มาเฟียไอดอล의 모든 챕터: 챕터 21 - 챕터 30

“หึ ยังรักเดียวไม่เปลี่ยนสินะ” เมื่อซัวเรสเลือกที่ปฏิเสธสาวรุ่นลูกหุ่นเพรียวบางเต็มไปด้วยเสน่ห์อันเย้ายวนและเยาว์วัย อีกทั้งนัยน์ตาสีน้ำทะเลและผมบลอนด์ยาวนั้นยากที่จะมีชายหน้าไหนกล้าปฏิเสธเธอที่กำลังมีชื่อเสียงอย่างมากในสื่อโซเชี่ยล“ก็แค่ไม่มีอารมณ์”“หึ งั้นก็นั่งดูหนังสดละกัน ถือว่าเป็นการต้อนรับจากฉัน ฮาฮ่า” ลาบ๊องซ์นำเฮดโฟนมาเสียบใส่ที่หูของนายเขาทันทีก่อนเสียงดนตรีจังหวะผ่อนคลายจะดังขึ้น หญิงวัยกลางคนในชุดนวดสปาค่อย ๆ เลื่อนมือไปตามไหล่กดหนักเบาสลับกันไปตามแผ่นหลัง ลำคอ ในขณะที่ซัวเรสเลือกที่จะนอนหลับตาเพราะไม่อยากดูภาพอุจาดตาลาบองซ์ยืนหันหน้าเข้าหากำแพง หูคอยเงี่ยฟังเสียงจากข้างนอก เพราะในคาสิโนแห่งนี้อะไรก็เกิดขึ้นได้สักพักเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ของคนกลุ่มหนึ่งก็ตรงมาทางเขา ลาบ๊องกระชับปืนแน่นในขณะที่ซัวเรสลืมตาขึ้น“นายครับ มีคนมาถามหานาย” ชายรูปร่างสูงสไตล์แขกขาวเดินเข้ามากระซิบที่ข้างหูฟารองซ์ที่กำลังนอนหลับตาสบายเมื่อรู้สึกผ่อนคลายหลังจากได้ปลดปล่อยน้ำกามพร้อมกับมือเรียวนวดไล้ไปตามทุกสัดส่วนข

แม้ว่าตอนนี้จะเพิ่งสี่โมงเย็นของเมืองแห่งหอไอเฟล  บ้านเรือนข้างทางทั้งร้านค้าที่เปิดให้บริการเต็มไปด้วยแสงไฟสีส้มให้ความรู้สึกอบอุ่นท่ามกลางอุณหภูมิสององศาเซลเซียส  พื้นทางเดินบ้านถูกปกคลุมไปด้วยสีขาวรวมทั้งต้นไม้ตามถนนข้างทางที่ทิ้งใบเหลือเพียงกิ่งก้านขาวโพลนของหิมะที่กำลังโปรยปรายลงมาราวกับภาพวาดแต่บรรยากาศในรถที่กำลังเคลื่อนที่มุ่งหน้าไปบนท้องถนนกลับรู้สึกร้อนฉ่า ชายหญิงสองคนที่นั่งอยู่ด้านหลังคนขับ คนหนึ่งนั่งนิ่งตัวเกร็ง อีกคนเอาแต่มองวิวข้างทางตั้งแต่ขึ้นรถมาชินที่ทำหน้าที่เป็นพนักงานขับรถได้แต่นั่งตัวตรงบางครั้งก็ลอบชำเลืองผ่านทางกระจกหน้ารถจนมาหยุดที่เพ้นส์เฮ้าแห่งหนึ่งย่านคนเหลือกินเหลือใช้ “เชิญครับนายน้อย” ชินเดินอ้อมมาเปิดประตูฝั่งผู้ชาย ประตูอีกข้างก็ถูกเปิดออกโดยไม่รีรอ“อะฮึ่ม” ชายที่ยืนล้วงกระเป๋ากระแอมไอมือสองข้างยืนล้วงกระเป๋ากางเกงข้างกับร่างเพรียวที่ยืนเสยผมก่อนจะเอามันไปทัดหูสอดส่ายสายตามองไปทางนั้นทีทางนี้ทีแต่ไม่มองชายที่ยืนอยู่ข้างกายก่อนเดินไปขึ้นลิฟต์ตรงไปหาพี่ชาย“เกือบได้ไปนอนใน

@ BamBooแพรวาในชุดเสื้อสีขาวลูกไม้สะอาดตาสวมทับด้วยเสื้อทวิตสีดำหรูปักโซ่บริเวณแถบตรงกลางไปจนถึงชายเสื้อยาวถึงเอว ที่คอผูกโบสีขาวสไตล์ฝรั่งเศสยาวไปถึงชายเสื้อ สวมด้วยกระโปรงทวิตทรงเอสีดำสั้นหรูสัญชาติฝรั่งเศสโชว์เรียวขาสวย รองเท้าส้นสูงสีดำ ผมสีคาราเมลทำเป็นลอนเรียบและนั่นทำให้เหล่าโฮสต์ผู้ชายรวมถึงลูกค้าผู้หญิงที่มาใช้บริการหาความสุขยามค่ำคืนต่างมองมาที่พวกเธอเป็นตาเดียวกันแต่ก็ไม่มีโฮสต์คนไหนกล้าเข้าถึงตัวเพราะชายในชุดสูทสีดำ ใบหน้าคมคายดูดียิ่งกว่าโฮสต์ในร้านอีกเดินตามหลังไม่ห่าง“สวัสดีค่ะคุณผู้หญิงไม่ทราบว่ามีน้อง ๆ ไว้ในใจรึยังค่ะ ถ้ายังไม่มีทางเรายินดีแนะนำค่ะ” ทันทีที่มาถึงสาวพีอาร์ผมบลอนด์ทองตาสีน้ำข้าวก็รีบเดินมาทักทาย แพรวาไขว่ห้างด้วยท่าท่าเซ็กซี่เย้ายวน “ฉันต้องการห้องวีไอพี”“เอ่อ ขอโทษทีนะคะทางเราไม่มี”“สามหมื่นยูโร” หญิงสาวในชุดดำราวกับเซเลบริตี้เสนอราคาโดยอีกฝ่ายยังพูดไม่ทันจบ“เชิญค่ะ” สาวพีอาร์ผายมือเชิญทันทีโดยไม่ต้องคิด หนุ่ม ๆ ที่ได้ยินก็ตาลุกวาวเมื่อลูกค้าเ

“คิดถึงดาด้าไหมครับเอวา ฮันแน่~ ไม่ต้องบอกดาด้าก็รู้ว่าหนูคิดถึงมากรวมทั้งมามี้ด้วยใช่ไหมครับ อดทนก่อนนะลูกเดี๋ยวสองสามวันดาด้าก็กลับไปหาหนูแล้วครับ”“แพ ..แพ” คนเป็นดาด้าถึงกับยิ้มค้างเติ่ง แทนที่ลูกบังเกิดเกล้าจ้ะเรียกพ่อกลับเรียกป้าในขณะแพรวาเดินผ่านกล้องมือถือโดยบังเอิญด้วยใบหน้าซีดยังกับไก่ต้ม“ว่าไงคะ เอวา หม่ำหม่ำรึยังค่ะ” แม้ใบหน้าจะไร้สีเลือดแต่ก็ยังฝืนยิ้มทักทายหลานเพียงคนเดียว “พี่แพรโอเคไหมคะ” ไวน์ที่เห็นใบหน้าของพี่สาวก็รีบถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง เกรงว่าจะไม่สบายหรือเครียดเกินไป“โอเคจ๊ะ ช่วงนี้เวิร์ดทัวร์ก็อาจจะมีเหนื่อยบ้างนิดหน่อยจ้า”“งั้นก็ดูแลสุขภาพนะคะ ถ้าแอรอนกล้าใช้งานพี่แพรหนักเดี๋ยวไวน์จะฟ้องกรมแรงงานเลย ฮาฮ่า” ไวน์ยิงมุกที่รู้ว่าฝืดแต่เพราะเป็นห่วงก็เลยเออออห่อหมกด้วย“อ้าว พี่เลออนทำไมได้มานั่งอยู่ตรงนี้ค่ะ” เสียงเล็กใสถามในขณะที่กล้องก็หมุนไปตามเจ้าของเสียง คนถูกเรียกชื่อตัวแข็งทื่อเมื่อมองไปที่หน้าจอเห็นภรรยาสาวขมวดคิ้วด้วยความสงสัยระคนแป

“พี่แอรอนเมื่อวานไปไหนมาค่ะ”“หยุดอยู่ตรงนั้น เวโรนิก้า” สาวผมบลอนด์ยาวเลยกลางหลังชะงักกึก ในขณะที่ทีมงานกำลังทยอยขึ้นรถเพื่อไปที่สนามบินเมื่อจบการเวิร์ดทัวร์ที่เมืองน้ำหอม“มีอะไรก็รีบพูดมา” แอรอนพูดขณะที่ตามองไปที่เลขาสาวที่กำลังคุยหยอกล้อกะหนุงกะหนิงกับน้องสาวบุญธรรมที่เขาจำต้องยอมรับ เวโรนิก้ากำมือแน่น แววตาเต็มไปด้วยความเกลียดชังที่ซ่อนไม่มิด“เวโรนิก้าส่งข้อความไปหา แต่พี่แอรอนไม่ได้ตอบกลับ เวโรนิก้าจึงเป็นห่วงค่ะ” คนเป็นห่วงฉีกรอยยิ้มสดใสขณะข่มกลั้นความเกลียดชัง“ฉันแค่ไม่ว่าง” เธอขบเม้มริมฝีปากแน่นกับคำตอบเย็นชาที่ได้รับ แม้ว่ามันจะฟังดูห่างเหินเหมือนทุกครั้ง แต่นั่นไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกชอบชายคนนี้น้อยลง“อ้อ! ผู้หญิงที่เดินนข้างคุณแพรวาเป็นใครเหรอคะ เวโรนิก้าไม่เคยเห็นมาก่อนเลย” จู่ ๆ ก็สะดุดกับหญิงสาวหัวบลอนด์นั่น“ลอเรนน้องสาวของฉัน”“เชิญครับนาย” ชินเดินมาลากกระเป๋าถือแล้วผายมือไปยังรถที่จอดรออยู่หน้าโรงแรมโดยมีหญิงสาวสองคนขึ้นไป