All Chapters of หากว่าเธอมีเขาแล้ว : Chapter 11 - Chapter 20

หลังจากเขากลับไปเหมือนดาวก็เอาแต่นั่งเหม่อ เธอไม่เป็นอันทำอะไร เพราะว่าคิดถึงแต่ใบหน้าเขา และความง่ายของตัวเอง วันนี้เธอขอว่าไม่รับดริ้งก์คนอื่นแล้ว เพราะรู้สึกเหนื่อย แล้วเจ้านายของเธอก็แสนใจดี ให้เธอไปนั่งพักจนกว่าจะเลิกงาน แต่ที่จริงให้กลับเลยก็ได้ แต่เพราะไอ้ภีร์มันมีคนคอยตามเฝ้าเขาถึงให้อยู่ก่อน ภีรภาคย์ออกไปอย่างรู้สึกอิ่มเอม นี่เป็นครั้งแรกที่เขาไม่ได้ถอนตัวตนออกเร็ว ๆ เหมือนที่เคยกินเธอที่โรงแรม และแน่นอนว่าเขาไม่ได้ป้อง แม้ใจลึก ๆ อยากให้เธอท้องแล้วมาจับเขา แต่ปากก็บอกไปเสมอว่าไม่อยากให้ได้เธอเป็นเมีย และหลายครั้งเขาจงใจปล่อยใน ไม่รู้ทำไมเขาถึงได้ทำย้อนแย้งกับคำพูดตัวเองขนาดนี้ แต่เขาตระหนักดีว่าเขาขาดเธอไม่ได้ “ไอ้ภีร์ พ่อมึงให้คนมาเฝ้า” เขากระซิบเมื่อการ์ดมารายงานว่าคนของท่านนิรุธ มาตามเฝ้าลูกชายชั่วอย่างมัน “เฝ้าทำไม” “กูต้องถามมึงไหม แต่หญิงมึงนี่อันตรายแน่” นายน์เตือนด้วยความหวังดี เพราะหากมีเรื่องที่บ้านมาเกี่ยวข้อง ความเป็นส่วนตัวและเรื่องที่ไม่อยากบอกใครก็อาจจะเปิดเผย และคนที่ซวยก็บรรดาเด็ก ๆ สาว ๆ “กูฝากเ

แม้ว่าเธอจะโดนดูแลอย่างดีจากไอ้เพื่อนส้นตีนอย่างนายน์ แต่เขาก็ยังไม่ไว้วางใจ และรู้สึกหวงเธอเป็นอย่างมาก “ยายผู้หญิงมากตัณหา แค่ฉันไม่อยู่ก็คิดจับผู้ชายรวยงั้นเหรอ” เขาสบถลั่นคอนโด จวบจนเที่ยงคืนก็อดทนรอต่อไปไม่ไหว ร่างใหญ่คว้ากุญแจรถแล้วเดินลงไปที่ลานจอด ขับออกไปอย่างรวดเร็ว เขาวนรถหลายรอบและมองดูว่าคนของพ่อยังตามประกบหรือไม่ แต่เมื่อไม่เห็นคนต้องสงสัย ก็หักเลี้ยวเข้าไปยังเลานจ์ของเพื่อนรักทันที ตอนนี้กินเวลาไปราวตีหนึ่ง ที่เขามาถึงที่ร้านของนายน์ แต่เมื่อเจ้าของเลานจ์ยิ้มด้วยใบหน้าเบิกบาน ก็รับรู้ได้ทันทีว่ามันกำลังกวนโมโห “เหมือนดาวอยู่ไหน” “มึงใจเย็นก่อนดิวะ ดูสภาพไหวไหมมึงเนี่ย” นายน์เห็นเพื่อนหึงจนหน้ามืดตามัวก็อดส่ายหน้าไม่ได้ ดีที่แขกคนนั้นเพิ่งกลับไป ไม่เช่นนั้นไอ้เพื่อนบ้านี่ได้พังร้านของเขาเป็นแน่ “อย่าอมพะนำ เมียกูอยู่ไหน” คนใจร้อนอย่างภีรภาคย์ไม่มีเวลามายียวนกวนบาทากับเพื่อน วันนี้เขาต้องคุยกับเหมือนดาวให้รู้เรื่อง “โน้น นั่งอยู่คนเดียว เพราะเธอไม่ต้องรันดื่มแล้ว” นายน์ชี้ไปที่ร่างเล็กที่กำลังนั่งหาวอย่างทรมาน

ร่างเล็กยืนมองบ้านที่อยู่มาตั้งแต่เกิดด้วยความอาลัย แต่ว่ามันจำเป็นต้องจากไปชั่วคราว แต่เธอไม่คิดจะขายบ้านหลังนี้หรอก เธอจะกลับมาอีกครั้งเมื่อเธอเข้มแข็งพอ ขณะที่กำลังจะเริ่มแถลงข่าว เสียงข้อความจากแอปพลิเคชันสีเขียวก็ดังขึ้น “เมียมึงกำลังไปสนามบิน กูไม่รู้ว่าไปไหน แต่มึงรีบเลยก่อนที่จะเสียเมียไปตลอดกาล” ชายหนุ่มหยิบมือถือออกอ่าน แล้วก็ต้องตกใจสุดขีด เขารีบโทรหาเธอ นี่เป็นครั้งแรกก็ว่าได้ที่จะโทรหาผู้หญิงที่คิดจะเอาเป็นเมียไปตลอดชีวิต เสียงเรียกเข้าเบอร์ที่เธอไม่คุ้น เพราะไม่เคยโทรมาแต่เมื่อรับแล้วใจเธอก็รู้สึกอ่อนยวบ “เหมือนดาวจะไปไหน” “คุณโทรมาทำไม” เธอพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง ไร้ความรักที่เคยมีให้เขา “ห้ามหนีผมไปไหนทั้งนั้น ผมไม่คิดจะแต่งงานกับใครนอกจากเธอคนเดียวนะเหมือนดาว” “หยุดเอาคำพูดสวยหรูมาหลอกฉันได้แล้ว เทคโนโลยีมันก้าวไปแค่ไหน คุณไม่รู้เหรอ ฉันอ่านภาษาไทยเป็นและข่าวที่คุณกำลังแต่งงานมันก็ชัดเจนอยู่แล้ว หยุดตามตอแยฉันสักที” “ผมไม่แต่งกับผู้หญิงอย่างพราวรุ้งเด็ดขาด ผู้หญิงที่นอนกับผู้ชา

ห้าปีผ่านไป สำหรับช่วงเวลาแห่งความสุขนั้น ใครหลายคนอาจจะมองว่าเป็นเพียงชั่วระยะเวลาสั้น ๆ แต่สำหรับภีรภาคย์ มันช่างยาวราวชั่วกัปชั่วกัลป์ เขาตามหาเธอแทบพลิกแผ่นดินในประเทศไทย รวมทั้งเพื่อนสนิทอย่างพิมพ์ประภา ก็ไม่เคยได้รับข่าวคราวเธอเลยแม้แต่น้อย ช่วงบ่ายวันศุกร์เดือนธันวาคมช่วงปลายปี หลายคนอาจจะเข้าเทศกาลแห่งการเฉลิมฉลอง แต่สำหรับภีรภาคย์นั้น คือช่วงเวลาที่เปลี่ยวเหงาที่สุด ตลอดระยะเวลาห้าปี เขาไม่เคยลืมใบหน้าในตาเศร้าคู่นั้นของเธอเลยสักวินาทีเดียว เขาคิดว่าสักวันเธอจะกลับมาหาเขาอีกครั้ง เขาเข้าไปเฝ้ารอเธอที่บ้านหลังเล็กที่เก่าและทรุดโทรม ให้คนไปดูแลไม่อยู่เป็นประจำ ทั้งยังแอบเข้าไปดูในบ้านของเธอ เพื่ออยากรู้ว่าเธอทิ้งอะไรไว้บ้างหรือเปล่าที่จะพอเป็นเบาะแส ว่าเธอหายไปอยู่ที่ไหน แต่เขาพบเพียงรูปของแม่และพ่อของเธอที่ตั้งคู่กัน แววตาเศร้าสร้อยของชายหนุ่มยกมือไหว้อธิฐานขอให้วิญญาณของพ่อและแม่ของเหมือนดาวดลใจให้เธอกลับมาหาเขา ต่อให้เธอไม่ให้อภัย เขาก็จะขอโทษจนกว่าเธอจะยอม ตลอดเวลาหลายปีนี้เขาเฝ้ารอเธอเพียงคนเดียว หวังเพียงเธอยังเหลือเศษ

พศินตัดสินใจเล่าทุกอย่างเกี่ยวกับเจ้านายให้คุณเหมือนดาวฟัง หญิงสาวฟังแล้วก็รู้สึกเจ็บแปลบในจิตใจ ทั้งเขาที่ดูแลบ้านแทนเธอ ปัดกวาดเช็ดถูกแล้วยังรีโนเวทให้ดูใหม่เสมอ เธอเรียกแท็กซี่เพื่อกับไปบ้านเดิมของเธอ แล้วก็พบว่ามันเป็นจริงอย่างที่คุณพศินบอกไม่มีผิด บ้านที่ตอนนี้ทาสีใหม่ดูสวยสดงดงาม บ้านที่ภายในถูกปัดกวาดเช็ดถูอย่างสะอาด เหมือนรอคอยเธอกลับมา หิ้งรูปของพ่อและแม่ก็สะอาดสะอ้าน ภายในบ้านไม่มีฝุ่นสักเม็ด เสื้อผ้าตัวเก่าของเธอที่ไม่ได้ถูกซักในวันนั้นเนื่องจากเธอต้องบินไปโมนาโก และคิดว่าคงไม่เป็นอะไร แต่มันถูกซักและพับเก็บไว้อย่างดี เหลือชุดเดรสตัวเก่าที่มันนอนอยู่บนเตียง ความรู้สึกเหมือนมีใครบางคนมาอยู่ที่นี่ เธอมองภาพเหล่านั้นทั้งน้ำตา เพราะเขามาทำดีกับเธอก็ตอนที่เธอไม่ต้องการเขาแล้วด้วยซ้ำ ‘ตอนมีเวลาอยู่ด้วยกันทำไมเขาไม่แสนดีแบบนี้บ้างล่ะ’ เธอคิดอย่างรู้สึกน้อยใจ เธอเดินสำรวจบ้านไปรอบ ๆ ก็พบว่าหญ้าที่คิดว่าขึ้นรกจนเต็มทั้งสวนหน้าบ้านและหลังบ้าน ตอนนี้ถูกตัดจนเหี้ยนเตียน ทั้งยังมีสวนกุหลาบสีเหลืองออกดอกชูช่อ ทั้งที่มันอยู่ในกรุงเทพไม่น่าจะงามได้ขนาดนี