Lahat ng Kabanata ng ตื๊อรักแม่ทัพสาว: Kabanata 251 - Kabanata 260

หลังจากซื่อเซี่ยยี่และฉีจู้เฉิงถูกจำคุกหลวงได้ล่วงเข้าวันที่สาม หลิวป๋อไห่ก็เข้ามาเยี่ยมเพื่อจะดูว่าสารรูปสองผัวเมียสมควรตายจะน่าทุเรศปานใดเพียงแค่นึก ความเบิกบานใจก็พุ่งสูง ขอยลโฉมเสียหน่อยว่าจะอยู่ในสภาพเละเทอะเปรอะเปื้อนเพียงใด!เมื่อเดินผ่านไปตามทางเดินที่สกปรกชื้นแฉะ พลันจมูกก็ได้กลิ่นหอมประหลาด"ข้าบอกกี่หนแล้วว่าไม่ต้อง!" เป็นเสียงของอดีตแม่ทัพสาว "หอบอะไรมาเยี่ยมกันเยอะแยะ! ดูซิว่าข้าไม่มีที่จะนอนแล้ว!!""เมียข้ากลัวท่านแม่ทัพจะอดข้าว เลยทำของกินมาให้ นี่ นกกระทาผัดเม็ดฮวาเซิง (เม็ดมะม่วงหิมพานต์) ของโปรดท่านเลยนะ อาจรสไม่เลิศเท่าเหลาในตัวเมือง แต่ก็ทำสุดฝีมือนะขอรับ""ใช่ๆ แม่ยายข้าก็กำชับแล้วกำชับอีกให้ข้าเอาผ้าห่มนี่มาให้ บอกว่าในคุกคงจะหนาว ควรทำร่างกายให้อบอุ่นไว้ ท่านก็รับๆไปเถอะขอรับ" เสียงบุรุษอีกคนว่า"ถ้าเช่นนั้นก็เอาให้ฉีจู้เฉิงไปก็แล้วกัน" ซื่อเซี่ยยี่โวยวาย"ของข้าก็ไม่มีที่จะนอนแล้วเหมือนกันนะ เซี่ยเอ๋อร์" น้ำเสียงง่ายๆพร้อมเสียงหัวเราะเบาๆดังขึ้นมา"ท่านแม่ทัพก็ปูหลายๆชั้นอย่างไรล่ะขอรับ อุ่นดี" เจ้าหนุ่มคนแรกพูดพลางพยายามเอามือแหวกจานข้าวที่วางเต็มโต๊ะในห้องขั

สิบห้าวันผ่านไปเร็วนัก ไม่นานฉีจู้เฉิงและซื่อเซี่ยยี่ก็ถูกปล่อยตัวเมื่อครบกำหนดการเดินทางกลับจวนโหว จำเป็นต้องใช้รถม้าคันใหญ่สองคันหอบข้าวของเยอะแยะที่ลูกน้องซื่อเซี่ยยี่ผลัดกันเอามาเยี่ยมไม่เว้นแต่ละวันจนมันแน่นห้องขัง ฉีจู้เฉิงจึงต้องขอฝากผู้คุมเอาไว้ก่อนจนกว่าจะถึงวันปล่อยตัวแต่ลูกน้องของฟูเหรินเขาก็เหลือเกิน เมื่อมาเห็นห้องว่างเปล่า ก็กลับไปหอบข้างของเอามาให้พวกเขาเพิ่มอีก ไม่ว่าจะอธิบายอย่างไรก็ไม่ฟัง ซ้ำยังเกือบมีเรื่องกับผู้คุมเพราะคิดว่าผู้คุมยึดของพวกนั้นเอาไปใช้เอง"ท่านแม่ทัพ เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ" หลิงเอ๋อร์มีสีหน้าประหลาดใจเมื่อเจ้านายกลับมาพร้อมกับข้าวของจำนวนมาก "ดูคล้ายพวกท่านไปทำการค้าต่างเมืองมากกว่าจะติดคุกนะเจ้าคะ""เจ้าพวกนั้นน่ะสิ มาเยี่ยมกันทุกวัน มาก็ไม่มามือเปล่า ขนข้าวขนของอะไรไม่รู้มาด้วย ข้าบอกแล้วว่าไม่เอา เจ้าพวกนั้นกลับดื้อด้าน โยนเข้ามาในห้องขังเสียดื้อๆ!""พวกเขาคิดถึงท่านแม่ทัพน่ะสิเจ้าคะ อย่าไปตำหนิพวกเขาเลย" หลิงเอ๋อร์ว่ายิ้มๆ"เช่นนั้นเอาข้าวของพวกนี้ไปแจกให้เด็กๆในจวนโหวเถอะ ส่วนเจ้ามานวดให้ข้าหน่อย" ซื่อเซี่ยยี่ว่าหลิงเอ๋อร์คำชับอ่อนช้อยแล้วเด

"ขอโทษนะ หลิงเอ๋อร์ ข้าคงทำให้เจ้ามีความสุขไม่ได้แล้วล่ะ" หลิวลู่เฉินเอาศีรษะพิงเสาเตียงอย่างหมดอาลัยตายอยาก "มารดามันเถอะ จะมีเมียกับเขาสักคน ดันนกกระจอกไม่ทันจะกินน้ำ ข้าเพิ่งยี่สิบเองนะ ใจคอจะพรากความหนุ่มข้าไปเลยหรือ?"หลิงเอ๋อร์ถอนใจน้อยๆ ก่อนเขยิบตัวไปใกล้ๆหลิวลู่เฉิน "ถ้าไม่รังเกียจ ให้ข้าน้อยปรนนิบัติท่านดีหรือไม่เจ้าคะ?"แต่ชายหนุ่มนั้นหมดความมั่นใจไปแล้ว เขาดึงผ้าห่มมาปิดหลิวลู่เฉินน้อย ทำท่าจะลุกจากเตียง แต่หลิงเอ๋อร์กลับรั้งมือเขาเอาไว้ร่างสูงนิ่งงัน ไม่กล้าแม้แต่จะหันมามองนางหลิงเอ๋อร์กลับยิ้มละไมอ่อนหวาน ค่อยๆออกแรงดึงเขากลับมานั่งที่เดิมและเป็นฝ่ายขยับร่างไปชิดมือนุ่มลูบไล้ไปตามเนื้อตัวแกร่ง ผ่านหน้าท้องที่ลอนกล้ามท้องเป็นลอน แล้วสอดใต้ผ้าห่ม "หลิวลู่เฉินของท่านมิใช่เด็กน้อยเสียหน่อย"เขายังคงไม่เอ่ยคำใด หลิงเอ๋อร์ไล้ปลายจมูกไปตามโครงหน้าของลู่เฉิน เอ่ยกระซิบถาม"ท่านฝึกกระบี่ครั้งแรกเมื่อใด?"หลิวลู่เฉินแม้ไม่เข้าใจว่านางถามคำถามที่ไม่เกี่ยวข้องกันนี้เพื่อเหตุใด แต่ก็ตอบแต่โดยดี "อายุได้เจ็ดปี""ยังเด็กนัก" นางก้มลงจูบรอยแผลเป็นที่หัวไหล่เขา "แผลนี้ก็มาจากการฝึกหรือ?

หลิวลู่เฉินรีบพยักหน้า ก่อนก้าวฉับๆไปจับมือหลิงเอ๋อร์ "หลิงเอ๋อร์ เรามาคุยกันก่อนเถอะ"หลิงเอ๋อร์จำใจ ให้เขาพาออกไปคุยกันด้านนอก ซื่อเซี่ยยี่ส่ายหน้าเบาๆตามหลัง"จู้เฉิง เจ้าว่าใครเข้าหาใครก่อนกัน?""ดูจากรูปการแล้วก็เดายากอยู่" ฉีจู้เฉิงเอ่ยเรียบๆ "แต่เห็นหลิงเอ๋อร์บอกว่าต้องการตอบแทนบุญคุณ อาจจะเป็นหลิงเอ๋อร์ที่เข้าหาก่อน""บุญคุณอะไรกัน?" ซื่อเซี่ยยี่แปลกใจ"นางถามว่าหลิวลู่เฉินเป็นใคร ข้าเลยเล่าให้นางฟัง ว่าเขาช่วยเหลือเราอย่างไรบ้าง?"ฉีจู้เฉิงยิ้มตอบ"อ้อ เป็นเช่นนี้..." นางทำราวกับเข้าใจปรุโปร่งแล้วไม่ถามอะไรเรื่องหลิงเอ๋อร์อีก "จริงสิจู้เฉิง วันนี้เจ้ามีธุระที่ไหนหรือไม่?""ตอนนี้ข้ามีเวลาว่างให้ยอดรักของข้าเสมอ" หลังจากกำจัดก้างขวางคอได้แล้วยิ่งว่าง!"ดี เช่นนั้นสายๆเราไปหาลี่เหนียงกัน"ฉีจู้เฉิงมีรอยยิ้มค้างเติ่งในทันใด"หัวลี่เหนียง?" เขาทวนชื่อนั้น อา...สตรีดุดัน ช่างทำระเบิดที่ทำเอาเขาหูเกือบหนวก! "เราจะไปหานางทำไมกัน?"ซื่อเซี่ยยี่ไม่ตอบ มีแต่รอยยิ้มกว้างที่ส่งมาให้เขาณ ตำหนักหลิงโซ่วอันเป็นที่ประทับขององค์ชายใหญ่ เฉิน ไห่เทียน บัดนี้มีอาคันตุกะมาเยือน..."ได้ยินว่า ซื่อ

"ยังไม่ใช่ตอนนี้ เอาไว้รอข้ากลับไปรับตำแหน่งเดิมที่กองทัพก่อน" ซื่อเซี่ยยี่ว่า "ท่านสนใจหรือไม่?""หมอคนเก่าของเจ้าล่ะ?""ลากลับบ้านเก่าไปแล้วเจ้าค่ะ"เฟิงหวงพยักหน้า "ได้ เมื่อไรพร้อมก็บอกข้าแล้วกัน""เช่นนั้นข้ายิ่งต้องฝากเนื้อฝากตัวกับท่านหมอ เราจะได้อยู่กันไปนานนานนน" นางลากเสียงยียวน"ย่อมได้" เฟิงหวงเอ่ยลอดไรฟัน "ข้าก็อยากรู้เหมือนกันว่าข้ากับเจ้าใครจะชิงลาโลกไปก่อนกัน""...บางทีอาจจะเป็นข้าก่อนนะเจ้าคะ" นางยิ้มบาง คล้ายมีเรื่องในใจเฟิงหวงเหลือบตามอง "เจ้านี่น้า ชอบแส่หาเรื่องจริงๆ คราวนี้ไปยุ่งกับใครเข้าล่ะ?""คนใหญ่คนโตพอสมควรเจ้าค่ะ""ใหญ่แค่ไหนเชียว?"ซื่อเซี่ยยี่ยื่นหน้าไปกระซิบเร็วๆ "ศึกชิงบัลลังก์"เฟิงหวงย่นปากใส่นาง "เรื่องธรรมดาทำไม่เป็นสินะ ถึงต้องเข้าไปยุ่งกับเรื่องคอขาดบาดตายพรรค์นี้""ปกติข้าก็ไม่อยากยุ่งหรอกนะเจ้าคะ เขามายุ่งกับข้าก่อน" นางว่า "ท่านหาว่าข้าเป็นคนเกะกะระรานผู้อื่นไปเรื่อยๆอย่างนั้นล่ะ"เฟิงหวงแค่นหัวเราะออกมาคำหนึ่ง"แล้วท่านหมอล่ะเจ้าคะ ได้ยินแล้วยังอยากทำงานให้ข้าหรือไม่?" ซื่อเซี่ยยี่ถามตาใส"อีกไม่กี่ปีข้าก็ลงโลงแล้ว จะถูกฆ่าก็ไม่เสียดายชีวิตน