หากว่าเธอมีเขาแล้ว

วันนี้เป็นอีกวันที่เธอต้องตื่นมาทำงาน เพื่อวันพรุ่งนี้จะเป็นวันหยุดของเธอ แน่นอนว่าการทำงานบริการ วันหยุดไม่ได้ถูกกำหนดแน่นอนว่าต้องเป็นวันอาทิตย์ แต่วันหยุดแต่ละคนจะวางแผนเป็นรายเดือน และช่วงวันที่เป็นช่วงพีค ฤดูท่องเที่ยว หรือเป็นช่วงจัดงานประชุมสำคัญ การทำงานของเธอก็จะต้องทำงานติดต่อกันเป็นเวลานาน กว่าจะได้หยุด และช่วงนั้นจะเป็นช่วงที่เรียกว่าเดือนนรกสำหรับพนักงานต้อนรับอย่างเธอ “สีนิล พี่เหมือนดาวไปทำงานก่อนนะ วันนี้ไม่ต้องไปรับ เดี๋ยวรถจะชนเอาได้” เธอบอกสีนิลหมาที่เธอรับเลี้ยงไว้ก่อนออกจากบ้าน สีนิลก็ทำตัวเหมือนจะรับฟังและรับรู้ทุกอย่างที่เธอบอก นั่นทำให้เธอรักมันอย่างที่สุด มันฉลาดและรู้ว่าเวลาไหนเธอต้องการอะไร เสียอย่างเดียวที่มันพูดคุยเหมือนคนไม่ได้เท่านั้นเอง พรุ่งนี้เป็นวันเกิดของเธอ เหมือนดาวในวัย 23 ปี เธอรู้สึกว่าตัวเองผ่านวันเวลาอันเลวร้ายมามากมายนัก จนเมื่อพบกับเขาในวันที่เธอสิ้นไร้หนทางที่สมัครงาน ไม่รู้ว่าโชคชะตาหรือฟ้ากลั่นแกล้ง ให้เธอได้พบกับ ภีรภาคย์ คุณากร เขาที่อายุ 30 กับเธอที่อายุ 22 ความแตกต่างที่นอกจากอายุ ก็คงจะเป

คืนวันนั้นคนที่ปากดีไล่เธอไม่อยากเจอหน้าก็รู้สึกหงุดหงิดงุ่นง่านไม่มีที่จะลง แต่เมื่อสั่งไปแล้วจะกลืนคำพูดตัวเองก็ไม่ใช่ที่ เขาเป็นถึงเจ้าของโรงแรม จะมาให้พนักงานตัวเล็ก ๆ อย่างเธอหัวเราะเยาะได้อย่างไร “โธ่เว้ย!” เขาเอามือขยุ้มหัวจนผมยุ่งเหยิงไปหมด แทบไม่เหลือคราบผู้บริหารมาดเนี้ยบเจ้าระเบียบเลยสักนิด “เธอร่ายมนต์อะไรใส่ฉันเหมือนดาว” เขานั่งสงบใจแต่ทำอย่างไร ใบหน้าที่ปนทุกข์อมเศร้าของเธอก็ลอยมาตลอดเวลา ยิ่งเห็นตอนที่เธอร้องไห้เมื่อเห็นเขาจูบกับพราวรุ้ง คนปากดีอย่างเขาก็เจ็บจี๊ดที่หัวใจ “ฉันไม่สนใจเธอหรอก ต่อให้เธอจะรู้สึกอย่างไรก็ตาม” เขาผลุดลุกจากเก้าอี้ แล้วก็ตรงไปยังเลานจ์ที่บนชั้นสูงสุดของโรงแรม และนั่งดื่มราวกับในแก้วคือน้ำเปล่า เขากระดกจนบาร์เทนเดอร์รู้สึกเมาแทน แต่ไอสังหารที่ฟุ้งกระจายรอบ ๆ กายของผู้เป็นเจ้าของโรงแรม ทำให้พนักงานทุกคนไม่กล้าเอาชีวิตไปเสี่ยง เพราะนั่นหมายถึงหน้าที่การงานได้จบลงไปพร้อมกันอีกด้วย พราวรุ้งไปตามหาเขาที่ห้องทำงาน แต่ก็ไม่พบกับใครสักคน จึงเดินไปถามพนักงานและได้รู้ว่าเขามานั่งดื่มคนเดียว แววตาของพรา

หลังจากคุณพศินจากไป น้ำตาที่คิดว่าจะไม่มีก็พรั่งพรูออกมาจนยืนสะอื้นตัวโยน เธอเดินเข้าบ้านวางเค้กบนโต๊ะแล้วก็กอดเข่าร้องไห้เพียงคนเดียว เธอรู้ว่าเขาไม่ได้รัก แต่ไม่คิดว่าจะรังเกียจขนาดใช้อากาศร่วมกันหายใจไม่ได้ ตอนแรกคิดว่าอย่างน้อยได้เห็นเขาบ้างก็ยังดี แต่ตอนนี้ไม่ใช่ เขาไม่ต้องการให้แม้แต่เงาของเธอเฉียดเข้าใกล้โรงแรมของเขาเสียด้วยซ้ำ เพราะเธอจนใช่ไหม! เพราะเธอไม่มีรถหรูงั้นเหรอ! เพราะเธอไม่มีหน้าตาชื่อเสียงที่ช่วยสนับสนุนเขางั้นสินะ! หรือเพราะเขามีคนนั้นแล้ว เขาจึงทิ้งเธอไป ทุกคำถามพรั่งพรูมาในสมอง จนเธอหาคำตอบไม่ได้ ใจก็อยากรู้จากปากเขาเช่นกันว่า เขาเคยรักเธอบ้างไหม ไม่รักกันแล้วจำเป็นต้องทำร้ายกันขนาดนี้เลยเหรอ ใจร้ายเกินไปหรือเปล่า เธอร้องไห้ตั้งแต่คุณพศินกลับไป จวบจนฟ้ามืด โดยมีเจ้าสีนิลที่คอยอยู่เคียงข้างเธอ เมื่อรู้สึกตัวมีสติขึ้นก็ไปหยิบกล่องเค้กชิ้นเล็ก สำหรับเธอแล้วก็เจ้าสีนิล เธอปักเทียนลงบนเค้กก้อนนั้น แล้วจุดไฟให้มันสว่าง ร้องเพลงแฮพพีเบิร์ดเดย์ทั้งน้ำตา เมื่อจบเพลงก็เป่ามันให้ดับลงแล้วก็ตัก

@SP ทองหล่อ เลานจ์หรูใจกลางกรุง เหล้าสีอำพันแก้วแล้วแก้วเล่ากระดกเข้าปาก จนเจ้าของเลานจ์หรูระดับวีไอพีต้องเดินมาดูสภาพเพื่อนรักอย่างภีรภาคย์ “เฮ้ย...ยังไงหญิงทิ้ง?” นายน์ ภานุเทพ นักธุรกิจสถานบันเทิงหลายแห่งในกรุงเทพ แต่ในย่านทองหล่อนี้เลานจ์ของเขาต้อนรับแต่นักธุรกิจที่มาจัดเลี้ยงหลังจบการเจรจา หรือเพื่อให้เหล่าคนมีเงินมาเอนเตอร์เทนลูกค้า โดยจัดโซนสำหรับมีเด็กนั่งดริ้งก์ระดับวีวีไอพีไว้ตอนรับ และพวกนักศึกษาที่รับจ๊อบไซด์ไลน์หารายได้พิเศษ แน่นอนว่าเส้นต้องใหญ่มากถึงมีธุรกิจสีเทาได้เต็มบ้านเต็มเมืองไปหมด งานของเขาก็ส่วนใหญ่ออกตรวจเลานจ์และผับบาร์ตอนกลางคืน แต่เมื่อเข้ามาตรวจที่นี่ ลูกน้องกลับรายงานว่าเจ้าเพื่อนตัวแสบคลาสโนว่าตัวพ่อมานั่งดื่มตั้งแต่เย็น แล้วก็ดื่มหนักมาก “ฉันนี่นะหญิงทิ้ง ชิ!” ระดับเขาหรือหญิงจะทิ้ง มีแต่เขาเท่านั้นที่ทิ้งผู้หญิงพวกนั้น ยิ่งเหมือนดาวที่ทำให้เขาเจ็บปวดใจแบบนี้ เขาก็ยิ่งอยากลืมเธอให้รวดเร็วที่สุด “เป็นอะไร ดื่มเหมือนคนอกหัก คู่หมั้นไม่ให้กินก่อนแต่งหรือไง” ข่าวการหมั้นของพราวรุ้ง ลูกสาวนักธุรกิจพันล้าน

เหมือนดาวได้รับเรียกให้เข้าไปในห้องวีไอพี เพราะมีลูกค้าเหมาดื่มเธอทั้งคืน และไม่คิดว่าวันแรกก็ดวงดีเลย หากได้แบบนี้อาทิตย์ละสองครั้ง เธอก็คงทำงานที่นี่ไม่นานนักก็จะลาออก เพราะที่นี่นั้นเสี่ยงเหลือเกิน ไม่แปลกใจที่พนักงานหลายคนขับรถหรู เพราะแค่คืนเดียวก็ทำเงินมหาศาลยิ่งแบ่งดื่มกับเลานจ์สามสิบเปอร์เซ็นก็เป็นเงินที่มากมายนัก “เชิญครับคุณเหมือนดาว” การ์ดผายมือให้เธอเข้าไปในห้องที่ปิดสนิท แต่เมื่อเห็นว่าใครเป็นแขกเธอก็แทบอยากกลับออกไป แต่ประตูห้องก็ถูกปิดเสียแล้ว “อ้อ...มาแล้วเหรอ” “คุณ!” “เห็นผัวมาใช้บริการเลานจ์ ตกใจขนาดนั้นเลย ไม่คิดว่าผมจะตกใจมากกว่าหรือไงที่เห็นเมียตัวเองมาเป็นเด็กเลานจ์” เขาลุกขึ้นเดินไปหาเธอแล้วก็ลากให้มานั่งใกล้ ๆ “อ๊ะ...ปล่อยนะคุณ” “ปล่อยงั้นเหรอ ฉันเสียให้เธอเป็นแสน จะให้ฉันมองอย่างเดียวหรือไง เมื่อก่อนไม่เสียสักบาทยังได้ไปถึงไหนต่อไหน” เขาว่ากล่าวเธอ ดวงตาที่หวั่นเกรงเขานั้นทำให้รู้สึกอยากรังแกเป็นที่สุด อย่างน้อยมันก็ดีกว่าดวงตาเศร้าคู่นั้น “ฉันไม่ใช่นางบำเรอคุณแล้วนะ คุณทำอย่างนี้ไม่ได้” ร