Tous les chapitres de : Chapitre 81 - Chapitre 90

“ผัวอุตส่าห์เย็บเสื้อให้ จะไม่มีสินน้ำใจตอบแทนหน่อยเหรอ” “หนูทำกับข้าวให้ลุงจอมกินตอบแทนก็ได้” “ลุงไม่อยากกินข้าว” จอมว่าพลางรวบตัวเด็กสาวมานั่งบนตัก เขาหอมแก้มนุ่มสองข้างอย่างมันเขี้ยว “ไม่อยากกินข้าว แล้วจะกินอะไรล่ะจ๊ะ” “ลุงอยากกินเมีย” “กินจนหนูจับไข้ตั้งสี่วันสี่คืนยังไม่พออีกเหรอจ๊ะ” “ข้าวยังต้องกินทุกวัน เมียก็เหมือนกัน ต้องกินทุกวันทุกคืน” จอมว่าพลางปลดผ้าคาดอกและผ้าถุงออกจากกายสาว “มีผัวแล้ว ต่อไปต้องใส่เสื้อแขนยาวแล้วนะ” “หนูเพิ่งได้รัดผ้าคาดอกวันแรกวันเดียวเอง พอรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาอีกทีก็ต้องเปลี่ยนเป็นเสื้อแขนยาวแล้ว” “ปิ่นอยากเป็นเมียลุงมาตั้งนานแล้วไม่ใช่หรือ” “แต่ลุงจอมเคยบอกว่าไม่อยากเอาหนูทำเมีย” “ก็ตอนนั้นปิ่นยังเด็ก ใครเขาเอาเด็กทำเมียกัน” จอมว่าพลางขยำเต้านมใหญ่ล้นมือ “อื๊อ ! ตอนนี้หนูก็ยังเด็ก” ปิ่นแก้วจับบ่ากว้างจิกกำแน่น เธอเสียวหัวนม “ไม่เด็กแล้ว นมโตแล้ว ร่องก็ถูกเปิดบริสุทธิ์แล้ว ปิ่นเป็นของลุง เป็นเมียลุง”

“อ๊า ! ลุงจอม ผัวจ๋า” ปิ่นแก้วเสียวจนต้องสะบัดหน้าหนีจูบผัว เธอแหงนเงยหน้าครางหวีดหวิว มือบางเกาะบ่ากว้างไว้แน่น ร่างกายสั่นกระเทือนไปหมด เพราะผัวใช้สองนิ้วแทงไม่ยั้ง รูร่องร้อนฉ่า เจ็บ จุกไม่น้อยเพราะเขาแทงหนัก แทงแรง กลีบแคมอ้าหุบยับยู่ น้ำเมือกเสียวไหลนองหยดย้อยไหลลงอาบเอ่อเต็มขาสองข้าง เนินเสียว แคมสาวเปียกแฉะเต็มไปด้วยน้ำเมือกแสนเสียว“ลุงจอม ! หนูจะแตกแล้ว อ๊า ๆ” ปิ่นแก้วหลับตาแน่น เด็กสาวเงยหน้าและส่ายไปมาเร็ว ๆ หัวใจเต้นระรัว เสียวซาบซ่านจนรู้สึกราวกับว่าร่องสวาทที่ถูกผัวสอดเสียบนิ้วใส่จนเกิดเสียงดังลั่นป่าจะแตกแหลกยับจอมหลุบตามองเนินเสียว ร่องสาวของเมียด้วยสายตาวาววับ เขาเร่งแทงนิ้วไม่ยั้ง พอเธอหวีดร้องครวญคราง ร่องเนื้อกระตุกยิบ ๆ เขาก็กระทุ้งสองนิ้วยัดสุดโคนจนร่างสาวกระเทือนสั่น เขากดนิ้วแนบสนิท แล้วกดนิ้วโป้งลงบนติ่งเสียว บดขยี้หน่อเนื้อแรดร่านน้อย ๆ ของเธออย่างรุนแรง สองนิ้วที่ยัดอัดในร่องก็โยกคลึงกระตุ้นเสียวเน้น ๆ“ลุงจอม ! ลุงจอม ! อ๊าย !” ปิ่นแก้วหวีดร้องสุดเสียง น้ำแตกกระจายคานิ้วผัว สายน้ำเสียวพุ่งแรงหยดย้อยออกมารินรดเต็มนิ้วเต็มมือผัว และไหลถะถั่งลงบนพื้นดินใต้หว

1 เด็กสาวท้ายสวน“ใครน่ะ” เสียงเข้มดุของเจ้าของบ้านทำให้กะเพราเด็กสาววัย 18 ปีสะดุ้งโหยง เธอค่อย ๆ หมุนตัวหันไปหาเจ้าของเสียง สองมือกำไม้กวาดไว้แน่น เด็กสาวแสดงอาการประหม่าชัดเจน ยิ่งพอช้อนสายตาขึ้นสานสบกับตาคู่คม กะเพราก็ยิ่งหายใจไม่ทั่วท้อง เขาตัวสูงกว่าเธอมาก เวลามองสบตากับเขาเธอต้องเงยหน้าจนคอตั้งบ่า“นะ...หนูมาทำความสะอาดบ้านให้คุณภัทรค่ะ”“เธอตอบไม่ตรงคำถาม ฉันถามว่าเธอเป็นใคร” เจ้าของชื่อที่เธอเอ่ยถึงถามซ้ำด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ตาคมเพ่งพิศมองเด็กสาวอย่างสำรวจตรวจตรา เธอเป็นเด็กสาวผิวสีแทน สูงแค่อกเขาเท่านั้น ตัวเล็กบอบบางแต่ไม่ได้ดูอ่อนแอ เธอสวมกางเกงขาสั้นคลุมเข่าพอดี เสื้อยืดสีดำตัวใหญ่ปิดบังอำพรางเรือนกายจนไม่เห็นสัดส่วนที่แท้จริง ใบหน้าน่ารักจิ้มลิ้ม แววตาอ่อนเดียงสาอยู่ในกรอบเส้นผมที่รวบมัดเป็นหางม้าทว่าหลุดลุ่ย ผมเผ้าจึงดูเกะกะยุ่งเหยิง“นะ...หนูเป็นหลานตาจุ้ยค่ะ” กะเพราสานสบตาตอนตอบคำถามของเขา พอตอบแล้วเด็กสาวก็รีบก้มหน้าหลบตาคมแสนดุปกติแล้วตาจุ้ยจะเป็นคนมาทำความสะอาดมาทำกับข้าวบนบ้านหลังนี้ ส่วนเธอก็จะช่วยทำงานในสวน และแอบมองเจ้าของบ้านอยู่ห่าง ๆ และหลบหลีกการเผชิญหน้าก

“ทำงานเสร็จเรียบร้อยแล้วหรือกะเพรา”“เสร็จแล้วจ้ะตา ตาออกมานั่งข้างนอกทำไม ลมแรงจะตาย เดี๋ยวไข้ก็ขึ้นหรอก เข้าบ้านกันเถอะจ้ะ” กะเพราเดินเข้าไปกอดแขนตาจุ้ย เธอมองคนที่เธอคิดว่า เขาคงเรียกตาออกมาจากบ้านด้วยสายตาไม่พอใจ“ตาออกมาคุยกับคุณภัทรนิดหน่อย กำลังจะกลับเข้าบ้านอยู่พอดี”กะเพรามองสบตาคมของคนที่นั่งข้างตาจุ้ยแวบหนึ่ง ก่อนจะหันมาบอกตา “งั้นก็กลับเข้าบ้านกันเถอะจ้ะ หนูจะป้อนยาก่อนอาหาร กินยาแล้วค่อยกินข้าวนะจ๊ะ”“อือ...” ตาจุ้ยรับคำหลานสาวอย่างว่าง่าย เขาหันไปพูดหนุ่มใหญ่อีกครั้งว่า “ขอบคุณนะครับคุณภัทร”ภัทรยิ้มบาง เขาพยักหน้าให้ชายชรา เขานั่งมองกะเพราประคองตาจุ้ยเข้าไปในบ้าน กระทั่งดึงบานประตูปิด แล้วเขาจึงลุกขึ้นเดินกลับบ้านของตน2 ความสูญเสียของกะเพราหลังจากที่ได้พูดคุยกับตาจุ้ยเมื่อสัปดาห์ก่อน จากปกติที่ภัทรจะเอาแต่ก้มหน้าทำงานของตัวเอง แต่ตอนนี้เขากลับไม่มีสมาธิทำงานเอาเสียเลย ตาคมคอยแต่ลอบมองผ่านกระจกบานใส เพื่อจะดูว่าเด็กสาวท้ายสวนมาทำงานบ้านให้เขาหรือยัง และพอเห็นกะเพราเดินขึ้นมาบนบ้าน ภัทรถึงจะหันกลับไปทำงานของตัวเองต่อ แต่ก็ยังแอบเมียงมองเธออยู่หลายครั้ง กระทั่งเด็กสาวหิ้

พอคิดถึงนังหนูแม่ครัวผิวสีแทนหน้าตาจิ้มลิ้ม ภัทรก็ยิ้มบาง ป่านนี้เธอคงกลับถึงบ้านท้ายสวนแล้ว หวังว่าเธอจะไม่เปียกฝนจนเป็นหวัดหรอกนะภัทรปิดฝาชีครอบอาหารไว้ตามเดิม เขาจะอาบน้ำก่อนแล้วค่อยมาอุ่นอาหารที่เธอทำไว้ให้กิน แต่พอภัทรก้าวออกจากห้องครัว เขายังไม่ทันได้เดินไปถึงห้องนอน เขาก็ได้ยินเสียงทุบประตูรัว ๆ แถมยังทุบแรงจนเกิดเสียงดังกว่าเสียงฝนที่เทกระหน่ำอยู่เสียอีกคิ้วเข้มขมวดมุ่นด้วยความสงสัย แม้มั่นใจว่าที่นี่ปลอดภัย และคงไม่มีใครกล้าเข้ามาก่อกวนเขา แต่เพื่อความไม่ประมาท ภัทรจึงเข้าไปหยิบปืนพกในห้องนอนมาถือไว้ ก่อนจะเดินไปยังประตูบ้านเสียงเคาะประตูยังดังต่อเนื่อง และพอเดินเข้าไปใกล้ ภัทรก็ได้ยินเสียงเรียกชื่อเขาด้วย หนุ่มใหญ่เงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ เขาจึงรู้ว่าเป็นเสียงของกะเพราเมื่อเปิดประตูออก ภัทรมองร่างบอบบางเปียกปอนอย่างกับลูกนกตกน้ำด้วยความแปลกใจ กะเพรามองเขาด้วยดวงตาแดงก่ำ เด็กสาวสะอื้นไห้จนตัวสั่น“กะเพรา...เกิดอะไรขึ้น”“คะ...คุณภัทร ฮึก ๆ ช่วยตาด้วย”“ตาจุ้ยเป็นอะไร” ภัทรถามด้วยความตกใจ แต่ยังไม่ทันได้ซักถามอะไรต่อ กะเพราก็โผเข้ามากอดเขาแล้วร้องไห้โฮออกมา“ตา...ฮึก ๆ ตาไม่ห