تسجيل الدخولANG LAKAS NG PAGSASAMA
Pagbalik namin sa bahay matapos ang insidente sa tindahan, hindi ako makatulog. Naiisip ko ang lahat ng nangyari—paano ako nakatulong sa kanya, paano kami nagtulungan para mahuli ang mga magnanakaw. Ang pakiramdam na ako ay bahagi ng kanyang mundo ay lalong lumalalim, parang ang mga pader na dati kong nararamdaman ay unti-unting nawawala. Isang oras ng umaga, gumising ako at nakita si Zeus na nasa kusina, naghihintay sa akin na may dalang kape at tinapay. “Good morning, Little Ay,” sabi niya, ngumingiti. “Hindi ka ba nakatulog? Kita kitang nag-iisip kanina.” “Oo,” sabi ko, umupo sa tabi niya. “Iniisip ko lang ang nangyari sa tindahan. Nakakagaan ng loob na nakatulong ako sa iyo. Para akong tunay na kasama.” “Kasi ikaw ay tunay na kasama,” sabi niya, hawak ang aking kamay. “At ngayon, may isa pang bagay na kailangan nating gawin. May isang tindahan na nasa dulo ng kalsada na pinoprotektahan natin—hindiTUNAY NA KASAMA Mga araw matapos ang insidente sa tindahan ng alak, naging mas kumpyansa ako sa sarili ko at sa aking papel sa mundo ni Zeus. Araw-araw, tumutulong ako sa kanya sa kanyang gawain—tinitingnan namin ang mga CCTV, nakikipag-usap sa mga may-ari ng negosyo, at nagpaplano para sa proteksyon ng mga teritoryo. Ang mga tauhan niya ay unti-unting nagkakalapit sa akin—tawag nila sa akin ay “Ate Ay” o “Little Ay Boss,” at tuwing nakikita ko silang ngumingiti sa akin, naramdaman ko na talagang ako ay bahagi ng kanilang pamilya. Isang hapon, tumawag si Kiko kay Zeus habang kaming dalawa ay nasa opisina. “Boss Zeus, may problema po sa isang subdivision na pinoprotektahan natin,” sabi ni Kiko sa telepono. “May isang grupo ng mga lalaki na nagpapasigaw sa mga tahanan, nanghihingi ng pera sa mga residente, at sinasabing sila ang bagong may-ari ng teritoryong iyon. Sinabi nila na hindi na sila susunod sa iyo.” “Tara na,” sabi ni Zeus, tumata
ANG LAKAS NG PAGSASAMA Pagbalik namin sa bahay matapos ang insidente sa tindahan, hindi ako makatulog. Naiisip ko ang lahat ng nangyari—paano ako nakatulong sa kanya, paano kami nagtulungan para mahuli ang mga magnanakaw. Ang pakiramdam na ako ay bahagi ng kanyang mundo ay lalong lumalalim, parang ang mga pader na dati kong nararamdaman ay unti-unting nawawala. Isang oras ng umaga, gumising ako at nakita si Zeus na nasa kusina, naghihintay sa akin na may dalang kape at tinapay. “Good morning, Little Ay,” sabi niya, ngumingiti. “Hindi ka ba nakatulog? Kita kitang nag-iisip kanina.” “Oo,” sabi ko, umupo sa tabi niya. “Iniisip ko lang ang nangyari sa tindahan. Nakakagaan ng loob na nakatulong ako sa iyo. Para akong tunay na kasama.” “Kasi ikaw ay tunay na kasama,” sabi niya, hawak ang aking kamay. “At ngayon, may isa pang bagay na kailangan nating gawin. May isang tindahan na nasa dulo ng kalsada na pinoprotektahan natin—hindi
NAGING AKIN SIYA MATAPOS NG ISANG GABI BAHAGI 2: ANG PAG-IBIG NA LUMAYAG ANG MUNDO NI ZEUS, NGAYON AY MUNDO KO RIN Pagbalik namin sa Maynila mula sa probinsya, naging mas malapit pa kami ni Zeus. Ang singsing ng pangako sa aking daliri ay palaging ramdam ko—isang paalala na hindi ako nag-iisa, na may taong handang gawin ang lahat para sa akin. Isang araw, tinawag ako ni Zeus sa kanyang opisina. “Little Ay, pumasok ka rito,” sabi niya, ngumingiti. Pumasok ako at nakita ko ang mga tauhan niya—si Kiko, si Miguel, at iba pang mga lalaking hindi ko pa lubos na kilala—na nakaupo sa loob. “Anong meron, Zeus?” tanong ko. “Gusto kong ipakilala ka sa kanila ng maayos,” sabi niya, humihila sa aking kamay at iginagala ako sa harap ng lahat. “Mga kaibigan, ito si Ayanna—si Little Ay. Ang taong pinakamahalaga sa akin. Mula ngayon, siya ay bahagi ng ating mundo. Kailangan ninyong tratuhin siya ng may respeto,
ANG SIMULA NG ISANG BAGONG YUGTO Nananatili kami sa probinsya ng dalawang araw pa. Tuwing umaga, gumigising ako kasama ang pamilya ko at si Zeus—nagtatrabaho kami sa bukid, nagtatanim ng gulay, at kumakain ng almusal na gawa ng nanay ko. Isang araw ng hapon, tinawag ako ni Zeus na pumunta sa malapit na bukid na puno ng pulang bulaklak—ang parehong uri ng bulaklak na ibinigay niya sa akin sa Palawan. “Little Ay, puntahan mo ako rito,” sabi niya sa telepono. Pumunta ako sa bukid at nakita si Zeus na nakatayo sa gitna ng mga bulaklak, may hawak na isang maliit na kahon. Nanginginig ako ng kagalakan at kaba—alam kong may malaking bagay na mangyayari. “Zeus, anong ginagawa mo diyan?” tanong ko, lumalapit sa kanya. Tumingin siya sa akin nang matagal, ang mga mata niya ay puno ng pag-ibig at pangako. “Little Ay, mula noong unang gabing makilala kita, ang buhay ko ay nagbago. Mula sa isang madilim na mundo na puno ng
PAGBABALIK SA LUGAR NG MGA PANGARAP Mga araw matapos ang pagkikita nila ni Don Roberto at ang unang pagpapahayag ng pag-ibig, naging mas masaya ang buhay namin ni Zeus. Walang naulit na panganib—walang mga tauhan na sumusunod sa amin, walang tawag na nagpapasindak sa amin. Mga araw ay ginugugol namin sa bahay, nagbabasa ng aklat, nagluluto kasama si Manang Rosa, o naglalakad sa malaking bakuran. Minsan, nagpunta kami sa parke at tumakbo kasama ang mga bata—nakita ko si Zeus na tumatawa nang malakas, at sa sandaling iyon, parang siya ay isang simpleng lalaki lang, hindi isang mafia boss. Isang umaga, gumising ako at nakita si Zeus na nakaupo sa sala, may hawak na isang larawan ng probinsya kung saan ako lumaki. “Little Ay, gising ka na?” tanong niya, ngumingiti. “Oo, Zeus. Ano yang tinitingnan mo?” “Gusto kong pumunta tayo sa probinsya mo,” sabi niya. “Gusto kong makilala ang pamilya mo—ang nanay at kapatid mo. Gusto kong sa
: ANG UNANG SABI NG “MAHAL KITA” Ang gabing bago ang pagkikita ni Zeus kay Don Roberto ay napakahirap para sa akin. Hindi ako makatulog—iniisip ko ang lahat ng posibleng mangyari, ang panganib na haharapin ni Zeus, ang pamilya ko na nasa probinsya. Nakita ko si Zeus na nasa opisina niya hanggang gabi, kausap ang mga tauhan at nagpaplano. Minsan, pumasok ako sa opisina niya at nakita siyang nakatayo sa harap ng bintana, tinitingnan ang madilim na kalangitan. “Zeus, hindi ka pa natutulog?” tanong ko, lumalapit sa kanya. “Hindi pa,” sabi niya, tumingin sa akin. “Iniisip ko lang kung paano haharapin si Roberto bukas. Ayokong magkaroon ng digmaan—maraming tao ang mamatay. Pero kung kailangan, gagawin ko.” “Zeus, please—ingatan mo ang sarili mo,” sabi ko, hawak ang kanyang braso. “Hindi ko kayang mawawala ka.” Naramdaman ko ang kanyang kamay na humawak sa aking mukha. “Hindi ako mawawala sa iyo, Little Ay. Iyan ang







