มาเฟียไอดอล

ใครจะคิดว่าวันหนึ่งเขากลับต้องมายืนอยู่บนจุดสูงสุดนี้ ทั้งที่ชาตินี้เขาไม่เคยคิดที่จะเหยียบมันด้วยซ้ำ เมื่อทายาทอันดับสองของแก๊งค์ Lone walk Pack  ต้องขึ้นรับตำแหน่งแทนพี่ชายกะทันหัน

    คนที่ไม่เคยยินดียินร้ายกับธุรกิจสีเทาของครอบครัวอย่าง แอรอน จึงต้องทำบางอย่างเพื่อหลุดพ้นจากพันธะนี้ แต่...เขาหารู้ไม่ว่านั่นมันเป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้น!!!

และทางรอดที่จะหลุดพ้นจากม่านหมอกสีเทา นั่นก็คือแสงสว่างที่เป็นเหมือนพระอาทิตย์ที่หลายคนหลงใหลและบูชา DeFaint จึงกำเนิดขึ้นมาจากทั้งพรสวรรค์และพรแสวง รวมถึงการทุ่มทุนมหาศาลและอำนาจในการก่อตั้งค่ายเพลงที่ใช้เวลาเพียงไม่กี่เดือน >>>

    ไม่รู้ว่าฟ้าประทาน หรือถีบส่งให้สาวสวยมากความสามารถที่พกไอคิวสูงปรี๊ดพ่วงดีกรีมหาวิทยาลัยเมืองนอกที่เป็นทั้งผู้ช่วยและเป็นตัวภาระเขาในเวลาเดียวกัน ...

 “คุณหายหัวไปไหนมา หัดแหกตาดูเวลาบ้างว่ามันกี่โมงแล้ว” เสียงปลายสายพยายามข่มกลั้นด้วยความอดทน แต่เจ้าของโทรศัพท์กลับไม่ได้ดูรู้สึกผิดหรือสะทก ปล่อยให้ปลายสายเหน็บแนมอย่างที่เคยทำประจำ

“ใครใช้ให้คุณโทรละ?”

“อ้อ! นี่คุณถามเจ้านายว่าใครใช้ให้ผมโทรเหรอ นี่สรุปใครเป็นนายใครเป็นลูกจ้างไม่ทราบ”

“ก็แล้วแต่คุณจะคิด”

“แพรวา!!!”น้ำเสียงเหลืออดของปลายสายดังจนเพื่อนในกลุ่มต้องหันมามองกันเลิ่กลั่ก ไม่ต้องบอกชื่อก็รู้ว่าใคร มีคนเดียวเท่านั้นที่กล้าท้าทายความอดทนของซีอีโอตาสีน้ำข้าว

“ปากสวย ๆ นี่ใช่ไหมที่เถียงผมฉอด ๆ เมื่อกี้?” แอรอนแสยะยิ้มมุมปากขณะย่างสามขุมเหมือนนายพรานที่กำลังต้อนเหยื่อ แพรวาก้าวถอยหลัง ถอยหลัง จนแผ่นหลังชนกับฝาผนังเย็นเฉียบ

“หึ!”

“อย่า~”

Devil

“เดี๋ยวนะ อีผู้จัดเวรนี่เอาอีกแล้ว มันจะเปิดบัตรสองรอบนี่มันจะตายไหมวะ”

“มันนะไม่ตายหรอก แต่ตอนนี้พวกเรานี่แหละจะตายก่อนมัน” เสียงกลุ่มเด็กวัยรุ่นหลายกลุ่มกำลังดูท่าทางไม่สบอารมณ์ เมื่อพวกเขายอมควักเงินเป็นหมื่นเพื่อซื้อที่นั่งระดับวีไอพี หวังจะดูศิลปินที่ตนรักอยู่ใกล้ ๆ ได้เต็มตา แต่กลับตรงกันข้าม เมื่อเก้าอี้ที่นั่งถูกจัดให้เบียดเสียดจนแทบจะไม่มีทางเดิน

แม้อากาศข้างนอกจะเย็นสบายด้วยอุณหภูมิยี่สิบองศาเพราะเริ่มเข้าสู่ฤดูหนาวแล้ว แต่อุณหภูมิข้างในกลับร้อนอบอ้าว เมื่อผู้คนถูกอัดแน่นกันดูเบียดเสียดยังกับปลากระป๋องจนทำให้อากาศถ่ายเทไม่สะดวก ระหว่างที่กำลังไม่สบอารมณ์อยู่นั้นจู่ ๆ

Welcome DeFaint in Thailand

กรี๊ดดดดด  กรี๊ดดส์~

DeFaint  DeFaint

เสียงเพลงที่ดังกระหึ่มแต่กลับไม่สามารถกลบเสียงกรี๊ดร้องของสาวรุ่นเล็ก รุ่นใหญ่ ไปจนถึงรุ่นอาม่าแต่หัวใจสิบแปดบวกไม่ได้ พื้นที่สนามกีฬาขนาดใหญ่ของประเทศดูเล็กลงไปขนัดตาเมื่อต้องบรรจุผู้คนราว ๆ แสนคน

แต่ในความเป็นนั้นจริงบรรจุได้ไม่ถึงแสนคนด้วยซ้ำ นั่นทำให้แต่ละคนมีใบหน้าที่ดูเมื่อยล้าเนื่องจากต้องฝ่าฟันรถติดแถมยังต้องมาต่อคิวกว่าจะได้เจอนักร้องคนโปรดก็ปาไปครึ่งค่อนวันแล้ว เมคอัพที่บรรจงแต่งมาก็ละลายไปกับเม็ดเหงื่อและกลืนหายตั้งแต่ตะวันไม่ตกดินด้วยซ้ำ

 แต่ทันทีที่พวกเขาปรากฏตัว สีหน้าที่ดูเหนื่อยล้าและอารมณ์ที่คุกรุ่นก็หายไปทันที ดวงตานับแสนคู่ต่างจับจ้องมองพวกเขาเหล่านั้นด้วยดวงตาเพ้อฝันเหมือนถูกสะกดให้ไม่สามารถละสายตาจากชายหนุ่มทั้งสี่คนที่ยืนเปล่งประกายราวกับเทวดามาจุติบนโลกมนุษย์ แม้แต่น้ำยาซักผ้าขาวยังต้องถอยให้กับความขาว สว่างใสจ้าราวกับบริโภคหลอดไฟเป็นอาหาร

ด้านข้างประตูทางออกไม่ห่างจากเวทีมากนัก หญิงสาวรูปร่างสูงเพรียวราวกับนางแบบ ผิวสีแทนเนียนละเอียดสุขภาพดีสะท้อนแสงไฟสเตจไลท์ติ้งที่ถูกสาดมาจากด้านหน้าเวที เส้นผมสีน้ำตาลหม่นถูกรวบเป็นหางม้ายาวเหยียดตรงครึ่งหลังดูคล่องตัวโชว์กรอบหน้ารูปไข่ จมูกโด่งเรียวเล็กได้รูปเชิดขึ้นเล็กน้อย รับกับแว่นตากันแดดสีดำยี่ห้อดัง กำลังยืนกอดอกจ้องมองใครคนหนึ่งที่ยืนเด่นบนเวทีขนาดใหญ่ รวมทั้งบรรดาสาว ๆ ต่างจับจ้องชายคนนั้นไม่วางตา

“มึง! นี่แหละพ่อของลูกกู”

“พ่อของลูกกูต่างหาก มึงอ่ะหยุดเพ้อเจ้อกี่โมง” สาววัยรุ่นผมสั้นกำลังเถียงกันเพื่อแย่งพ่อของลูก ในขณะที่คนจะมาเป็นพ่อของลูกนั้นไม่รู้อีโหน่อีเหน่ ยังคงร้องและเต้นบนเวทีต่อไปด้วยใบหน้าที่กระชากใจสาววัยทีนและวัยทอง~

“กูว่าคิวคงยาวไปนอกโลกโน่น” หญิงสาวหน้าตาน่ารัก ยืนเท้าสะเอว สองมือเล็กกำลังไถโทรศัพท์ส่องไอดอลวงโปรดสัญชาติรามยอน ด้วยใบหน้าดูไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่ อาจเพราะไม่ใช่วงโปรดแต่เพื่อนลากมาก็ต้องมา ดูได้จากตุ๊กตาศิลปินคนโปรดที่ห้อยอยู่กับกระเป๋าสะพายหลังแกว่งไปมา

“ถ้ากูได้พี่มาร์ชมาเป็นผัวนะ ต่อให้ชาติหน้าต้องเกิดมาเป็นหมากูก็ยอม แต่ว่าพี่เขาก็ต้องเกิดเป็นหมาคู่กับกูนะ ฮิฮิ”

“พี่เขาจะจับมึงฉีดยากันพิษสุนัขบ้าก่อนนะสิ อย่าลืมว่าพี่แกจบอะไรมา ฮาฮ่า” ทุกคนในกลุ่มละสายตาจากเวทีขนาดใหญ่หันมาสบตากันชั่ววินาที ก่อนจะพยายามกลั้นขำขณะชูแท่งไฟรูปไม้กางเขนที่เป็นสัญลักษณ์ของวง ขณะกำลังเปลี่ยนเป็นสีแดงสลับขาวไปมาจนทั่วทั้งสนามเหมือนกับทะเลแดงสลับกับทะเลหมอก

 “มึงว่าไหม” ขณะที่สายตาคู่หนึ่งมองไปยังแท่งไฟนับแสนดวงท่ามกลางท้องฟ้าในคืนมืดมิด “ หากเราใช้หัวใจมองแท่งไฟเหล่านั้น สีแดงคือความร้อนแรงเหมือนเปลวไฟ สลับกับสีขาวที่แฝงไปด้วยสันติภาพ ความว่างเปล่าและการหลุดพ้น เหมือนที่สุลต่านเคยพูดไว้เนอะ”

“ท่านชีคต่างหาก” เสียงเล็กใสพูดแทรกออกมาด้วยใบหน้าเพ้อฝัน

“ใครจะยังไงก็ช่าง แต่แอรอนต้องเป็นของกูคนเดียวเท่านั้น คนอื่นอย่าสะเออะ”  สาวหน้าหมวย รูปร่างผอมบางพูดด้วยเสียงที่ดังฟังชัด จนหลายคนหันมามองค้อน

โป๊ก!!!

“นี่แน่ะ อีเบ มึงดูสาระร่างมึงก่อนไหมคะ พี่เขาชอบสาวอินเตอร์

ผิวสีน้ำผึ้งจ้าแม่คุณ ไม่ใช่ผิวขาวซีดเป็นหยวกกล้วยเหมือนมึงค่ะ” เพื่อนในกลุ่มเหน็บแนมสาวมั่นยืนหนึ่งที่มีอุดมการณ์อันแรงกล้า

“มึงคิดเหรอว่าสามีกูเขาชอบแบบนั้นจริง ๆ เขาก็แค่พูดให้กำลังใจพวกที่สีผิวต่ำกว่าบิวตี้แสตนดาร์ดให้ดีใจไปก็เท่านั้นแหละ เชอะ” คนมั่นหน้าพูดพลางเอามือลูบหัวป้อย ๆ เมื่อถูกเพื่อนเขกกะโหลกให้หนึ่งที

“อีเบ กูว่ามึงควรหุบปาก จะตายคาตีนก่อนได้ผัวยังไม่รู้ตัวอีก” สาวผมสั้นดึงชายเสื้อเพื่อนเพื่อเรียกสติ เมื่อเห็นว่าหลายคนเริ่มหันมามองเพื่อนในกลุ่มด้วยสายตาไม่เป็นมิตรเท่าที่ควร

“ใครแคร์” คนถูกมองจ้องกลับอย่างไม่เกรงกลัว ของแบบนี้ใครดีใครได้ต่างหาก ขณะที่คนสองฝั่งกำลังทำสงครามเย็นกันอย่างเงียบ ๆ ทางสายตาอยู่นั้น

“สวัสดีครับ พวกเรา DeFaint ครับ”

และนั่นก็เป็นเหมือนเสียงสวรรค์ที่ทำให้ทุกคนกลับเข้าสู่ภวังค์อีกครั้ง แต่...

ยกเว้นสาวชุดเดรสสั้นสีดำโชว์เรียวขาสวย สวมทับด้วยเสื้อหนังสุดเท่ รองเท้าบูตส้นสูงปรี๊ดยืนพิงประตูฝั่งทางออก ปากสีแดงสดกำลังเคี้ยวหมากฝรั่ง ขณะยกมือขยับแว่นกันแดดสีดำ พลางเหยียดยิ้มเยาะ

“หึ สามีเดวิลสิไม่ว่า”