Semua Bab Pregnant For The Bully : Bab 11 - Bab 20

Mary DaviesKung napansin ng nanay ko ang pagbabago ng aking kalooban, at ang pait na nararamdaman ko sa kaibuturan ng aking sikmura. Wala siyang sinasabi, ngunit nahuli ko siyang nakatitig sa akin sa tatlong pagkakataon.May kung anong nawala sa akin at pinaramdam nito sa akin na hindi ako kumpleto. Pakiramdam ko ay walang laman, parang may kulang sa akin.Ang tensyon na bumabalot sa akin ay nagparamdam sa akin ng pagkabalisa. Ang poot na nararamdaman ko para kay Hawk Andrews ay walang hangganan. Hindi pa ako nakakalipas ng kalahating buwan dito sa Beverly Dale at nangyayari na ito sa akin, kung bakit ako malas, malas na ito. Hindi dapat malaman ng nanay ko ang tungkol dito. Kagabi ay parang panaginip pa rin para sa akin, habang iniisip ko ito, lalong bumibigat ang puso ko.Walang nangyari sa pagitan namin ni Hawk simula kagabi. Hindi man lang niya sinubukang humingi ng tawad. Hindi niya ako pinansin nang lubusan na parang wala ako. Saka ko lang nalaman at lubos na napagtanto, isa la

Mary DaviesSiya ang pinaka-kasuklam-suklam na lalaki sa paaralan, isang mapang-akit na babae, isang mandurukot na inosenteng babae.Kumikinang ang kanyang mga mata habang kumakain mula sa pagkaing inihain ko sa kanya. Kinamumuhian ko ang katotohanang nakikita ko siya sa paaralan at sa bahay."Anna, hindi mo ba iniisip na kailangan ni Mary ng privacy," sabi ni Mrs. Andrews habang ngumunguya ng kanyang pagkain. Gaya ng dati, tinulungan ko lang si mama na ihain ang kanilang tanghalian sa mga Andrews at lahat sila ay nakaupo na sa hapag-kainan, hindi kasama si Mr. Andrews na nag-business trip kahapon."Ayos lang sa kanya ang tumira sa akin, anak ko siya Mrs. Andrews." Sabi ni mama, napansin kong sinusubukan niyang manatiling kalmado."Pero sa tingin ko pa rin, kailangan ng anak mo ng kwarto para sa sarili niya," sabi ni Mrs. Andrews."Ano sa tingin mo Mary, puwede kang magkaroon ng isang buong kwarto para sa sarili mo. Hindi dapat magdesisyon ang mama mo para sa iyo, ikaw ang magdesisyon

Mary DaviesYumuko ako habang naglalakad sa pasilyo, may mga matang nakatingin sa akin, pero hindi ako naglakas-loob na tumingin sa itaas. Isa akong itinakwil.Ang pagiging nerd sa paaralan ay talagang nakakainis, walang gustong makipag-usap sa akin. Isa lang akong walang kwentang tao, napagtanto kong ang pagiging mahirap ay parang pagkakaroon ng sakit na walang lunas.Lahat ng tao rito ay mamahaling manamit. Pero ang suot ko lang ay mga damit na binili ng nanay ko sa isang thrift store. Hindi ako nagrereklamo, pero may maliit na bahagi pa rin sa akin na hinihiling na sana ay sikat ako. Sana mayaman ang nanay ko. Ang pera ay nangangahulugan ng pagkakaroon ng kapangyarihan at hinahangad ko ang kapangyarihan.Hindi ako naglakas-loob na pumunta sa locker room, natatakot akong ma-bully at matawag na maruming katulong. Hindi alam ng nanay ko na binu-bully ako, hindi niya alam na minomolestiya ako ng anak ng kanyang amo.Lalong lumala ang aking pagtingin sa sarili. Pakiramdam ko ay talunan

Nagising ako na may matinding migraine, mabigat ang ulo ko. Sinubukan kong bumangon mula sa aking kama ngunit nanghihina at nananakit ang aking pakiramdam. Halos hindi ko maigalaw ang aking mga binti. Nangyayari ito dahil hindi ako makatulog nang maayos kahapon. Natagpuan ni Hawk ang daan papunta sa aking kwarto kagabi para makipagtalik sa akin, ngunit hindi niya ako hinayaang magalit.Pakiramdam ko ay nanghihina at pagod ako, bumaba ako sa aking kama at naglakad patungo sa banyo, bahagyang paika-ika habang naglalakad.Muling sumagi sa aking isipan ang mga alaala ng kagabi, ang pagdiin niya sa aking mga u***g gamit ang kanyang dila, ang paraan ng paggamit niya ng kanyang dila sa aking pribadong bahagi. Iyon ang unang pagkakataon na naranasan ko iyon. Hindi ko alam kung ano iyon, ngunit nasiyahan ako, kahit na hindi ko maintindihan kung ano ang ginawa niya sa aking pribadong bahagi, ngunit sa totoo lang ay gusto kong gawin niya itong muli.Pumasok ako sa banyo, mas malaki ito kaysa sa b

Pagsisisi! Iyon lang ang tanging naramdaman ko habang patuloy na kumakatok si Mama. Nalulungkot ako na gusto ko nang tapusin ang lahat. Gusto kong sumigaw at humingi ng tulong. Pero tinakpan ni Hawk ang bibig ko, pinipigilan ang pagsigaw. Tumulo ang mainit na luha sa pisngi ko. Ayoko nito. Isa itong pang-aabuso at alam kong kailangan kong sabihin sa iba. Pero sino ang magsasabi sa akin? Sino ang maniniwala sa akin? Narinig ko ang mga yabag ng mama ko, umalis na siya.Humarap ako kay Hawk."Pagod na ako, ayoko nang gawin ito sa iyo. Pakiusap, iwan mo na ako," pabulong kong sigaw."Seryoso ka bang ganyan mo ako kausap?" tanong niya, bakas sa mukha niya ang galit."Alam mo, umalis ka nang parang pagtanggi sa lahat ng iniisip ko, pero.....""Pagsisisihan mo ito Mary. Pagbabayaran kita sa pagsagot mo sa akin. Ikaw ang nagsimula nito at dapat handa kang harapin ang mga kahihinatnan.""At oo, tatapusin na natin ito. Pero hindi ako titigil sa pagpapahirap sa iyo. Simula pa lang ito." Dagdag n