All Chapters of เล่ห์รักสัมผัสลวง 25+: Chapter 101 - Chapter 110

คาร์เตอร์มองทุกคนที่กำลังอยู่ในห้วงของความเครียด ซึ่งเขาเองก็รู้สึกอย่างนั้น ทั้งเสียงร้องวิงวอน เสียงอ้อนวอน เสียงร้องไห้ของยี่หวามันเข้ามาอยู่ในโสตประสาทของเขาทั้งหมด จนเริ่มมาคิดแล้วว่าทำไมตัวเองถึงได้ใจร้ายกับผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างเธอได้ลงคอ“ยี่หวา” คาร์เตอร์เรียกชื่อของยี่หวาเบาๆ ด้วยความเสียใจ เสียงที่สั่นเครือของหญิงสาวมันแสดงถึงความกลัว แต่เขากลับผลักไสเธอไป จนเธอต้องไปเจอเรื่องร้ายๆ แบบนี้ขณะที่ทุกคนกำลังนั่งเคร่งเครียดกันอยู่นั้น เสียงโทรศัพท์ของคาร์เตอร์ก็ดังขึ้นจนชายหนุ่มต้องรีบรับเผื่อว่าจะเป็นข่าวของยี่หวา และเมื่อเปิดดูก็พบกับเบอร์แปลกที่โทร. เข้ามา“ฮัลโหล...”(ว่ายังไงครับคุณคาร์เตอร์...) เสียงอันคุ้นหูที่เขาพอจำได้ว่ามันเป็นเสียงของใครคนหนึ่งที่เขาเคยเจอ “ณปุณ...” (ดีใจจังครับที่ยังจำผมได้ ดีใจมากเลยนะครับที่คุณจำผมได้) ในน้ำเสียงของณปุณเต็มไปด้วยความหยอกล้อซึ่งมันเป็นการยั่วยุคาร์เตอร์รูปแบบหนึ่ง “นายมีอะไรก็พูดมา!! อย่ามาลีลา” (โอ้...แหม...ทำไมทำน้ำเสียงเดือดดาลแบบนั้นครับ ผมฟังแล้วใจคอไม่ค่อยดีเลย) “มึงม

บทที่ 22เสียสละ เปลือกตาสีไข่ของยี่หวาค่อยๆ กะพริบตาถี่ๆ เนื่องจากแสงข้างนอกทำให้เธอรู้สึกแสบตา กระทั่งเธอสามารถปรับดวงตาให้เข้ากับแสงได้จึงค่อยๆ ลืมตาขึ้น เมื่อมองไปรอบๆ ก็พบกับผนังห้องสีขาวสะอาดตา ส่วนเธอค่อยๆ ชันกายขึ้นมานั่งกับที่นอนแล้วมองไปยังประตู “ที่นี่ที่ไหน” ยี่หวาพยายามคิดทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ และนึกขึ้นได้ว่าถูกพี่ชายบุญธรรมของตัวเองจับตัวมา เธอเริ่มคิดหาทางรอด และไม่รู้ว่าเขาคิดจะใช้เธอเป็นเครื่องเพื่อไปต่อรองกับคาร์เตอร์จริงอย่างที่บอกหรือไม่ “ตื่นแล้วเหรอ” ณปุณเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับข้าวกล่องในมือของตัวเอง จากนั้นก็เอ่ยทักน้องสาว “พี่ณปุณ” ยี่หวาเรียกชื่อพี่ชายด้วยเสียงแผ่วเบา ตอนนี้เขาไม่ใช่พี่ชายคนเดิมของเธออีกต่อไป ณปุณที่เคยอบอุ่นกลับกลายเป็นคนใจโหดเหี้ยม “กินข้าวซะยี่หวา” “ไม่! พี่ณปุณปล่อยยี่หวาไปนะคะ มาจับยี่หวาอย่างนี้ทำไม” “หึ...จับมาทำไมอย่างนั้นเหรอ ก็จับมาเป็นตัวประกันเพื่อให้ไอ้คาร์เตอร์มันยกที่ดินเกาะมันตราให้ยังไงล่ะ” มุมปากของณปุณยกขึ้นเมื่อเ

ณปุณยกปืนในมือขึ้นข่มขู่คาร์เตอร์ ทำให้ยี่หวาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ถึงเขาจะไม่รักเธอ แต่เธอก็ไม่อยากให้เขาเป็นอะไร คนดีๆ อย่างคาร์เตอร์ไม่ควรเอาชีวิตมาแลกกับคนที่ไม่มีค่าอย่างเธอเลยสักนิดเดียว “พี่ณปุณ! วางปืนลงเดี๋ยวนี้” ยี่หวาตะโกนบอกด้วยหัวใจที่เต้นแรง “มันทำกับมึงขนาดนี้ มันทำร้ายจิตใจมึงไม่ใช่เหรอ ทำไมมึงถึงรักมันยี่หวา!” ณปุณหันมาด่าน้องสาวของตัวเองที่ยังคงรักและเทิดทูนคาร์เตอร์ยิ่งกว่าอะไร “เพราะเราทำร้ายเขา เราทำให้เขาเจ็บ ยี่หวาไม่อยากทำผิดอีกแล้วพี่ณปุณ พอเถอะ เลิกเถอะ ยี่หวารักเขา อย่าทำเขา” ยี่หวาปรายตามองคาร์เตอร์อย่างสั่นระริก ตอนนี้เธอเข้าใจประโยคที่ว่า ‘ความรักคือการเสียสละ’ แล้วว่ามันคืออะไร เธอเข้าใจมันอย่างดีในวันนี้ เขาไม่ควรเอาอะไรมาแลกกับเธออีกแล้ว คาร์เตอร์มองยี่หวาที่ยืนเถียงกับณปุณด้วยหัวใจที่กำลังบีบรัด ตอนนี้เขารู้แล้วว่าคำว่ารักของยี่หวามันมากมายแค่ไหน ทุกครั้งที่เธอมาอ้อนวอนเขา เขากลับไม่เคยเห็นค่ามันเลย ร่างบอบบางของยี่หวามายืนตรงกลางระหว่างชายหนุ่มทั้งสองคน ตอนนี้เธออยากจบเรื่องทุก

“หมอภัทร”“สวัสดีครับคุณคาร์เตอร์ คุณกองทัพ พอดีผมดูแลเคสยี่หวานะครับ” ด้วยความที่หมอภัทรพลเป็นหมอด้านสมองโดยเฉพาะ เขายอมรับว่าตัวเองค่อนข้างหนักใจที่ต้องบอกความจริงกับชายหนุ่มทั้งสอง“ยี่หวาเป็นยังไงครับ”“ตอนนี้ในสมองของคุณยี่หวามีเลือดออกมาจนเกิดอาการเลือดคั่งในสมอง ทางเราได้ทำ CT Scan ถึงความผิดปกติแล้ว อาการของยี่หวาค่อนข้างน่าเป็นห่วง ตอนนี้อาจจะต้องรออาจารย์หมอเข้าเคสผ่าตัดให้นะครับ”คำตอบของหมอภัทรพลทำเอาคาร์เตอร์แทบล้มทั้งยืน เขาไม่คิดว่าเธอจะเป็นหนักขนาดนี้ จนกองทัพต้องพยุงร่างใหญ่ของเพื่อนเอาไว้“การผ่าตัดจะอีกนานไหมครับ”“อาจจะสักพักเลยครับ อันนี้ขึ้นอยู่กับร่างกายของยี่หวาด้วยนะครับว่ารับได้มากแค่ไหน สมองค่อนข้างกระทบกระเทือนอย่างรุนแรง”“หมอต้องช่วยยี่หวาให้ได้ ผมขอร้อง อย่าให้เธอเป็นอะไร” คาร์เตอร์ร้องวิงวอนหมอภัทรพล เขาไม่เคยอยากให้ยี่หวาต้องเป็นอันตรายเลยสักนิดเดียว ที่เคยพูดมันเป็นเพียงการประชดประชันเท่านั้น“เราจะพยายามเต็มที่ ยังไงผมขอตัวก่อนนะครับ” หมอภัทรพลเองก็เป็นห่วงยี่หวาเช่นเดียวกัน ครั้งแรกที่เห็นเธอมาที่ห้องฉุกเฉิน เขาเลยขอเพื่อนในการรักษาหญิงสาว แต่เคสของ

“ถ้าแม่กลับไปแล้ว หนูทั้งสองคนต้องมาหาแม่นะ มาอยู่กับแม่” ว่าจบยี่หวาก็ย่อตัวโอบกอดร่างเล็กของเด็กทั้งสองเอาไว้ จนเธอรับรู้ถึงสายใยบางอย่างที่ไม่สามารถอธิบายเป็นคำพูดได้ “แล้ววันหนึ่งพวกเราจะได้เจอกันนะคะ คุณแม่อย่าร้องไห้บ่อยนะคะ แล้วพวกเราจะมาหา” หลังจผละออกจากร่างบอบบางของยี่หวาแล้ว เด็กทั้งสองก็เดินจากไปพร้อมกับโบกมือลา จนยี่หวาไม่สามารถกลั้นน้ำตาเอาไว้ได้ พร้อมทั้งครุ่นคิดบางอย่างเมื่อเธอจะต้องเดินกลับไปยังแสงสว่างแรกที่เห็น “แล้ววันหนึ่งเราจะได้พบกันนะคะลูกสาวของแม่...” “ตอนนี้ชีพจรของคนไข้อ่อนมากเลยค่ะคุณหมอ” “รีบปั๊มหัวใจ (CPR) ก่อน” ทั้งหมอและพยายามต่างพากันช่วยเหลือยี่หวาที่นอนหลับอยู่บนเตียงพร้อมกับหัวใจที่กำลังเต้นอ่อนแรง ติ๊ด!! “คนไข้หัวใจหยุดเต้นแล้วค่ะคุณหมอ” เสียงของนางพยาบาลบอกกับคุณหมอจนต้องยุติการรักษา เนื่องจากคนไข้ไร้การตอบสนองต่อการรักษาทุกอย่าง เมื่อร่างบอบบางของยี่หวาไร้ซึ่งการตอบสนองต่อทุกสิ่ง คุณหมอจึงเดินออกจากห้องผ่าตัดเพื่อไปแจ้งข่าวให้กับญาติของคนไข้ที่รออยู่ข้