มีเวลาว่างสอดมือยุ่งเรื่องวังหลังของฝ่าบาท และไม่อยากยุ่งเพราะไม่อยากโดนริบทรัพย์และอำนาจเหมือนแม่ทัพหลี่ แม้ข่าวที่ออกมาว่าเหตุเกินจากกุ้ยเฟยแต่คนที่รักตัวกลัวตายก็ไม่กล้าพูดตรง ๆ ออกมาเมื่อออกว่าราชการเสร็จ หวังจื่อฮ่าวก็รีบมานั่งรอช่างหลวงวาดภาพนางในห้องทรงอักษร ไม่นานนักช่างหลวงก็เดินเข้ามาพร้อมถวายภาพนี้ให้ก

หลังจากอี้ผิงฮองเฮากลับไปแล้ว เขาก็รีบร้อนเข้าไปในห้องทันที พร้อมกับหยิบจดหมายของสหายขึ้นมาอ่านระหว่างข้ากลับแคว้นพบสตรีนางหนึ่ง ใบหน้างดงามจึงอยากให้นางมาเป็นสตรีข้างกาย แต่นางบอกว่าในหัวใจมีผู้อื่นอยู่แล้วนางสบายดี ข้าดูแลไว้ให้เจ้าแล้วอ่านข้อความจากสหายจบ เขาก็รีบเปิดภาพดูทันที เป็นนางที่เริ่มอวบขึ้นเล็กน้อยกับทารกน้อยให้อ้อมแขน“นาง...นางท้องจริง ๆ หรือ” เขาแทบอยากออกไปควบม้าแล้วมุ่งตรงไปหานางทันที แต่หากเขาทำเช่นนั้น เรื่องนี้คงล่วงรู้ถึงหูฮองเฮา ก่อนอื่นเขาต้องจัดการกุมอำนาจขุนนางให้เบ็ดเสร็จเสียก่อน ก่อนที่จะพานางกลับมาเคียงข้างเขา“ส่งจดหมายนี้ให้กับองค์ชายหย่งคังหวู่อย่างลับ ๆ”“พ่ะย่ะค่ะ” ซือกงกงรับคำสั่งเขาต้องการที่อยู่ของนางเพื่อจะได้ส่งคนไปดูแลคุ้มกันเงียบ ๆ ระหว่างที่จะจัดการกับเสนาบดีอี้ อี้ฉางชินที่กุมอำนาจส่วนหนึ่งในราชสำนักเอาไว้แม้กำลังทหารขึ้นตรงต่อฝ่าบาท แต่ช่วงนี้ยังเป็นช่วงพลัดเปลี่ยน เขาต้องทำให้ตนเองมั่งคั่งและเป็นจุดศูนย์รวมอำนาจเสียก่อน จึงจะสามารถทำสิ่งใดก็ได้ผ่านมาหลายสัปดาห์แล้ว เจ้าก้อนแป้งของนางกินนมเก่งนัก ร่างในห่อผ้าอ้วนท้วนทั้งเลี้ยงง่ายไม่งอ

หวังจื่อฮ่าวยิ้มเจ้าเล่ห์จะกี่เค่อ เขาก็ได้กินนางอยู่ดี ยิ่งเห็นมือเล็กสั่นน้อยเมื่อเริ่มหยิบผลไม้ป้อนเขาแก้เขิน แต่ร่างสูงไม่สนใจแล้วผลไม้ เขาประกบริมฝีปากอิ่มแล้วส่งลิ้นร้อนเข้าไปตวัดแนบชิดแลกลิ้นพัวพันกับลิ้นเล็กที่อุ่นชื้น เรียวลิ้นนุ่มของเขากลิ้งไปมาดูดดึงกับลิ้นของนาง ดูกลืนเอาน้ำหวานมากลืนกิน แล้วเขาก็ละเลียดจูบอย่างดูดดื่มราวกับจะยื้อเวลาร่วมรักกันออกไปให้นานจนนางต้องประท้วง“ฮึก...ฝ่าบาทอย่ามัวเล่นสิเพคะ อื้อ...!”หญิงสาวจะต่อว่าเขาหากแต่ถูกร่างสูงประกบริมฝีปากลงมาอีก แล้วใช้มือหนาขยับลูบต้นขาของนางขึ้นลงแล้วสอดเข้าลึกไปในกระโปรงสัมผัสแบบแนบชิดก่อนจะล้วงลึกเข้าสู่สองกลีบดอกไม้ที่เริ่มฉ่ำแฉะ“อื้อ...ฝ่าบาท...”ใครจะรู้ว่าจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ทั้งกายทั้งตำแหน่งจะลามกขนาดนี้“จุ๊บ...จุ๊บ...เซียนเซียน” เสียงลมหายใจหอบแรงขยับจากริมฝีปากก้มลงไปดูดชิมลำคอขาวแล้วเม้มลำคอขาวผ่องที่แสนรัญจวนใจของสนมรัก เมื่อนางเผลอไผลไปกับอารมณ์ของเขา บุรุษหนุ่มก็รั้งเอี๊ยมชิ้นล่างที่ปกปิดกลีบดอกไม้งามออกมา พร้อมกับสั่งเสียงสั่น“ยกสะโพกขึ้นหน่อยสนมรัก”ต่อให้นางอายจนแดงไปทั้งตัว แต่ก็ทำตามความต้องการขอ

“ทูลฝ่าบาท ฮองเฮาไปเยี่ยมเสนาบดีอี้ในคุกหลวงพ่ะย่ค่ะ”“อื้ม”หวังจื่อฮ่าวพยักหน้ารับรู้ และคิดว่าเรื่องไม่ได้แปลกอันใด เพราะรู้อยู่แล้วว่าต้องเป็นเช่นนี้ ลูกคนใดไม่รักบิดาบ้างเล่า และคิดว่าอีกไม่นานนางก็คงจะมาที่นี่อีก เพื่อขอร้องแทนบิดา บัดนี้กรมอาญาสืบคดี พบการทุจริตที่ไม่ได้มีแค่เงินปลอบขวัญทหาร ยังมือส่วยที่ไม่ส่งถึงพระคลัง และเหล่าขุนนางที่เกี่ยวข้องอีกมากมายหลายคน คราวนี้ถึงเวลากวาดล้างเสียที“ฝ่าบาทคิดว่าฮองเฮาจะทำอย่างไรต่อไปพ่ะย่ะค่ะ” ซือกงกงอยากรู้อยู่เป็นทุนเดิม เอ่ยถามผู้เป็นใหญ่ที่คิดอ่านรอบคอบ ทั้งกำจัดกุ้ยเฟยและอำนาจทางบ้าน คราวนี้ก็เป็นคราวฮองเฮาที่อำนาจนี้สั่นคลอนได้ยากมาก เพราะกระทบบัลลังก์ แต่ฝ่าบาทเลือกจัดการได้แยบยลเพราะประกาศความผิดให้ใต้หล้าได้รับรู้ ทั้งปิดประกาศหาพยานและหลักฐานจากคนที่โดนเอาเปรียบจากเหล่าขุนนาง ไม่พอเพียงเท่านั้น ยังเปิดให้ร้องทุกข์ที่กรมอาญาเรื่องขุนนางชั่วทั้งหลาย เหล่าประชาชนที่ทราบข่าวต่างมาร้องทุกข์ไม่พอต่างค้นเอาหลักฐานทั้งการโก่งราคาภาษี และอื่น ๆ อีกมากมาย ทำเอาเหล่าขุนนางต่างร้อน ๆ หนาว บางจวนถึงกับส่งลูกเมียออกไปต่างเมือง หากมีความผ