All Chapters of My Mafia ยั่วรักคุณหนูมาเฟีย : Chapter 31 - Chapter 40

ผู้เป็นพ่อได้แต่มองลูกชายที่นั่งทำหน้าเครียด ความจริงแล้วเขาไม่คัดค้านอะไรหรอกหากเรธกับไอรีนจะคบหากัน มันเป็นการดีของตระกูลฟาเรนต์ด้วยซ้ำที่จะได้ดองกับตระกูลเชื้อสายราชวงศ์แบบนั้น แต่ในเมื่อเขาไปดีลกับฮาตินี่มาเฟียฝั่งอิตาลีไปแล้วว่าจะทำลายโรเซส เขาจึงถอยหลังกลับไม่ได้อีก แถมอีกฝ่ายก็ตกลงที่จะยกลูกสาวให้แต่งงานกับเรธลูกชายของเขาการดองกับมาเฟียอีกกลุ่ม ก็ถือเป็นการรวมอำนาจของแก๊งฟาเรนต์ให้ยิ่งใหญ่ขึ้นด้วยเช่นกัน และเพราะแบบนี้ เขาถึงนึกเหิมเกริมอยากได้ตระกูลโรเซลที่กำลังอ่อนแอมาอยู่ในมือแต่ก็นั่นแหละ ใครจะไปคิดว่าการเล่นสนุกของเรธจะทำให้เจ้าตัวได้รู้จักความรักเป็นครั้งแรก“ตัดใจเถอะ มันไม่มีทางแก้ไขแล้วจริงๆ” สิ่งที่เขาแนะนำได้ก็มีแต่ต้องบอกให้เรธยอมรับชะตากรรมของตัวเองเท่านั้น เพราะยังไงมันก็ไม่มีทางที่ตระกูลโรเซลจะยอมรับคนที่เคยคิดจะทรยศและแทงข้างหลังตระกูลเขาหรอกเรธยังคงเงียบให้กับคำพูดของพ่อ แต่จะให้เขายอมแพ้จริงๆ น่ะเหรอ เขาทำไม่ได้จริงๆ“แค่ออกมาก็พอ ออกมาและกลับไปอยู่ที่เดิมของแกซะเรธ พ่อจะยอมถอยเรื่องนี้เอง ขอเพียงแค่แกกลับไปแต่งงานกับนาเดีย ไปใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นซะ”“ผมไม

เรธเดินอุ้มไอรีนมาวางที่เตียง ไอรีนเริ่มเหนื่อยกับการขัดขืน ทั้งเหนื่อยกาย เหนื่อยใจ แถมยังหายใจไม่ออกเพราะร้องไห้หนักอีก สายตาคมยังคงจ้องมองไอรีนอย่างลึกซึ้ง มือหนากอบกุมใบหน้าสวยอย่างหวงแหน“ขอโทษ” คำพูดนั้นมาพร้อมกับริมฝีปากของเรธที่กำลังจูบซับน้ำตาของเธอ เธอรู้ว่าไม่ควรใจอ่อนหรือรู้สึกอะไรกับการกระทำของเรธ สัมผัสที่อ่อนโยน เสียงอบอุ่นที่กระซิบคลอเคลียอยู่ข้างหู เธออยากเกลียดเขา แต่หัวใจมันก็ห้ามไม่ให้รู้สึกได้จริงๆ“อย่าเกลียดกันเลยได้ไหม ไอรีน?” เขาไม่เคยพูดขอร้องใครแบบนี้มาก่อน และนี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกทรมานจริงๆ ทรมานกับการได้เห็นสายตาที่เกลียดชังจากคนที่ตัวเองรักและกำลังมองตัวเองอยู่แบบนี้“ตอนนี้ผมมาเพื่อปกป้องคุณแล้วนะไอรีน ผมไม่ใช่บอดี้การ์ดของคุณอีกต่อไปแล้ว” ใบหน้าสวยได้แต่เบือนหน้าหนีสัมผัสจากเรธที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยน เธอพยายามไม่ให้ตัวเองเผลอใจไปมากกว่านี้ เพราะไม่อาจเชื่อได้เลยว่าทุกคำที่เรธพูดมาจะเป็นความจริงๆในเมื่อที่ผ่านมาเขาก็หลอกลวงเธอมาตลอด แล้วเธอยังจะเชื่อเขาได้อีกเหรอเรธจูบที่ริมฝีปากบางแผ่วเบา เขาอยากจะพูดขอโทษเธออีกเป็นล้านๆ ครั้ง แต่ตอนนี้ดูเหม

“คุณมาที่นี่ทำไม! “เธอคิดจะเอ่ยไล่ แต่ทว่าภาพตรงหน้าทำเอาไอรีนอึ้งไปทันทีเมื่อผู้นำตระกูลฟาเรนต์ที่อายุเท่ากับพ่อของเธอกำลังนั่งคุกเข่าลงต่อหน้าและไม่ใช่แค่นั้น แต่รวมถึงสมาชิกในแก๊งฟาเรนต์และเรธด้วยเช่นกัน“ลุงรู้ดีว่าการกระทำของลุงนั้นไม่น่าให้อภัย” เสียงคมเข้มของผู้นำตระกูลฟาเรนต์เอ่ยขึ้น“แต่จะเป็นไรไหม ถ้าตระกูลฟาเรนต์จะขอเกี่ยวดองกับตระกูลโรเซลและรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน” คำพูดนั้นทำเอาไอรีนได้แต่ยืนนิ่ง เธอมองทุกคนตอนนี้ที่กำลังก้มหัวให้เธออย่างจำยอม ไม่เว้นแม้แต่เรธที่ก้มลงเฉกเช่นเดียวกับคนอื่น“นี่มันอะไร? พวกคุณกำลังทำบ้าอะไรในบ้านของฉัน!”ไอรีนเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ“ไอรีน”เรธเงยหน้าขึ้นมาพร้อมกับจับมือของไอรีนมากอบกุม“พวกเราตระกูลฟาเรนต์มาเพื่อขอโทษและขออภัยที่เคยคิดคดทรยศต่อตระกูลโรเซล พวกเราทุกคนสมควรตายจริงๆ ไอรีน”ไอรีนมองเรธที่มองเธอด้วยสายตาจริงจัง“ผมรักคุณ”“ขอโทษที่เคยคิดจะหักหลัง แต่ตั้งแต่ผมได้อยู่กับคุณ ได้ใช้เวลาร่วมกัน ได้เห็นคุณยิ้ม ได้เห็นคุณหัวเราะด้วยกัน ได้มีความสุขด้วยกัน ความรู้สึกของผมมันก็ค่อยๆ เปลี่ยนแปลงไป”“ผมไม่รู้สึกสนุกก็ตอนที่เห็นคุณกำลังตกที

ภายในห้องตกอยู่ในความเงียบ ไอรีนพยายามหักห้ามหัวใจตัวเองไม่ให้อ่อนข้อง่ายๆ กับเรธ แม้จะมองถึงความเปลี่ยนแปลงของเขาอย่างชัดเจนได้ก็ตามดวงตาสวยค่อยๆ หลับลง ไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่า พอมีเขาอยู่ข้าง ๆ เธอรู้สึกอุ่นใจที่มีเรธอยู่ในห้องนี้ด้วยกับเธอเช้าวันต่อมา“อื้ออ อ๊ะ!?” ไอรีนรีบผลักเรธที่กำลังนอนกอดเธอทันที ร่างบางลุกขึ้นมาด้วยสีหน้าโมโห ในขณะที่เรธกำลังขยี้ตาตื่นขึ้นมา“นาย! ทำไมถึงมานอนตรงนี้ได้!” เธอถามอย่างเดือดดาล ก็ว่าอยู่ว่าบางครั้งก็รู้สึกเหมือนมีอะไรมารัดตลอดเวลา แต่เพราะมันอบอุ่นดีก็เลยไม่คิดที่จะลืมตาตื่นขึ้นมา“จำไม่ได้เหรอ เมื่อคนคุณเป็นคนเรียกผมขึ้นไปนอนเองนะ” เรธพูดขึ้น ไอรีนชะงัก ในหัวเอาแต่คิดว่าเธอทำแบบนั้นจริงๆ น่ะเหรอ ทำไมเธอจำไม่ได้ล่ะเรธได้แต่อมยิ้ม ความจริงแล้วไอรีนนอนหลับสนิทมาก แต่เป็นเขาเองที่อยากนอนกอดเธอก็เลยค่อยๆ ขยับขึ้นมาบนเตียง แม้บางครั้งไอรีนจะรู้สึกตัว แต่ก็โชคดีของเขาที่เธอไม่ได้ลืมตาตื่นขึ้นมา ยิ่งเห็นใบหน้าสวยกำลังนั่งนึกคิดด้วยสภาพตื่นนอนก็คิดว่าเธอน่ารักมากจริงๆ น่ารักจนอยากจับมาจับและแน่นอนว่าคนอย่างเขาแพ้เสียงในหัวตัวเองสุดๆ“น่ารักจัง”จุ๊บ

“เมื่อไหร่พ่อจะกลับบ้านคะ?” ไอรีนเอ่ยถามกับพ่อของตน อาการของพ่อเธอก็เรียกได้ว่าหายเป็นปลิดทิ้งแล้ว เธอเองก็จะได้ไม่ต้องเหงาอยู่บ้านคนเดียว“เอาจริงๆ พ่อก็ชอบที่นี่นะ เหมือนแม่ของลูกอยู่กับพ่อตลอดเวลา” คำพูดของพ่อทำเอาไอรีนเศร้าซึมเล็กน้อย เมื่อก่อนนอกจากทะเลที่ชอบไปด้วยกัน ก็มีบ้านหลังนี้ที่แวะมาครั้งคราว เธอเองก็อยากอยู่ที่นี่กับพ่อเหมือนกัน แต่ก็ไม่อาจละทิ้งหน้าที่การงานที่จะต้องทำ“ไหนๆ พวกลูกก็จะแต่งงานกันแล้ว พ่อคิดว่าพ่อจะวางมือจากวงการมาอยู่ที่นี่กับเดชานี่แหละ” ไอรีนหน้าหงอยทันที ถึงอย่างนั้นเธอก็อยากอยู่กับพ่อมากกว่า แต่ถ้านั่นเป็นความสบายใจของพ่อของเธอ เธอเองก็จะยอม เพราะพ่อของเธอทำเพื่อเธอมามากพอแล้วจริงๆ มันก็ถึงเวลาแล้วที่เธอจะปล่อยให้พ่อมีความสุขในแบบของตัวเองบ้าง“หนูแล้วแต่พ่อเลยค่ะ” ไอรีนกล่าวด้วยรอยยิ้ม …หลังจากวันนั้นพ่อของเธอก็ยอมกลับมาบริหารโรเซสเหมือนเดิมอีกพักหนึ่งเพื่อช่วยผลักดันไอรีนให้แข็งแกร่งขึ้น แต่ครั้งนี้ท่านเลือกที่อยู่เบื้องหลังไม่ได้เข้าร่วมงานใดๆ อีกงานเอกสารพ่อของเธอรับไปดูแล ส่วนเรื่องธุรกิจก็เป็นเธอที่คอยดำเนินการให้ ไอรีนนึกอยากตีตัวเองจริงๆ