Lahat ng Kabanata ng มาเฟียไอดอล: Kabanata 1 - Kabanata 10

ควันสีขาวลอยโขมงขึ้นเหนือน้ำพุร้อนสไตล์แดนปลาดิบอย่างการแช่ออนเซน ด้วยไฮโดเจนคาร์บอเนตเสมือนส่งตรงมาจากเมืองอากิตะก่อนค่อย ๆ ลอยวนไปตามต้นไผ่ลำเดี่ยวที่ปลูกล้อมรอบ ลักษณะขนของมันนุ่มคล้ายกำมะหยี่ เมื่อเอามือไปลูบจะสัมผัสถึงความนุ่มไม่ระคายมือ ก่อนที่ควันสีขาวจะลอยขึ้นไปจนสุดปลายไผ่โมโซญี่ปุ่นที่กำลังพลิ้วไหวตามสายลมฤดูหนาวแล้วค่อย ๆ จางหายไปในอากาศ“อื้ม สบายจัง~” เปลือกตาของใครบางคนค่อย ๆ ขยับพร้อมกับเสียงผ่อนลมหายใจยาวเมื่อร่างกายได้ผ่อนคลายจากความเครียดและสังคมจอมปลอมที่วุ่นวาย จนสมองที่หนักอึ้งรู้สึกโล่งสบาย มุมปากอวบอิ่มยกยิ้มขึ้นอย่างมีความสุขตามร่างกายที่เปลือยเปล่าหยาดน้ำสีใสเกราะอยู่บนผิวสีแทนเนียนละเอียดเมื่อโผล่พ้นขอบอ่างหลังจากที่แช่มันจนหนำใจแล้ว มือเล็กเอื้อมไปหยิบผ้าเช็ดตัวสีขาวสะอาดมาพันร่างไว้ เรียวขาสวยได้รูปก้าวขึ้นจากพื้นผิวน้ำก่อนเหยียบลงบนหินอ่อนสีดำเรียงกันเป็นทางเดิน พลางเยื้องย่างมายังห้องกระจกใสกึ่งโอเพ่นแอร์ โดยมีพนักงานหญิงวัยกลางคนขาประจำนั่งรออยู่ก่อนแล้วด้วยท่าทางร้อนรนเมื่อพนักงานเปิดประตูกระจกใสบานใหญ่ ยังไม่ทันที่เ

“จะไปไหน?” เงาในความมืดสะดุ้งโหยง สองขาชะงักกึกทันทีที่ได้ยินเสียงนั่น แม้ตอนนี้ในบ้าน..ไม่สิ! ต้องเรียกคฤหาสน์ถึงจะถูกเพราะมันอลังเกินที่จะเป็นบ้านคนปกติ ไฟทุกดวงภายในบ้านถูกปิดจนมืดสนิท มีเพียงแสงไฟสลัวจากบริเวณนอกบ้านที่สาดส่องพอเห็นเงาตะคุ่มของใครบางคนและทันทีที่เสียงปรบมือดังขึ้น ไฟทั่วทั้งคฤหาสน์ก็สว่างจ้าขึ้นมาพลัน ร่างเพรียวบางในชุดสีดำสนิทยืนนิ่งอยู่กลางห้องโถง ผมยาวดำถูกมัดรวบขึ้นปล่อยเป็นหางม้า พลันมือสองข้างรีบไขว้หลังขวับ ขณะหันมาส่งยิ้มแห้งให้กับเจ้าของเสียงที่ยืนกอดอกด้วยใบหน้าบึ้งตึงอยู่บนชั้นสองตรงราวบันไดที่ถูกดีไซน์มาอย่างโออ่า โคมไฟระย้าทอดตัวกึ่งกลางทางขึ้นบันไดทั้งสองฝั่ง สะท้อนประกายไฟหรูหราจาก กลิตเตอร์ที่แทรกในเนื้อกระเบื้องหินอ่อนพาลิสซานโดรสีควันบุหรี่ด้วยเส้นแร่ประกายทองที่มีเพียงเหมืองเดียวในโลกเท่านั้น“พรุ่งนี้คุณมีงานไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงยังไม่นอนละค่ะ”“แล้วคุณมาโผล่หัวอะไรอยู่ตรงนี้?” คนกอดอกพูดด้วยใบหน้ายียวนกวนอวัยวะเบื้องล่าง“ไอ้..” คนโดนว่าโผล่หัวกำมือข้างที่ไขว้หลังแน่นจนสั่นด้วยความหัวร้อน “อ้อ พอดีฉันจะมาเข้

เช้าวันหนึ่งในฤดูฝนท้องฟ้าที่เคยทอแสงสีส้มในยามเช้าตรู่ของทุกวัน พลันมืดครึ้มขึ้น เสียงเหล่านกกาสองสามฝูงบินว่อนบนท้องฟ้า ตามมาด้วยลมแรงที่พัดก้อนเมฆหลายสิบก้อนรวมตัวกันอย่างรวดเร็วขณะที่ต้นไม้เล็กใหญ่พัดลู่ไปตามแรงลมที่ค่อย ๆ แรงขึ้นจนใบไม้ปลิดปลิวไปตามทิศทางลม ตามมาด้วยฟ้าแลบ ซึ่งส่งสัญญาณว่าอีกไม่นานฝนจะตกลงมาเปรี้ยง!เพล้ง! หญิงสาวที่กำลังนอนหลับสบายสะดุ้งตื่นตกใจ ดวงตาคู่เฉี่ยวกะพริบตาสองสามครั้งเพื่อปรับสายตา ขณะลุกจากที่นอนด้วยความงัวเงียเพื่อหาต้นเหตุของเสียงเสียงแรงลมกระทบหน้าต่างกระจกจนดังปึ้ง ๆ เพราะถูกแรงปะทะของพายุ ท้องฟ้าข้างนอกถูกปกคลุมด้วยความมืดทั่วทั้งเมืองเหมือนภาพยนตร์วันสิ้นโลกก่อนจะมีฟ้าแลบเป็นระยะ ประหนึ่งกลางคืนแต่เมื่อมองนาฬิกาที่แขวนบนฝาผนังปรากฏว่าเข็มสั้นชี้ที่เลขแปดบนพื้นมีเศษกระจกน้อยใหญ่แตกกระจัดกระจาย ใกล้กันนั้นมีกรอบไม้สี่เหลี่ยมจัตุรัสสีแดงเนื้อดีตกอยู่หญิงสาวพลันตาเบิกกว้าง เธอรีบก้มลงหยิบกรอบรูปนั้นขึ้นมาแนบอกด้วยความรักและหวงแหนทันใดนั้นรูปภาพขาวดำที่มีรอยพับหลุดออกจากกรอบก่อนปลิวลงบนพื้น ปร

สองสามีภรรยาลอบชำเลืองมองหน้ากันหลังจากเห็นภาพของใครบางคนวางอยู่บนโต๊ะ“อ้อ!! ก็เจ เพื่อนในคลาสที่พวกเราเรียนด้วยกัน หนูไปได้ภาพนี้มาจากไหน?”“แต่ตอนนี้แม่อุ้มท้องหนูแล้วค่ะ˜ ” สองสามีมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ศักดิ์จับกรอบแว่นตาขยับขึ้นเล็กน้อย พลางกำลังใช้ความคิดอย่างหนัก“คุณน้าเลือกเอาค่ะว่าจะบอกความจริงเองหรือจะให้แพรไปตามหาความจริง” ศักดิ์ได้ฟังดังนั้นก็มีสีหน้าลำบากใจ เพราะเคยรับปากอดีตคนรักไว้แล้ว ว่าจะไม่ให้แพรวาเข้ามายุ่งเกี่ยวกับวงการนั่น แต่เมื่อสบเข้ากับแววตาแข็งกร้าวของแพรวา ที่มองมายังตัวเขาอย่างคาดคั้น ทำให้คนกลางอย่างเขากลืนไม่เข้าคายไม่ออก“งั้นหนูลาค่ะ” เมื่อดูท่าจะไม่ได้คำตอบที่ต้องการเจ้าตัวก็ลุกขึ้นพรวด “เดี๋ยว” สองสามีภรรยาพูดพร้อมกัน ทั้งคู่มีท่าทางลังเล ความลับที่พวกเขาพยายามซ่อนมันไว้เกือบสามสิบปี และตั้งใจจะให้มันเป็นแบบนี้ตลอดไปแม้พวกเขาจะไม่มีลมหายใจอยู่บนโลกใบนี้แล้วก็ตาม“สังวาลว่าอย่างน้อยแพรวาก็ควรมีสิทธิ์จะได้รู้ว่าใครคือพ่อแท้ ๆ อีกอย่า

“ไม่ได้ เช้านี้ฉันมีธุระสำคัญมาก” แพรวาพูดขณะที่มือหนึ่งกำลังตักข้าวสวยร้อน ๆ ใส่ในโถข้าวสีเงินลวดลายไทย พร้อมกับปิดฝาให้แนบสนิท“ธุระที่คุณว่า มันสำคัญกว่าผม?” หนุ่มตาน้ำข้าวในชุดนอนสีฟ้าหม่น เอ่ยขึ้นขณะเปิดตู้เย็นเพื่อจะหาน้ำดื่ม“น้ำอุ่นวางอยู่ที่โต๊ะโน่น ฉันเตรียมไว้ให้คุณแล้ว” แพรวาพูดโดยไม่หันไปมองพลางจับผลไม้และอาหารไทยหลายชนิดที่ถูกบรรจุกล่องไว้เรียบร้อยแล้วใส่ลงไปในตะกร้าหวายทรงรูปไข่ลายวิจิตรไทย“แต่ผมอยากดื่มน้ำเย็น” น้ำเสียงที่ฟังดูเอาแต่ใจพูดขึ้นขณะยืนกอดอกพิงตู้เย็นมองด้านหลังของเลขาสาวที่ไม่เคยทำหน้าที่เลขาเลย“น้ำเย็นไม่เป็นผลดีกับเสียง”“แล้วไง”นี่นายจะเริ่มอีกแล้วใช่ไหม แอรอน ฮึ้มมม!!!!แพรวาทำได้เพียงแค่คิดก่อนสูดลมหายใจเข้าปอดอย่างพยายามควบคุมอารมณ์ที่พุ่งปรี๊ดยิ่งกว่าอุณหภูมิความร้อนของประเทศไทย ขณะหันตัวไปประจันหน้ากับคู่กรณีด้วยรอยยิ้มที่คิดว่าดีที่สุดแล้ว