Lahat ng Kabanata ng ตื๊อรักแม่ทัพสาว: Kabanata 261 - Kabanata 270

"...ข้าไม่อยากถาม" หลิวลู่เฉินว่า ไปถามชายคนนั้นก็จะได้หัวเราะเยาะว่าเขาเป็นไก่อ่อนน่ะสิ!"ฮุ่ยหลิน ไปเอาตำราในตะกร้ามา เล่มที่หน้าปกสีดำ มีลายดอกไป๋หลาน (จำปี) ตรงมุมล่าง" เฟิงหวงบอกลูกศิษย์น้อยเด็กน้อยพยักหน้า รีบเดินไปที่ตะกร้าแล้วหยิบตำราที่ต้องการมา เฟิงหวงพยักเพยิดให้เอาไปให้หลิวลู่เฉินมือปราบหนุ่มรับหนังสือเล่มนั้นจากฮุ่ยหลิน พลันเปิดมาหน้าแรกก็ตาเบิกกว้าง แทบโยนทิ้ง แต่ซื่อเซี่ยยี่กลับมือไว คว้าไปก่อนที่มันจะตกพื้นนางเปิดหนังสือแล้วหัวเราะะร่า "หนังสือดี!""พี่สาวสัปดนนัก!!" หลิวลู่เฉินดึงผ้าห่มมาปิดหน้า"ไหนเจ้าคะ?" หลิงเอ๋อร์ก้มเก็บแล้วเปิดอ่าน ใบหน้าแดงเรื่อขึ้น แต่ไม่ถึงขั้นโวยวายอย่างของเล่นสัปดนของฉีจู้เฉิง"ศึกษาเอาไว้ อย่าให้ดีแต่ปาก ไม่อย่างนั้นหลิงเอ๋อร์คงทิ้งเจ้าแน่" ซื่อเซี่ยยี่บอกยิ้มๆ แล้วหมุนตัวออกจากห้องไป"อ้อ แต่อย่าเพิ่งเอามาใช้ ไว้ฟื้นตัวดีแล้วค่อยไปศึกษาด้วยกัน" เฟิงหวงเอ่ยแล้วเรียกให้ฮุ่ยหลินออกไปด้วยกันทั้งนายทั้งบ่าว ไม่ต่างกันเลย!หลิงเอ๋อร์ถอนใจน้อยๆ นางค่อยๆดึงผ้าห่มที่ปิดหน้าหลิวลู่เฉิน "ท่านมือปราบเจ้าคะ""อาเฉิน""เจ้าค่ะ อาเฉินก็อาเฉิน""ข้าห

"ไม่มี?!" เสียงสองเสียงดังขึ้นพร้อมกัน ทั้งยังตกใจมากอีกด้วย โดยหนึ่งเสียงเป็นของซื่อเซี่ยยี่ และอีกหนึ่งเสียงย่อมเป็นของฉีจู้เฉิงจะไม่ให้ตกใจได้อย่างไร ในเมื่อเขากับซื่อเซี่ยยี่นำวันเวลาตกฟากมาให้ซินแสคำนวณหาฤกษ์งามยามดีสำหรับงานแต่งของพวกเขา แต่ซินแสจาง ผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นซินแสมือหนึ่งของฉางอันบอกพวกเขาว่าพวกเขานั้นดวงสมพงศ์กันดี แต่ทว่า ไร้ฤกษ์ยามเหมาะสมที่จะได้แต่งงานกัน"จะไม่มีได้อย่างไรกัน?!" ซื่อเซี่ยยี่ทวนถามซ้ำอีก"ซินแส ข้าขอร้องท่าน ดูฤกษ์แต่งงานของเราสองคนอีกสักหนเถอะขอรับ""ข้าพยายามสุดความสามารถแล้วขอรับ แต่ยังไงช่วงนี้ก็ยังไม่มีฤกษ์แต่งงานที่เหมาะสมสำหรับพวกท่านทั้งสองจริงๆ" ซินแสเองก็อดโอดครวญไม่ได้ แต่ชะตาฟ้ากำหนดมิอาจขัดขืนได้จริงๆ"ช่วงนี้ไม่มี แล้วช่วงไหนมีล่ะเจ้าคะ?" ซื่อเซี่ยยี่ถามอย่างนึกร้อนใจ อยู่กับฉีจู้เฉิงมาสองปีไม่แต่ง ตอนอยากจะแต่งกลับไม่มีฤกษ์ให้แต่งไปเสียนี่!"ใช่ๆ ปีหน้าล่ะขอรับ พอจะมีหรือไม่?" ฉีจู้เฉิงช่วยถามอีกแรง"เดี๋ยวข้าขอดูอีกที" ซินแสเปิดดูตำราในมือตนอีกครั้ง "อีกสักหกเดือน ยังพอมีฤกษ์แต่งได้อยู่""จริงๆหรือเจ้าคะ?!" ซื่อเซี่ยยี่ตาลุกวาว ก

ฉีจู้เฉิงดีดนิ้วเข้าที่หน้าผากนางทีหนึ่งแล้วยิ้ม "เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าจะต้องประลองกับหลิวหลิวป๋อไห่?""...ไม่ลืม..." นางลูบหน้าผากตัวเองป้อยๆ"ไม่ลืมอะไร แล้วบอกว่าตัวเองไม่รู้จะทำอะไรต่อคืออะไร?" เขายิ้มบอก "ไป ไปฝึกกัน ข้าจะเป็นคู่ซ้อมให้เจ้าเอง"ซื่อเซี่ยยี่ยู่ปาก แต่ก็ปล่อยให้เขาจูงมือนางกลับไปที่ห้องเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วไปที่ลานฝึกทว่าวันนี้ลานฝึกดูแปลกตาไปกว่าที่เคยที่พื้นมีฟูกที่อัดนุ่นจนค่อนข้างแข็งปูอยู่ ซื่อเซี่ยยี่ลองขึ้นไปเหยียบๆแล้วเงยหน้ามอง "ทำไมต้องปูฟูกด้วย?""การฝึกนี้ถ้าฝึกบนพื้นแข็ง จะอันตรายกับหลังแล้วก็ศีรษะ เลยปูฟูกเอาไว้น่ะ" เขาว่า "มา ข้าจะอธิบายให้ฟัง"ซื่อเซี่ยยี่นั่งขัดสมาธิฟังเขา เหมือนกับตัวเองกลับไปเป็นนักเรียนใหม่ๆ"จูจิตสึเป็นศิลปะการต่อสู้ของพวกวาโค ที่พวกทหารวาโคเรียนกันเพื่อใช้เป็นศิลปะการต่อสู้ด้วยมือเปล่า โดยอาศัยแรงของคู่ต่อสู้ทำร้ายคู่ต่อสู้เอง"คราวนี้นางยกมือ "ตรงนี้ข้าไม่เข้าใจ อาศัยแรงคู่ต่อสู้ทำร้ายคู่ต่อสู้เอง?""อืม...นั่นสินะ ถ้าอธิบายด้วยปากคงเข้าใจลำบาก" เขายิ้มแล้วฉุดนางให้ลุกขึ้นยืน "ลุกขึ้นสิ เซี่ยเอ๋อร์ แล้วพุ่งโจมตีเข้ามาให้เ

หลังจากนั้นไม่นาน ฉางอันก็ได้ต้อนรับการมาถึงของโฉมงามผู้เป็นบรรณาการจากเกาะวาโค ขบวนเสด็จนั้นยิ่งใหญ่เกินกว่าที่ทุกคาดไว้ว่าบรรณาการนางหนึ่งจะได้รับเกียรติเพียงนี้การนอกเหนือความคาดหมายนี้ทำให้ผู้คนในฉางอันต่างกระหายใคร่รู้ขึ้นมาทันทีว่าเหตุใดต้องประคบประหงมสตรีจากแดนไกลผู้นี้นัก ไม่นานหลังจากนั้น ชีวประวัติตั้งแต่ที่องค์หญิงผู้นี้ถือกำเนิดก็ถูกเล่าไปทั่วฉางอันฉางอันขณะนี้ ไม่มีผู้ใด ไม่รู้จักนางแน่นอนว่า เรื่องราวต้นสายปลายเหตุที่องค์หญิงต้องหลงทางไปติดเกาะอยู่ราวหนึ่งปี ก็ถูกร่ำลือไปพร้อมๆกันชื่อเสียงของซื่อเซี่ยยี่และฉีจู้เฉิง จึงกลับมากระฉ่อนอีกคราพร้อมกับข่าวที่แอบลือกันให้หนาหูว่า นางนั้นตั้งครรภ์จึงต้องรีบแต่งงานกับโหวหนุ่มรูปงามขวัญใจชาวฉางอัน แต่ข่าวลือที่กระฉ่อนที่สุดคงไม่พ้นการที่นางพาว่าที่พระสนมกลับมาได้อย่างปลอดภัย โดยใช้สามีนางเป็นเหยื่อล่อนางโจรราคะสาวที่ลักพาตัวชายหนุ่มแถวนั้นบังหน้าการกักขังองค์หญิงแห่งวาโค ทำให้เกิดความประมาทชะล่าใจ จึงยกทัพไปบุกช่วยเหลือองค์หญิงที่ถูกขังออกมา'โหวเหย๋ช่างน่าสงสารเหลือเกิน นางปิศาจนี่จิตใจอำมหิตนัก ถึงได้ใช้บุรุษอ่อนแอเช่นนี้เป็

หนึ่งอดีตแม่ทัพ แม้เป็นสตรี แต่พวกเขาก็ให้ความเคารพมาเนิ่นนาน หนึ่งแม่ทัพหนุ่ม ผู้บัญชาการคนปัจจุบันที่ในอดีตก็เคยฝึกร่วมกันมา กินข้าวหม้อเดียวกันมาตั้งแต่ยังเป็นเพียงทหารชั้นปลายแถวทั้งสองหาใช่คนแปลกหน้า หาใช่คนอื่นไกล แต่วันนี้กลับต้องมาประหัตประหารกันเองปะรำการประลองยกพื้นเล็กน้อยรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าตั้งเด่นอยู่กลางสนามโล่งแจ้ง รายรอบด้วยแผงตั้งอาวุธนานาชนิดให้เลือกใช้ในการประลอง ห่างออกไปเป็นที่พลับพลาประทับขององค์รัชทายาท ในเมื่อหน่วยลับนี้ขึ้นตรงกับพระองค์ พระองค์ย่อมไม่พลาดการประลองที่หาดูยากเช่นนี้ ข้างปะรำประลองฝั่งหนึ่งมีเงาร่างสูงองอาจสองร่าง หนึ่งคือหลิวหลิวป๋อไห่ กับรองแม่ทัพของตน ส่วนอีกฝั่ง คือซื่อเซี่ยยี่กับฉีจู้เฉิง วัดจากรูปร่าง ซื่อเซี่ยยี่ยังเป็นรองหลิวป๋อไห่อยู่มาก เพราะอีกฝ่ายรูปร่างสูงใหญ่กำยำสมกับเป็นแม่ทัพผู้จับดาบอยู่แนวหน้า“วันนี้ข้ามาเพื่อเป็นผู้ตัดสินชี้ขาดการประลอง” องค์รัชทายาทตรัสขึ้นจากที่ประทับ “การประลองครั้งนี้ไม่มีกฎ ไม่มีกติกา ไม่จำกัดเวลา ไม่จำกัดอาวุธ ผู้ชนะคือผู้ที่ทำให้อีกฝ่ายไม่สามารถลุกขึ้นมาได้อีก และคนผู้นั้นจะได้รับตำแหน่งผู้บัญชาการห