มาเฟียไอดอล의 모든 챕터: 챕터 31 - 챕터 38

“เย้ ๆ ในที่สุดเวิร์ดทัวร์สุดท้ายของปีก็จะจบแล้ว” มาร์ชที่อาการระริกระรี้ตั้งแต่เท้าแตะแผ่นดินเกิด พูดขณะโบกมือทักทายแฟน ๆ ที่มารอรับจนสนามบินดูสุวรรณภูมิดูเล็กไปเลยตั้งแต่อยู่ด่านตรวจคนเข้าเมือง“การ์ดเกือบร้อยชีวิตเดินขนาบข้างวงบอยแบรนด์ที่ฮอตที่สุดจากประเทศสหรัฐอเมริกา และที่สร้างความน่าภูมิใจก็คือมีหนึ่งในสมาชิกเป็นคนไทย นั่นทำให้การตอบรับในการมาเยือนไทยครั้งแรกของพวกเขา แฟน ๆ ต่างมายืนรอรับข้ามวันข้ามคืนกันเลยทีเดียว” เสียงของนักข่าวรายงานสดบรรยากาศจากสนามบินที่ใหญ่ที่สุดของไทย“เวลคัมทูไทยแลนด์ค่ะลีดเดอร์ไคกิ  พี่คาเอล พี่รอน พี่มาร์ช กกรี๊ด” เสียงสาว ๆ ที่มายืนรอรับต่างส่งเสียงต้อนรับสมาชิกในวงทันทีที่พวกเขาเดินออกมาจากประตูฝั่งทางออก เสียงดังกระหึ่มจนเหล่าผู้โดยสารที่เดินทางทั้งขาเข้าและขาออกต่างจ้องมองมาที่พวกเขาด้วยความอยากรู้อยากเห็น“ยินดีต้อนรับสู่ประเทศไทยค่ะ ” หญิงสาวรูปร่างอวบใบหน้าหน้าตาน่ารักสี่คนที่น่าจะเป็นตัวแทนของด้อมยื่นพวงมาลัยข้อมือที่บรรจงทำอย่างประณีตสวยงามเพื่อมอบให้ศิลปินคนโปรด &ld

“แสดงว่าพวกมันหักหลังกันเองครับ” ทันทีที่แอรอนก้าวขาลงมาจากรถก็พบศพนอนตายเกลื่อนผืนทราย บ้างก็ตาเบิกโพลง บ้างก็นอนคว่ำหน้า “น่าจะเพิ่งตายได้สามสี่ชั่วโมง” ชินเดินไปสำรวจใช้มือที่สวมถุงมือยางสัมผัสที่ขาอ่อนปวกเปียกสีแดงช้ำของผู้ตาย“มึงไปล้างแอลกอฮอล์เดี๋ยวนี้ เกิดกูติดเชื้อขึ้นมามึงรู้ไหมว่าเงินบริษัทจะหายไปกี่ร้อยล้านไอ้ห่า” ชินได้แต่อ้าปากค้างมองมือตัวเองที่ถูกหุ้มด้วยถุงมืออย่างดีสลับกับหน้านายที่ทำท่ารังเกียจเขา“แล้วพวกเวรนี่มันจะตายตอนไหนมันเกี่ยวอะไรกับกูวะไอ้ชิน คนที่กูต้องรีบไปช่วยคือแพรวา มึงจะมาช่วยหรือมาขวางกันแน่”“เพราะพวกมันอาจมีส่วนเกี่ยวข้องกับคุณแพรวาที่หายตัวไปครับ” แอรอนชะงักกึก แต่มันไม่ใช่สิ่งสำคัญสำหรับเขาตอนนี้“งั้นมึงก็บอก ผบ.ตร. โน่น ให้มาทำหน้าที่ ไม่ใช่มัวพาญาติไปขี่รถเล่น”ก่อนจะก้าวขึ้นเรือยอร์ตหรูมูลค่าหลายร้อยล้านที่ขนาดสามารถบรรจุคนได้เป็นร้อยจอดเทียบท่ารออยู่“เลือกที่ได้ซอมซ่อเหมือนกับพวกหนูที่ชอบมุดหัวอยู่ในรูจริง ๆ” แอรอน

“ไอ้น้องเวร กูบอกแล้วใช่ไหมว่าให้รอ” มาถึงเลออนก็ชกเข้าที่สันกรามด้วยความเดือดพล่านจนแอรอนล้มคว่ำไปกับพื้นปูนหยาบ แพรวาและชินรีบเข้าไปประคองให้ลุกขึ้น“นี่กินจิงโจ้มารีไง มาถึงก็เดินดุ่ม ๆ มาซัดน้องนุ่ง” แอรอนรู้สึกเจ็บจนชาไปทั้งหน้า เขาสะบัดหัวไล่ความมึนงงไปสองสามที“รนหาที่ตายยังไม่สำนึก”“ขอโทษได้ไหมล่ะ” เลออนถึงกับหน้าเลิ่กลั่กไปไม่ถูก เมื่อจู่ ๆ น้องเวรก็พูดขอโทษออกมาง่าย ๆ ทั้งที่เกิดมามันยังไม่เคยขอโทษพี่อย่างเขาสักคำ พายุที่เกรี้ยวกราดเมื่อครู่พลันเปลี่ยนเป็นท้องฟ้าสดใสทันที“ไปไม่เป็นเลยสิท่า” นิโคไลตบไหล่เบา เลออนจึงทำได้แต่ถอนหายใจยาว จำต้องกลืนคำด่าที่เตรียมมาตั้งแต่รู้ว่าน้องชายขัดคำสั่งกลืนลงคอคืน“แพรวา..อะ..อาขอโทษ..อาละอายเกินที่จะหายใจบนโลกนี้แล้ว” ซัวเรสคลี่ยิ้มบางที่แสนอ่อนโยนและขมขื่นมองไปยังคนที่จะมาเป็นนายหญิงคนต่อไป“ซัวเรส แกอย่าคิดทำอะไรบ้า ๆ นะ” แววตาตัดพ้อจากนัยน์ตาสีมะกอกตอนที่มองไปยังผู้หญิงที่เขารักจนยอมทำทุกอย่างขอเพียง

หนึ่งเดือนต่อมาคฤหาสน์โจน ก็จัดงานเลี้ยงเล็ก ๆ ที่มีคนมาร่วมงานหลายพันคน“ไหนนายบอกว่างานเล็ก ๆ เชิญแต่ญาติและคนรู้จักมาไง?”“แล้วมีใครบ้างที่นายหญิงไม่รู้จัก?” แอรอนลอบมองด้วยใบหน้ายิ้มกรุ้มกริ่ม เมื่อลานหญ้าหน้าบ้านในคฤหาสน์เต็มไปด้วยโต๊ะรับแขกที่แน่นขนัดตา“ไหนนายบอกว่ายังแต่งงานตอนนี้ไม่ได้ นี่มันใหญ่เกินกว่างานแต่งด้วยซ้ำ”“นี่มันแค่สามแก๊งเท่านั้นเอง ยังไม่รวม”“พอเลย ฉันปวดหัว” แพรวาที่อยู่ในชุดเกาะไหล่สีขาวบริสุทธิ์ที่ปนความเซ็กซี่เล็กน้อยโดยการเปลือยไหล่ทั้งสองข้าง กระโปรงบานคลุมเข่าเล็กน้อยทำให้สวยหวานและน่ารักจน ชายที่ยืนอยู่ข้างกันมองไม่ละสายตา เมื่อแพรวาเดินตรงเข้าไปภายในคฤหาสน์“ต้องให้กูเทรนก่อนเสียเวอร์จิ้นไหมวะ ฮาฮ่า” มาร์ชโพล่งถามขึ้นด้วยใบหน้ายิ้มขบขันพร้อมกับสมาชิกในวงที่เพิ่งเดินทางมาถึงรวมทั้งทอมและพอลลี่“ไอ้ห่ามาร์ช น้ำหน้าอย่างมึงที่พกตุ๊กตาหมีแทนตุ๊กตายาง ยังมีหน้าเสือกจะมาสอนเพื่อน” ไคกิสวนขวับทันทีทำเอาคนพกตุ๊กตาหมีแทนตุ๊กตายางพลันหน้าเข้มขึ้น“ไคกิว่าแบบนั้นก็ไม่ถูกนะ ต้องเรียกว่าฟันหญิงแล้วทิ้งถึงจ