Lahat ng Kabanata ng ตื๊อรักแม่ทัพสาว: Kabanata 241 - Kabanata 250

"หืม?" ซื่อเซี่ยยี่งุนงง "อะไรหรือ?""ข้าได้ยินมาว่าฉีจู้เฉิงนั้นรูปงามนัก แต่เหตุใดวันนี้เขาต้องใส่หน้ากากพิลึกนั่นด้วยล่ะ?""ระหว่างที่อยู่บนเกาะวาโค ท่านฉีถูกพิษระหว่างช่วยเหลือองค์หญิง ส่งผลให้ใบหน้าของเขา...เอ่อ...เสียโฉม..." นางเอ่ยเสียงเบา "เขาก็เลยยิ่งหงุดหงิดเป็นพิเศษ...เวลาเจอเขา พยายามอย่าถามเรื่องนี้ดีกว่านะ"หวงจิ้นฝูได้ยินก็ยิ่งแอบปรามาสในใจ เช่นนี้แล้วรูปลักษณ์ของเขาอย่างไรก็เป็นต่อ แต่อย่างไรคงต้องหาโอกาสถอดหน้ากากนั่นมา "อื้อ ข้าจะไม่ถาม" เขาตอบเช่นนั้น ก่อนให้ความสนใจกับการลอยโคมต่อ"ข้าจุดไฟให้หรือไม่?""อย่าเลย เดี๋ยวไฟลวกมือ" หวงจิ้นฝูว่า "เจ้าจับให้ดีๆก็แล้วกัน"เมื่อไฟเริ่มติดที่เทียนไข หวงจิ้นฝูก็เก็บชุดไฟแล้วช่วยซื่อเซี่ยยี่จับโคมเอาไว้ รอจนกว่าไอร้อนจากโคมไฟอัดแน่นในโคมจนพร้อมจะล่องลอยขึ้นฟ้า"จิ้นฝู...ข้าดีใจ ที่ได้เจอเจ้าอีกครั้ง..."เขาสบตาแม่ทัพสาวด้วยสายตาหวานซึ้ง...โดยไม่ทันสังเกตว่าไส้ในของโคมนั้นเริ่มเอียงกะเทเร่จนเปลวไฟเริ่มติดแขนเสื้อหวงจิ้นฝูในที่สุด"จิ้นฝู!" ซื่อเซี่ยยี่ร้องแล้วรีบเหวี่ยงโคมลงพื้นให้ไกลจากที่พวกเขายืนอยู่ ด้วยความที่นางทำงานในหน่

"เซี่ยเอ๋อร์ เจ้านั่งตรงนี้ก่อนนะ" เมื่อมาถึงโรงเตี๊ยมที่หวงจิ้นฝูพักอยู่ ชายหนุ่มวางนางลงนั่งกับเตียง "เดี๋ยวข้าขอไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน เดี๋ยวจะหาหยูกยามาทาแผลให้"ซื่อเซี่ยยี่พยักหน้าหงึกๆ ยกเข่าขึ้นมากอดท่าทางยังคงหวาดกลัวกับเรื่องเมื่อครู่จับใจชายหนุ่มใช้เวลาไปนานนักกับการชำระกายล้างมูลวัวที่เปรอะเปื้อนให้หมดไป ไม่ช้าเข้าก็มาหาซื่อเซี่ยยี่ครั้งในเสื้อผ้าชุดใหม่และกลิ่นกายที่หอมจรุง"อยากอาบน้ำหรือไม่?" เขาถามทั้งนั่งลงริมขอบเตียง แม้จะเห็นว่านางหลบเข้าไปนั่งชิดมุมด้านในก็เพียงคิดว่าเป็นเพราะนางยังรู้สึกหวาดระแวงนางส่ายหน้า "ข้าขอนั่งอยู่ตรงนี้ดีกว่า" นัยน์ตานางดูเลื่อนลอยจนเขารู้สึกสะท้อนใจ มืออุ่นยื่นไปเช็ดน้ำตาออกให้นาง ขยับเข้าไปใกล้จนนางหลับตาลงช้าๆและไม่ขยับหนีคล้ายรู้สึกปลอดภัยขึ้น"ไม่นึกว่าเขาจะทำกับเจ้าแบบนี้" เสียงทุบตี เสียงหวีดร้องของนางที่เกิดขึ้นในห้องเมื่อครู่ยังอยู่ในความทรงจำ ใจหนึ่งก็คิดนึกสงสาร...อีกใจหนึ่งก็รู้สึกว่านางสมควรโดนแล้ว ถ้ายอมอยู่เป็นแม่ศรีเรือนให้เขา อย่างมากเขาก็แค่มีบ้านเล็กบ้านน้อย แต่ไม่ทำร้ายให้เจ็บกายเช่นนี้แน่"จิ้นฝู...ข้าเจ็บ..." ไ

หลิวลู่เฉินหายใจแรง ทั้งกลืนน้ำลายเอื๊อกลงคอ เขาคิดถูกแล้วที่ไม่เป็นศัตรูกับพี่สาวคนนี้ ไม่เช่นนั้น...เขาเหลือบมองแม่ทัพหนุ่มผู้หมดสภาพเบื้องหน้า"ตอนนั้นผู้คนแตกตื่น คนของทางการจึงจับข้าไปขังแล้วรายงานตรงต่อรัชทายาท...ผลจากการอาละวาดของข้าในคราวนั้น รัชทายาทจึงสั่งขังข้าจนกว่าข้าจะสติเย็นลง ข้าถูกขังเดี่ยวอยู่สามวันสามคืนเพราะไม่มีนักโทษคนไหนกล้าอยู่ร่วมกับข้า สองวันแรกข้าก็เอะอะอาละวาดไปตามเรื่อง พอเข้าวันที่สามข้าถึงรู้ว่าไม่มีประโยชน์ จึงได้แต่รอให้มีการปล่อยตัว..." ซื่อเซี่ยยี่หยุดพักหายใจ "แล้วหวงจิ้นฝูก็มาหาข้า มาพร้อมกับผู้หญิงคนใหม่ ด่าว่าข้าสาดเสียเทเสียโดยมีหญิงคนนั้นยืนเย้ยอยู่ข้างๆ" นางมองฉีจู้เฉิงที่นั่งนิ่งมองนาง "จู้เฉิง เจ้ารู้หรือเปล่าว่าคำที่เจ้าพูดกับข้าในวันนั้นมันเหมือนเขาพูดทุกอย่าง บอกว่าเกลียดข้า ที่ข้าไม่มีความเป็นกุลสตรี ข่มเหงรังแกน้ำใจเขา และคิดผิดที่เลือกข้าเป็นคู่ชีวิต"ฉีจู้เฉิงหยุดมือที่หวีผมให้นางไปชั่วขณะและหวีต่อโดยที่ยังไม่ได้พูดอันใดเพิ่ม"ข้ากรีดร้อง ข้าไม่อาจรับความจริงนี้ได้ มันเจ็บปวดเกินไป...ข้าอาละวาดอีกครั้งจนห้องขังเดี่ยวแทบรั้งข้าไม่อยู่ จ

"เจ้าคิดออกแล้วรึ?!""แน่นอน!" นางวางขนมกรอบเกลียวที่เหลือเล็กน้อยคืนใส่จาน "ข้าจะทำให้ชื่อเสียงเขาเหม็นโฉ่ไปทั่วฉางอันเลย!""หลิวลู่เฉิน!""!" หลิวลู่เฉินที่มองหลิงเอ๋อร์ตาเยิ้มสะดุ้งเฮือก "อ...อะไรหรือพี่สาว!?""ไปรวบรวมมูลวัวมา!""อีกแล้วรึ!?!" หลิวลู่เฉินตาเหลือกค้าง เข้าอ่อนทรุดลงคุกเข่ากับพื้น ใบหน้าบิดเบี้ยวบูดบึ้งสุดขีด ทำไมเขามาข้องเกี่ยวอะไรเหม็นๆแบบนี้ด้วย!? คราวก่อนก็เป็นเขาที่ไปหามูลวัวมาเทให้แม่ทัพหวงกลิ้งเล่น คราวนี้ก็ไม่พ้นมูลวัวอีกแล้วรึนี่?!"เออน่า ไปเอามา" ซื่อเซี่ยยี่แยกเขี้ยวใส่"เช่นนั้นคราวนี้ข้าขอตัวช่วย" หลิวลู่เฉินชี้ไปยังเซียวปิง "ให้เขามาช่วยข้าหอบขี้วัวมาด้วยเลย"องครักษ์ประจำกายของฉีจู้เฉิงหันมองด้วยความแปลกใจ "ข้ารึ?""แน่สิ หรือจะให้โหวเหย๋ไปโกยขี้วัวแทนล่ะ?" หลิวลู่เฉินเลิกคิ้ว อย่าบอกนะว่านายข้าน้อยรักความสะอาดไม่ต่างกัน!?เซี่ยวปิงย่นคิ้ว ก่อนหันไปหาเจ้านาย ฉีจู้เฉิงเพียงโบกพัดเบาๆเป็นเชิงให้เขายอมช่วยเหลืออีกฝ่ายแต่โดยดีหลิวลู่เฉินจึงยิ้มแป้น เดินไปตบบ่าเซียวปิงตุบๆ "ข้าเห็นว่าเจ้าเป็นคนในพื้นที่ ข้าเองเพิ่งจะมาถึง จะไปรู้ได้อย่างไรว่าต้องไปหามูลว

"ฝ่าบาททรงพระปรีชายิ่ง" แม่ทัพหลิวเอ่ย ก่อนหันไปมองสองสามีภรรยาที่ถูกทหารพาตัวไปโบยที่ลานหน้าท้องพระโรงด้วยสีหน้าสาแก่ใจยิ่ง...คิดข่มขู่เขาด้วยวิธีเด็กๆก็ต้องเจอไม้แข็งเช่นนี้ล่ะ!เสียงตุบตับดังสลับไปมา ทว่าไร้เสียงร้องโอดโอยเงียบ...เงียบเกินไป!เมื่อหันไปดูก็พบซื่อเซี่ยยี่นอนคว่ำหน้าอย่างสบายใจ!"พวกเจ้ามีแรงแค่นี้หรือ ตอนฉีจู้เฉิงตีก้นข้ายังเจ็บมากกว่านี้เลย" นางว่าสบายๆก่อนหันไปหาฉีจู้เฉิงที่มีสีหน้าไม่ทุกข์ร้อนเช่นกัน "เจ้าคิดเหมือนกันไหม จู้เฉิง?""เจ้าว่ามาก็จริง นี่แค่ทำให้แสบๆคันๆเท่านั้นเอง" เขาทำหน้าหน่ายราวกับเสียเวลายิ่ง "แต่กับเจ้า คราวหน้าข้าคงต้องเพิ่มแรงหน่อยแล้ว""ข้ากลัวจังเลย" นางลอยหน้าตอบ "ว่าแต่ฝ่าบาทจะคิดว่าเราตูดหนา เพิ่มโทษโบยหรือไม่?""อย่าเรียกตูดต่อหน้าพระที่นั่งสิ" ฉีจู้เฉิงว่า พลางก้มหน้าลงไปหัวเราะกึกๆ"ใต้เท้าขอรับ ลงโทษครบคนละห้าไม้แล้วขอรับ" นายทหารผู้ทำหน้าที่ควบคุมการลงทัณฑ์เอ่ยรายงานให้กับชายชราผู้เป็นเสนาบดีกรมยุติธรรมที่ยืนดูอยู่ข้างๆ"หึๆ เอานักโทษไปขังไว้ที่คุกหลวง ครบกำหนดห้าวันแล้วจึงปล่อยตัว หึๆๆ" เสนาบดีกรมยุติธรรมที่กลั้นขำอยู่นานเอ่ยสั่ง