All Chapters of Naging Akin Siya Matapos Ang Isang Gabi: Chapter 11 - Chapter 20

TUNAY NA KASAMA Mga araw matapos ang insidente sa tindahan ng alak, naging mas kumpyansa ako sa sarili ko at sa aking papel sa mundo ni Zeus. Araw-araw, tumutulong ako sa kanya sa kanyang gawain—tinitingnan namin ang mga CCTV, nakikipag-usap sa mga may-ari ng negosyo, at nagpaplano para sa proteksyon ng mga teritoryo. Ang mga tauhan niya ay unti-unting nagkakalapit sa akin—tawag nila sa akin ay “Ate Ay” o “Little Ay Boss,” at tuwing nakikita ko silang ngumingiti sa akin, naramdaman ko na talagang ako ay bahagi ng kanilang pamilya. Isang hapon, tumawag si Kiko kay Zeus habang kaming dalawa ay nasa opisina. “Boss Zeus, may problema po sa isang subdivision na pinoprotektahan natin,” sabi ni Kiko sa telepono. “May isang grupo ng mga lalaki na nagpapasigaw sa mga tahanan, nanghihingi ng pera sa mga residente, at sinasabing sila ang bagong may-ari ng teritoryong iyon. Sinabi nila na hindi na sila susunod sa iyo.” “Tara na,” sabi ni Zeus, tumata

MGA TANAWIN NG PAG-IBIG AT MGA LIHIM NG NAKARAAN Nagising ako kinabukasan na may amoy ng tinapay at tsokolate na pumapasok sa aking kwarto. Lumabas ako at nakita si Zeus na nasa kusina ng bahay, naghahanda ng almusal. Mayroon siyang nilulutong tinapay na may keso, tsokolate na inuming mainit, at prutas na sariwa. “Good morning, Little Ay,” sabi niya, ngumingiti nang makita ako. “Gising ka na? Naghanda ako ng almusal para sa iyo. Alam kong mahilig ka sa tsokolate, kaya binalikan ko pa ang isang tindahan para bilhin ito.” “Zeus, salamat talaga,” sabi ko, lumalapit sa kanya at yumakap. “Hindi ko kailanman naramdaman ang ganitong pag-aalaga mula sa sinumang tao. Ikaw lang.” “Kasi ikaw ang pinakamahalaga sa akin,” sabi niya, hinalikan ako sa noo. “Kumain na tayo. Pagkatapos, pupunta tayo sa Mines View Park. Gusto kong ipakita sa iyo ang magandang tanawin ng mga bundok at ng dagat ng ulap. Sinabi nila na napakaganda doon tuwing u

: PAGBABALIK SA KATOTOHANAN AT SIMULA NG BAGONG BANTA Pagbalik namin sa Maynila mula sa Baguio, naramdaman ko agad ang pagkakaiba. Ang simoy ng hangin ay hindi na malamig tulad ng sa bundok—mabaho at mainit, parang bumabalik kami sa isang mundo na puno ng gawain at gulo. Ngunit kahit ganito, hindi ako natakot—may dalawang singsing sa aking daliri na nagpapaalala sa akin ng pangako ni Zeus, at alam ko na kasama ko siya sa lahat ng bagay. Pagpasok namin sa bahay, nakita namin si Kiko na naghihintay sa amin sa sala. Ang mukha niya ay seryoso, at alam kong may masamang balita. “Boss Zeus, Little Ay, may problema po,” sabi ni Kiko, yumuko. “Hindi ko na napigilan.” “Ano iyon, Kiko?” tanong ni Zeus, ang boses niya ay biglang naging malamig. “Anong nangyari?” “Si Don Roberto—bumalik na po siya sa Maynila,” sabi ni Kiko, bumababa ang boses. “At hindi lang siya—kasama niya ang kanyang bagong kasosyo, si Don Esteban ng Cebu. Si Don Es

PAGHAHANDA PARA SA HULING LABAN AT ANG MENSANG PANGKAMATAYAN Pagbalik namin sa bahay mula sa gusali, agad na tinignan ni Manang Rosa ang mga sugat ng mga tauhan. May ilang nauntog, may ilang nasugatan sa braso at mukha—buti na lang, walang malubha. Si Zeus ay may maliit na sugat sa kanyang noo, ngunit hindi niya ito pinapansin—tinututukan niya lang ang pagpaplano para sa kinabukasan. “Kiko, tumawag ka sa lahat ng tauhan natin sa lahat ng teritoryo,” sabi ni Zeus, nakaupo sa mesa ng opisina. “Kailangan nating magtipon ng lahat ng makakaya natin. Bukas, maglalabanan tayo ng husto. Hindi na tayo magpapaloko pa sa kanilang alok.” “Opo, Boss Zeus,” sabi ni Kiko, kukuha ng telepono. “Lahat sila ay handang lumaban para sa inyo at para sa Little Ay.” Tumingin si Zeus sa akin. Nasa tabi ko si Miguel, na patuloy na nagbabantay. “Little Ay, bukas, hindi ako makakapayag na sumama ka pa sa akin,” sabi niya, hawak ang aking kamay. “Mas d

ANG GABI NG PAG-AALALA SA OSPITAL Ang susunod na bagay na naramdaman ko ay ang malamig na hangin ng ospital at ang tunog ng makina na tumutunog. Ngunit bago pa ako ganap na gumising, naririnig ko ang boses ni Zeus na umiiyak—isang boses na puno ng kalungkutan at takot na hindi ko kailanman narinig dati. “Little Ay, gumising ka na,” sabi niya, hawak ang aking kamay. “Kailangan kita. Huwag mo akong iwan. Sinabi natin na tutuparin natin ang ating pangako—magkasama tayo hanggang sa huli.” Nagsikap akong imulat ang aking mga mata. Ang buong paligid ay madilim, maliban sa ilaw ng makina na tumutunog. Nakita ko si Zeus na nakaupo sa tabi ng aking kama, ang mukha niya ay puno ng pawis at luha. Ang kanyang mga mata ay namamaga, at parang siya ay hindi natulog ng mahabang panahon. “Zeus,” sabi ko, bumababa ang boses. “Anong nangyari?” Nakita ko ang kagalakan na sumilay sa kanyang mukha. “Little Ay! Gumising ka na!” sig