เฮีย เสี่ย ป๋า NC20+

1 พนักงานใหม่

          “สวัสดีค่ะ ดิฉันมาพบคุณ กฤตภัทร ค่ะ”

          “ไม่ทราบว่า นัดไว้หรือเปล่าคะ”

          “นัดไว้ค่ะ ดิฉันชื่อ แป้งร่ำ ค่ะ”

          “กรุณารอสักครู่นะคะ”

          แป้งร่ำยืนรอที่หน้าเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์อย่างใจเย็น เธอเป็นบัณฑิตจบใหม่ วันนี้เป็นวันแรกที่เธอเดินเข้ามาเหยียบในตึกของ เคพีกรุป  กลุ่มบริษัทอสังหาริมทรัพย์รายใหญ่ที่มั่นคงและมีชื่อเสียง

เมื่อครู่แป้งร่ำแจ้งความประสงค์ขอพบรองประธานบริหารของเคพีกรุป เธอไม่ได้นัดเขาไว้หรอก คุณพ่อของเธอต่างหากที่เป็นคนนัดเขาให้ เธอก็แค่มาตามนัดเพื่อสมัครงานกับเขาเท่านั้น ทั้งที่ความจริงแล้ว เธอไม่อยากมาทำงานที่นี่เลย เธอไม่อยากอยู่ใกล้คนมือไว คนชอบเอาเปรียบอย่างเขาสักนิด

แต่เพราะคุณพ่อของเธอเป็นเพื่อนรักของป๊าของเขา คุณพ่อกับป๊ากมลร่วมก่อตั้งเคพีกรุปมาด้วยกัน และบริหารร่วมกันมาตั้งแต่เริ่มแรก แต่เนื่องจากคุณแม่มีปัญหาสุขภาพ ไม่ค่อยแข็งแรง คุณพ่อจึงขอลาออกจากผู้บริหารเพื่อมาดูแลคุณแม่อย่างใกล้ชิด ท่านให้เหตุผลว่า จะมีเงินทองมากมาย และจะมีอำนาจไปเพื่ออะไร หากไม่ได้ใช้ชีวิตอยู่กับผู้หญิงที่ท่านรัก

แม้คุณพ่อจะลาออกจากผู้บริหารเคพีกรุปแล้ว แต่คุณพ่อก็ยังคงถือหุ้นไว้จำนวนเท่าเดิม ท่านมอบให้ป๊ากมลจัดการงานบริหารทั้งหมด คุณพ่อกับป๊ากมลจึงอยากให้เธอมาทำงานกับเขาที่เธอไม่อยากพบหน้า เพื่อว่าวันข้างหน้า เธอจะได้เข้ามานั่งในตำแหน่งผู้บริหารร่วมกับเขา

“คุณแป้งร่ำคะ ท่านรองเชิญขึ้นไปพบที่ห้องทำงานได้เลยค่ะ ลิฟต์สำหรับชั้นผู้บริหารอยู่ด้านนี้นะคะ”

พนักงานสาวบอกพลางผายมือไปทางลิฟต์ที่อยู่ด้านใน แป้งร่ำกล่าวคำขอบคุณ ก่อนจะเดินไปยังลิฟต์ที่เธอบอก

สาวสวยวัย 22 ปี ก้าวเข้าไปในลิฟต์ด้วยความมั่นใจ รปภ.กดหมายเลขชั้น 24 ให้ แล้วถอยออกไปยืนอยู่ด้านนอกตามเดิม แป้งร่ำกล่าวคำขอบคุณก่อนที่ลิฟต์จะปิดลง

เมื่ออยู่ในลิฟต์คนเดียว แป้งร่ำถอนหายใจเฮือกใหญ่ หญิงสาวมองตัวเองที่สะท้อนอยู่ในผนังกระจกเงาในลิฟต์

วันนี้เธอแต่งตัวเรียบร้อยรัดกุมอย่างที่สุด ผมยาวรวบตึงมัดหางม้า เผยดวงหน้าเนียนสวยหวานที่ถูกแต่งเติมด้วยเครื่องสำอางราคาแพงอย่างลงตัวและงดงามน่ามอง

แป้งร่ำสวมเดรสสีดำทรงสุภาพ กระโปรงยาวคลุมเข่าเล็กน้อย หญิงสาวสวมคัทชูสีดำส้นสูงสามนิ้ว เสริมความสูง 165 เซนติเมตรของเธอให้สูงขึ้นไปอีกนิด

          แป้งร่ำถือกระเป๋าใบหรูไว้ในมือข้างหนึ่ง มืออีกข้างถือแฟ้มที่เอกสารส่วนตัว เพื่อนำมายื่นให้ท่านรองประธานบริษัทได้พิจารณารับเธอเข้าทำงาน

ประตูบานใหญ่ถูกเปิดออก หลังจากที่เจ้าของห้องเอ่ยคำอนุญาตให้หญิงสาวเข้าพบผ่านโทรศัพท์ภายในที่เลขาต่อสายหาเมื่อครู่

          ใบหน้างอง้ำของคนที่เดินผ่านประตูเข้ามาทำให้เจ้าของห้องทำงานหรูยิ้มกรุ้มกริ่ม

          กฤตภัทรเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ทำงานด้วยท่าทีสบาย ๆ ตาคมวิบวับมองคนที่แต่งตัวเรียบร้อยกว่าทุกครั้งที่เคยพบเจอกันอย่างล้อเลียน กระทั่งเธอมาหยุดยืนตรงหน้าโต๊ะทำงานของเขา กฤตภัทรจึงเลิกคิ้วข้างหนึ่ง เขาเงียบ รอคอย

          “สวัสดีค่ะท่านรอง” แป้งร่ำวางแฟ้มประวัติส่วนตัวลงบนโต๊ะตรงหน้าเขา แล้วประนมมือไหว้อย่างนอบน้อม

          กฤตภัทรหลุบตามองแฟ้มของเธอแวบหนึ่ง เขาเหลือบตามองเธอในตอนที่ยื่นมือไปหยิบแฟ้มมาถือไว้

          “นั่งก่อนสิ จะยืนค้ำหัวเฮียทำไม”

          แป้งร่ำมองค้อนคนที่ใช้สรรพนามปกติกับเธอ ก็ตอนนี้เขาอยู่ในฐานะรองประธานบริษัท เธออยู่ในฐานะผู้สมัครงาน เขาควรใช้สรรพนามที่เป็นทางการกว่านี้หน่อยไม่ใช่เหรอ แม้ใจจะนึกไม่ชอบใจ กระนั้นแป้งร่ำก็ยอมนั่งลงตามที่เขาบอก

          เมื่อกวาดสายตาอ่านประวัติของหญิงสาวครู่หนึ่ง คิ้วเข้มก็ขมวดมุ่น เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ เงยหน้ามองหญิงสาวด้วยสายตาดุ

          “สถานะโสดหมายความว่ายังไง”

          “ก็แป้งยังโสด”

          “แป้งมีผัวแล้ว”

          “ยังไม่มีค่ะ”

          “เอาเฮียไปไว้ตรงไหน”

          “เฮียเก้าก็นั่งอยู่ตรงนั้นแหละค่ะ” แป้งร่ำถอนหายใจหงุดหงิด ก็บอกแล้วว่าเธอไม่อยากมาทำงานที่นี่ ถ้าพ่อไม่บังคับมา เธอไม่คิดจะมาสักนิด นี่เพราะเธอเกรงใจพ่อหรอก เธอถึงได้ยอมมาสมัครงานกับเขา

          “เด็กดื้อ” กฤตภัทรว่าเสียงต่ำ เขามองเธออย่างคาดโทษ

          กฤตภัทรหรือเฮียเก้า เป็นชายหนุ่มวัย 27 ปี เขาจบปริญญาโทบริหารจากเมืองนอก และกลับมาทำงานในตำแหน่งรองประธานบริหารของเคพีกรุป โดยมีคุณกมล...บิดาของเขาเป็นประธานบริหาร

          เฮียเก้าเป็นนักบริหารหนุ่มไฟแรงที่ใคร ๆ ต่างยอมรับในฝีมือ เขามีใบหน้าหล่อคมเข้ม กับรูปร่างสมาร์ต สูง 188 เซนติเมตร บุคลิกเคร่งขรึมที่เขาแสดงต่อหน้าคนอื่นทำให้เขาน่าเกรงขามและน่าค้นหา แต่สำหรับแป้งร่ำแล้ว เขาเป็นคนน่าอยู่ให้ห่างมากที่สุดต่างหาก

          “อยากทำงานตำแหน่งอะไร” กฤตภัทรถามหลังจากอ่านแฟ้มประวัติแบบลวก ๆ

          “แล้วแต่ท่านรองจะกรุณาค่ะ”

          คิ้วเข้มเลิกสูง คนที่ถูกเรียกว่าท่านรองวางแฟ้มลงบนโต๊ะ เขาขยับตัวนั่งตรง ยกสองมือขึ้นมาประสานกันไว้หลวม ๆ แล้ววางไว้บนโต๊ะ เขายิ้มในหน้า ตาคมจับจ้องดวงหน้าสวย