All Chapters of พ่ายรักภรรยาตัวแทน: Chapter 11 - Chapter 15

"เสื้อตัวนั้นคุณปีรักมากค่ะ ถึงขั้นที่ว่าไม่ยอมให้ใครจับได้เลย" จ๋าเล่าเพียงแค่สิ่งที่รู้เพียงครึ่งให้กับม่านไหมฟัง ตอนนี้หญิงสาวน้ำตาเพิ่งแห้งไปกลับตีตื้นขึ้นมาอีกครั้ง"รักมากขนาดนั้นเลยเหรอคะ พี่จ๋ารู้หรือเปล่าว่ามันสำคัญกับพี่ปียังไง" คำถามนี้ของม่านไหมเป็นสิ่งที่ทำให้จ๋าน้ำท่วมปากไปครู่ใหญ่ ได้เพียงอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ ไม่รู้ว่าควรต้องตอบคำถามยังไงกระทั่งได้ยินเสียงของคนอายุมากกว่ามาเพื่อช่วยเหลือเธอได้ทันเวลา"เป็นเสื้อที่คุณแสนปีใส่เวลาต้องไปทำงานใหญ่หรืองานอันตรายค่ะ เรียกว่าเป็นความเชื่อส่วนบุคคลก็ได้" ป้าเพ็ญผู้อาวุโสในบ้านหลังนี้ตอบคลายความกังวลใจให้กับนายหญิง และนั่นมันทำให้คนตัวเล็กคลายข้อข้องใจได้เปลาะหนึ่ง เห็นทีว่าบางทีเธอควรจะอยู่เฉย ๆ ยังดีกว่าไอ้แผนการทำตัวเป็นกุลสตรีอะไรนั่นให้แสนปีพอใจ เพราะยิ่งทำก็เหมือนจะยิ่งแย่ไปกันใหญ่"แบบนี้นี่เอง ไหมนี่ไม่ได้เรื่องจริง ๆ เลยนะคะสร้างแต่เรื่องให้พี่ปีไม่หยุดเลย" คนตัวเล็กตัดพ้อเบา ๆ จ๋าได้แต่แอบลอบส่งสายตาแสดงความขอบคุณไปให้ป้าเพ็ญที่ช่วยแก้สถานการณ์ เพราะเธอนั้นเดิมก็โกหกไม่ค่อยจะเก่งอยู่แล้ว จึงไม่รู้จะตอบเรื่องนี้ออกไปยังไงและถ้า

"แปลกจริงด้วย นอกจากเรื่องนี้แกก็ไม่ได้ทำอะไรอีกเลยใช่ไหม""ฉันจะทำอะไรได้ แค่คุยกันยังนับคำได้เลย ฉันทำผิดมากขนาดนั้นเลยเหรอ อึก!!""ไม่ได้ผิดขนาดนั้นหรอกน่า" เอวาพูดปลอบใจเพื่อนอยู่นานเรื่องนี้ก็ยังไม่ได้ข้อสรุป เธอจึงเลือกที่จะดื่มอย่างหนักเป็นเพื่อนกันไปเสียให้จบ ๆ พร้อมกับส่งข้อความบอกพี่ชายเธอแล้วว่าให้ทำตัวเป็นกู้ภัยขึ้นมาเก็บศพด้วยก่อนที่เขาจะกลับ เพราะเดาจากสภาพก็ไม่น่ามีใครพาใครกลับบ้านได้ระหว่างที่สติของเอวากำลังลดน้อยลงเรื่อย ๆ แต่ม่านไหมกลับตาสว่างมากขึ้นเพราะเพิ่งสร่างเมามาได้ไม่นานจึงไม่อาจดื่มได้เยอะเท่าตอนแรก เธอคุยเล่นไปเรื่อย ๆ กระทั่งได้ยินเสียงสายเรียกเข้าของสามีกำลังโทรหาเธอตอนแรกเธอไม่คิดจะรับมันจนสายมันตัดไป แต่แล้วสายที่สองเธอไม่อาจควบคุมมือไม้ของตัวเองให้เคลื่อนไหวตามปกติจึงเผลอกดรับสายไปในที่สุด.."คุณปีมาแล้วเหรอคะ" ป้าเพ็ญเดินเข้ามารับหน้าเจ้านายด้วยรอยยิ้ม ถึงแม้ว่าตอนนี้จะดึกดื่นแค่ไหนแต่ทว่าเธอยังคงไม่วางใจเพราะเจ้านายไม่มีใครอยู่บ้านสักคน"ทำไมยังไม่นอนอีกครับเนี่ย ดึกป่านนี้แล้วนะ" ชายหนุ่มที่ไม่รู้ว่าอารมณ์ดีเป็นพิเศษมาจากไหนเดินเข้ามาพร้อมยิ้มตอ

แสนปียืนมองร่างเล็กบางของภรรยาเดินออกไปจากบ้านโดยที่ไม่แม้แต่จะทักทายเขาเลย ชายหนุ่มที่รู้สึกราวกับคนที่ถูกหักหน้า ทั้ง ๆ ที่ม่านไหมควรจะเป็นฝ่ายเดินเข้ามาง้องอนเขาเองเหมือนที่ผ่าน ๆ มาหากแต่ครั้งนี้เธอนิ่งมากเสียจนเขารู้สึกไม่ดี แสนปีคิดว่าเขาควรต้องทำอะไรสักอย่าง"ไหมเย็นนี้กลับบ้านเร็วหน่อยนะ คุณแม่เรียกไปทานข้าวที่บ้าน" เมื่อนึกมุกอะไรไม่ออกก็ให้อ้างคุณนายเม็ดพลอยไปก่อนเลย แต่ไม่รู้ว่าผู้เป็นภรรยาจะหลงกลเขาหรือเปล่า"ไหมไม่ว่างค่ะ" หญิงสาวบอกปัดแบบไม่ไยดี ถ้าคนคนนี้โกรธขึ้นมาเมื่อไรอะไรก็ไม่เอาทั้งนั้น ที่ผ่านมาแสนปีไม่เจอกับม่านไหมในเวอร์ชันนี้มาก่อนก็ไม่ค่อยจะคุ้นชิน"แต่ว่า...แม่พี่บอกมีเรื่องสำคัญจะคุยด้วยนะครับ" อีกคนยังคงดึงดันจะให้ภรรยาตามตนเองกลับบ้านไปให้ได้ ที่จริงแล้วก็ไม่ใช่เพราะว่าคุณหญิงเม็ดพลอยต้องการจะเจอตัวอย่างที่อ้างไปนั่นหรอก หากแต่แสนปีต้องการหาเรื่องคุยกับม่านไหมเองเสียมากกว่า"ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวไหมบอกอีกทีนะคะ ตอนนี้ขอตัวไปทำงานก่อน" พูดจบเธอก็เดินสะบัดก้นออกจากบ้านไป หญิงสาวที่ยังคงขุ่นเคืองสามีกับเรื่องที่เกิดขึ้นอยู่ก็ไม่อยากที่จะคุยกับแสนปีมากนักเพราะว่า