All Chapters of ข้ามเวลามาเป็นสะใภ้ถูกทอดทิ้ง: Chapter 11 - Chapter 20

หลังถูกไล่ออกจากโรงน้ำชา หลี่อันหนิงไม่ได้ร้องไห้หรือบ่นใด ๆ นางเพียงเงียบ ออกไปซื้อหาวัตถุดิบทำขนมเหมือนทุกวัน ตอนบ่ายนางเดินกลับมาที่บ้านเล็ก ๆ แล้วจุดเตาและเตรียมนวดแป้งซาลาเปาไว้ขายในรุ่งเช้า กลิ่นแป้งนึ่งร้อนกับหมูปรุงรสลอยอวลอบอุ่นอยู่ในเรือนแคบ ๆ เสี่ยวหลานช่วยมารดาปั้นแป้งอย่างตั้งใจ "ท่านแม่ พรุ่งนี้ข้าจะช่วยท่านขายให้หมดเลย" หลี่อันหนิงหัวเราะเบา ๆ มือขาวที่เปื้อนแป้งยื่นไปเช็ดแก้มลูกเบา ๆ "เจ้าช่วยข้าได้มากแล้ว แต่อย่าเดินมากนัก เดี๋ยวขาเจ้าจะเมื่อย" นางไม่อยากให้ลูกต้องลำบากเกินวัย แต่ในใจกลับอบอุ่นเมื่อเห็นรอยยิ้มสดใสของลูกชาย ด้านนอกบ้าน หลิวเวินเซียนกำลังรดน้ำแปลงผักที่เริ่มงอกงาม เขาปลูกผักบุ้ง ผักกาดขาวและต้นหอมไว้เต็มแปลง ใบอ่อนสีเขียวอ่อนกำลังชูช่อรับแสงอาทิตย์อ่อน ๆ ดูสดชื่นมีชีวิตชีวา "อีกไม่กี่วันก็คงเก็บขายได้แล้ว" เขาพึมพำเบา ๆ พลางมองไปยังเรือนที่มีควันไฟลอยขึ้น ในหัวใจเขา มีเพียงภาพของนางกับลูกเท่านั้น ถึงแม้นางจะยังไม่พูดดีกับเขา แต่หลิวเวินเซียนก็ไม่เคยห่างไปไหน เขาช่วยขนซาลาเปาไปตั้งแผงทุกเช้า และเมื่อเสร็จงานก็มักกลับมานั่งเขียนอักษรสอนเสี่ยวหล

จ้าวหยางซินกลับมาถึงบ้านนางรีบเข้าห้องปิดประตูแน่นหนา ไม่พูดกับใคร ไม่ออกไปที่ตระกูลหลิวและไม่ไปสำนักศึกษาอีก คำพูดของหลี่อันหนิงแม้จะไม่อยากเชื่อ แต่นางมีประสบการณ์มาก่อนหากโกหกคงไม่พูดจนเห็นภาพตามได้ขนาดนี้ "ผัวเมียคู่นี้คงจะไม่ปรกติพอ ๆ กันเป็นแน่" เช้าวันหนึ่งหลังจากจัดเตรียมซาลาเปาและผักเสร็จเรียบร้อย หลี่อันหนิงพบจดหมายแผ่นเล็ก ๆ วางไว้ใต้ประตูบ้านเช่า นางหยิบจดหมายขึ้นมาเปิดอ่าน ขมวดคิ้วเมื่อเห็นลายมือคุ้นตา "หลิวเวินเซียน" นางอ่านเนื้อความอย่างระมัดระวัง อันหนิง ข้าได้รับจดหมายจากสหายและเรื่องราวจากสำนักศึกษา จึงเป็นห่วงเจ้าและเสี่ยวหลานมาก เจ้าและลูกสบายดีหรือไม่? ข้าอยากรู้ทุกอย่าง เรื่องการทำขนม เรื่องร้าน และชีวิตทุกวันของเจ้าและเขา หากเจ้าสะดวกก็เขียนตอบข้า ข้าจะคอยอ่านทุกตัวอักษรด้วยใจที่คิดถึง หลิวเวินเซียน หลี่อันหนิงเงยหน้าขึ้น มองออกไปนอกหน้าต่าง นางไม่ได้ตอบอะไรในทันที แต่หัวใจกลับเต้นแรงด้วยความประหลาดใจ เสี่ยวหลานที่ยืนใกล้ ๆ เห็นแม่ถือจดหมายก็ถามขึ้น "ท่านแม่ นั่นจดหมายจากท่านพ่อหรือขอรับ" หลี่อันหนิงพยักหน้า แต่ยังคงเก็บความรู้สึกไว้ในใจ "ใช่ลูก ท่าน

ณ สนามสอบ เหล่านักศึกษาหลายพันคนทยอยเข้าสู่สนามสอบ ภายใต้การตรวจตราเข้มงวดของทหารและเจ้าหน้าที่ทางการ หลิวเวินเซียนเดินท่ามกลางคลื่นคนในชุดผ้าฝ้ายเรียบสะอาด แววตาแน่วแน่ ริมฝีปากเม้มแน่น เขารู้ดีว่าวันนี้ไม่ใช่เพียงการสอบเพื่อตนเอง หากคือหนทางเดียวที่จะยืนหยัดปกป้องครอบครัวได้ "เริ่มต้นด้วยหัวข้อ จริยธรรมแห่งขุนนางผู้สัตย์ซื่อในยามบ้านเมืองระส่ำ" เสียงผู้คุมสนามสอบประกาศ หลิวเวินเซียนขยับพู่กัน แต่ในขณะเดียวกัน เสียงกระซิบจากแถวข้าง ๆ ดังขึ้น "นั่นใช่หลิวเวินเซียนหรือไม่ ได้ข่าวว่าได้เมียเป็นหญิงต่ำศักดิ์" "ฮึ เขาคงคิดจะใช้ชื่อเสียงในกองทัพคราวก่อนเข้ามาหากำไรละมั้ง" คำพูดพวกนั้นไม่ต่างจากมีดบาง ๆ ที่คมเฉือนใจ แต่เขากลับหัวเราะในลำคอเบา ๆ เพราะในใจเขามีเพียงภาพของหลี่อันหนิงกับเสี่ยวหลานเท่านั้น ไม่มีคำพูดใดทำลายสมาธิเขาได้อีก พู่กันเคลื่อนไหวต่อเนื่อง หมึกดำเรียงเป็นอักษรที่ทรงพลังและซื่อตรงที่สุดในชีวิตของเขา "ขุนนางที่แท้ มิใช่ผู้มีอำนาจ แต่คือผู้ที่ยืนหยัดเพื่อความยุติธรรม แม้ต้องสละสิ่งที่รักยิ่ง" อีกฟากหนึ่ง ณ ชายแดนตะวันตก รถม้าเก่าแก่เคลื่อนตัวอย่างช้า ๆ บนทางดินแ

ตระกูลหลิว เมิ่งฉีนั่งจิบชาอยู่ในเรือนใหญ่ ครุ่นคิดหลายเรื่องที่กำลังจัดการ "นายหญิงเจ้าคะ ได้ข่าวว่าชายสองคนที่ท่านให้บ่าวไปสืบได้ก่อเหตุวางเพลิงและถูกจับได้หลังจากนั้นไม่กี่วันเจ้าค่ะ ตอนนี้อยู่ในคุกหลวง" เมิ่งฉีได้ฟัง นางวางถ้วยชาลงอย่างใจเย็น "ถูกจับได้รึ หึ ดีมาก" นางหัวเราะเบา ๆ พลางพัดใบชาในถ้วยเล่นด้วยปลายนิ้ว "แล้วบ้านหลังนั้นได้ยินว่าเป็นบ้านหลี่อันหนิงกับลูกของนางเจ้าค่ะ แต่นางไม่ได้รับบาดเจ็บเพราะลูกป่วยและออกจากบ้านไปก่อนหน้านั้น" จากนั้นเมิ่งฉีก็กล่าวขึ้น "ถึงไม่ได้ผลอย่างที่หวัง แต่แค่เห็นหลี่อันหนิงกับลูกต้องหนีหัวซุกหัวซุน ข้าก็พอใจนัก" สาวใช้ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ รีบก้มหน้าไม่กล้าออกความเห็นใด "แล้ว...นายหญิงจะให้จัดของไปถวายศาลเจ้าตามที่บนไว้หรือไม่เจ้าคะ" เมิ่งฉีหัวเราะในลำคอ "แน่นอนสิ ครั้งนี้สวรรค์คงเห็นใจข้าบ้าง คนอย่างนางจะมีชีวิตดีขึ้นมาได้อย่างไร" นางลุกขึ้นจากเก้าอี้อย่างองอาจ สะบัดแขนเสื้อเบา ๆ ใบหน้าสะท้อนแววมั่นใจราวกับคนที่ชนะศึกใหญ่ "ถ้าข้าไม่มีปัญญาจัดการนาง ก็อย่าเรียกข้าว่าเมิ่งฉีแห่งตระกูลหลิวเลย" แต่ในเวลาเดียวกันนั้นเองสาวใช้อีกคนวิ่งเข้

เขาจำได้ดีถึงคำพูดมารดาในวันเก่า ทุกคำกล่าวหาที่เขาเคยคิดว่าเป็นเพียงอคติของผู้ใหญ่ บัดนี้กลับกลายเป็นเหมือนคำพยากรณ์ที่สอดคล้องกับสิ่งที่ตาเขาเห็นในวันนี้ หลิวเวินเซียนหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะนั้นเย็นเยียบจนแม้แต่เงาสะท้อนยังสะท้านไหว "หรือแท้จริงแล้วคือข้าที่โง่งม" เขาวางพู่กันอย่างหมดเรี่ยวแรง สายตาเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นเพียงแสงดาวระยิบระยับบนท้องฟ้า เปรียบกับตัวเขาที่เป็นเพียงความมืดมิดอยู่ด้านหลังให้ดวงดาวส่องประกายเท่านั้น สามวันผ่านไปโดยไร้ข่าวคราวของกันและกัน หลี่อันหนิงขายของมีค่าที่นางเคยซื้อไว้เพียงหนึ่งชิ้นแล้วซื้ออาหารและยาบำรุงร่างกายให้ลูก เสี่ยวหลานถามถึงบิดาน้อยลง มีเพียงสายตาหม่นเศร้ายามมองเด็กคนอื่นเดินจูงมือมากับพ่อและแม่ ด้านหลิวเวินเซียนแม้ทางสำนักศึกษาให้ความมั่นใจว่าเขาต้องสอบผ่านและเตรียมไปฟังประกาศผล แต่ก็ไม่มีรอยยิ้มใดปรากฏบนใบหน้าของเขาอีกเลย กลางดึกที่ลมพัดแรงเขามักจะตื่นขึ้นมาเพราะเสียงสะท้อนในความฝัน เสียงเสี่ยวหลานร้องเรียกว่า 'ท่านพ่อ' ชัดเจนเกินกว่าจะลืมเลือน แต่ยามเขาเอื้อมมือออกไปกลับคว้าได้เพียงความว่างเปล่า "ข้ารักษาความซื่อสัตย์กั