ข้ามเวลามาเป็นสะใภ้ถูกทอดทิ้ง

ลมยามค่ำพัดวูบ แม้มิใช่ฤดูหนาวแต่อากาศก็ยังเย็นอยู่บ้าง บริเวณศาลเจ้าร้างที่ไร้ผู้คนสัญจรมีเพียงความเงียบสงัดและวังเวงวนอยู่รอบ ๆ กาย หลี่อันหนิงที่หลับสนิทมาราวสามชั่วยามแล้วยังไม่ฟื้นคืนสติ

"ท่านแม่ ท่านแม่เป็นอะไรไป ท่านอย่าทิ้งเสี่ยวหลานไป ตื่นเถิดขอรับได้โปรดเถิด"

เสียงเล็กร้องเรียกอย่างตกใจมาสักพักแล้ว มือผอมบางเขย่าร่างบอบบางหวังเพียงว่ามารดาผู้เป็นที่รักจะตื่นขึ้นมา

นางจะดุด่าเขาเหมือนทุกวันก็ยังดีกว่าหลับไปทั้งอย่างนี้

เสียงแว่วดังข้างหูไกล ๆ หลี่อันหนิงที่พยายามลืมตาขึ้นมาแต่ลืมไม่ขึ้น ราวกับว่านางกำลังฝันอยู่ ไม่นานเสียงร้องเรียกก็ดังใกล้เข้ามาส่งผลให้นางตื่นขึ้นทันที

"ท่านแม่ ท่านฟื้นแล้ว"

เด็กน้อยดีใจจนแทบกระโดด เขาร้องเรียกจนเสียงแหบแห้งยามนี้เริ่มรู้สึกแสบคอ

หลี่อันหนิงลืมตาขึ้นมอง สิ่งที่นางพบตรงหน้าเป็นเด็กชายตัวเล็ก ผอมแห้ง แต่ดวงตาเปล่งประกายสดใสแม้จะซูบผอมแต่เด็กคนนี้นับว่าหน้าตาดีอยู่ไม่น้อยกำลังยิ้มกว้างให้กับนาง

"ท่านแม่"

นางลุกขึ้นมองไปรอบตัวที่มีแต่ความมืด  นางนอนบนพื้นเย็นเฉียบที่มีลมเย็นพัดมากระทบร่างบางของทั้งคู่เป็นระยะทั่วบริเวณมีเพียงนางและเด็กชายคนหนึ่ง แล้วเด็กคนนี้เรียกใครว่าแม่ หรือว่าเขาหลงทาง

"หนูมาจากไหนจ๊ะ แม่หนูหายไปไหน"

นางถามขึ้น เด็กน้อยขมวดคิ้วเอียงคอด้วยความสงสัย นางมองหน้าเด็กชายแล้วยกมือเคาะขมับตนเองเบา ๆ มึนงงว่าเหตุใดถึงมานั่งอยู่ตรงนี้ทั้งที่นางทำงานจนโต้รุ่งและเพิ่งหลับไปมิใช่หรือ

"ข้า...เป็นอะไรไป"

นางพึมพำพยายามนึกก็นึกไม่ออก

"ข้าก็ไม่รู้ว่าท่านแม่เป็นอะไรขอรับ ท่านมาถึงก็นอนหลับไปตั้งแต่ฟ้ายังไม่มืด"

สิ่งที่คาดไม่ถึงก็เกิดขึ้น เมื่อเรื่องราวมากมายไหลบ่าราวกับน้ำหลากทะลักเข้ามาในหัวจนนางปวดตึบจนต้องถอยไปนั่งพิงกับเสา เสี่ยวหลานไม่รู้ว่านางจะเป็นอะไรไปอีกได้แต่ครางด้วยเสียงสั่นเครือ

"ท่านแม่..."

ชั่วครู่นางถึงเข้าใจว่าได้ทะลุมิติมาอยู่ในโลกใหม่เหมือนที่เคยได้ยินมา ไม่คิดเหมือนกันว่าเรื่องบ้าบอนี้จะเกิดขึ้นกับตนเองได้

หลี่อันหนิงถอนหายใจยาว แท้จริงแล้วนางตายแล้วและเข้ามาอยู่ในยุคโบราณ นางมองหน้าเด็กน้อยตรงหน้าที่กำลังเหม่อมองนาง ความดีอกดีใจเมื่อครู่หายไป เมื่อเห็นนางเงียบ แววตาเขาก็แปรเปลี่ยนเป็นตื่นกลัว คล้ายตั้งรับกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นกับตน

"เสี่ยวหลาน"

นางขยับเข้าไปใกล้ ยกมือผอม ๆ ขึ้นลูบหัวเขาแผ่วเบา เอ่ยด้วยเสียงนุ่มนวล เสี่ยวหลาน หรือหลิวเยี่ยหลาน บุตรชายคนเดียวมีท่าทีตื่นกลัว เขาหดคอตัวสั่นเล็กน้อยราวกลับกลัวว่านางจะทำร้ายเขา

"ขะ...ขอรับ"

ช่างเถอะ เมื่อนางตายจากโลกเดิมแล้วก็ช่วยอะไรไม่ได้อีก เช่นนั้นนางก็ขอใช้โอกาสนี้เปลี่ยนแปลงชะตาชีวิตของนางกับลูกเสียใหม่ ทิ้งอดีตไว้เบื้องหลังและเป็นบทเรียนไม่ให้ก้าวพลาดซ้ำอีกก็พอ

"หิวหรือไม่"

นางเอ่ยถามเสียงเบา เด็กชายส่ายหน้าช้า ๆ เอ่ยตอบอย่างเกรงใจ

"ไม่หิวขอรับ แต่ง่วงนอน"

แม้จะระแวงและตื่นกลัวแต่ดวงตากลมโตเมื่อครู่ก็ค่อย ๆ ปรือลง

"เช่นนั้นก็นอนเถิด"

พื้นเย็นเฉียบจากอากาศที่เริ่มเย็นลง นางถอดเสื้อตัวนอกปูพื้นแล้วประคองบุตรชายให้นอนลงช้า ๆ ชั่วขณะที่เขากำลังจะหลับรอยยิ้มบางก็เผยออกมา ความรู้สึกอบอุ่นก่อขึ้นในใจ หากท่านแม่พูดดีกับเขาเช่นนี้ทุกวันเขาคงมีความสุขไม่น้อย

เสี่ยวหลานหลับไปแล้วแต่นางเพิ่งตื่น จากการหมดสติไปนานทำให้นางสดชื่นไม่รู้สึกง่วงนอนอีก หลี่อันหนิงนั่งเงียบอยู่บนพื้นศาลเจ้าร้าง มืออันผอมแห้งยังคงลูบหัวเสี่ยวหลานเบา ๆ ดวงตาของนางเหม่อมองไปยังความมืดเบื้องหน้า รำลึกถึงอดีตของร่างนี้ตั้งแต่ต้น ทุกสิ่งทุกอย่างราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน

เดิมทีนางเป็นหญิงชาวบ้านกำพร้าที่อาศัยอยู่กับญาติฝั่งตระกูลมารดา เป็นคนขี้เกียจไม่ช่วยงานบ้านเอาแต่เที่ยวเล่นนอกบ้านไปวัน ๆ จนกระทั่งวันหนึ่งนางได้พบกับบัณฑิตรูปงามจากตระกูลใหญ่ของหมู่บ้านที่มีอายุมากกว่านางสามปี

หลิวเวินเซียน บุรุษผู้เพียบพร้อมบุตรชายคนเดียวของตระกูลหลิวที่ท่านผู้เฒ่าเป็นขุนนางประจำที่เมืองชายแดน และบิดาเป็นพ่อค้าเลื่องชื่อ ด้วยฐานะที่ร่ำรวยหญิงสาวในหมู่บ้านต่างยินดีทอดสะพานให้ รวมถึงหลี่อันหนิงก็เป็นหนึ่งในนั้นที่หมายปองหนุ่มรูปงามเช่นกัน

แต่ฐานะของนางยากจนและนางยังไร้คุณสมบัติที่คู่ควร แต่เพราะความลุ่มหลงในตัวชายหนุ่ม นางจึงกล้าใช้วิธีสกปรกกับเขา วันหนึ่งหลิวเวินเซียนกลับจากสำนักศึกษา นางยอมเสี่ยงลื่นล้มบนพื้นหินต่อหน้าเขาจนเลือดไหลเป็นทาง หลิวเวินเซียนเป็นบัณฑิตมีคุณธรรมและเมตตาต่อผู้อื่น เขาไม่รอช้าเข้ามาช่วยเหลือนางทันที

เป็นจังหวะเดียวกันที่มีเกวียนโดยสารจอดให้คนลงตรงทางเข้าหมู่บ้าน หลี่อันหนิงจึงกอดเขาแน่นพลางร้องไห้และพูดว่า

"บัณฑิตหลิวใจร้ายไร้คุณธรรม หลับนอนกับข้าแล้วคิดทิ้งไป"

คนกลุ่มนั้นได้ยินต่างไม่อยากเชื่อ รวมถึงเขาที่ตกใจกับการกระทำไร้ยางอายของนาง

ใช่ นางหน้าด้าน หากมัวแต่อายแล้วเมื่อไหร่จะมีสามีเล่า ด้านได้อายอด ในหัวของนางคิดแค่นั้น

นางร้องไห้อย่างน่าสงสาร กลุ่มคนเหล่านั้นจึงไปแจ้งความกับผู้ใหญ่บ้าน และตระกูลหลิวจำต้องรับผิดชอบแต่งนางเป็นสะใภ้

นับตั้งแต่นั้น หลิวเวินเซียนก็ไม่พูดจากับนาง จากที่เป็นคนสุขุมอยู่แล้วยิ่งเงียบขรึมลง พูดน้อยและแววตาไม่สดใสดั่งเมื่อก่อน นางทั้งถูกญาติตำหนิและตัดขาดจากตระกูลเพราะความอับอาย เมื่อเข้ามาอยู่ในบ้านสามีก็ถูกแม่สามีรังเกียจเดียดฉันท์ ใช้งานสารพัดเยี่ยงคนรับใช้ แต่นางก็ยินยอมเพราะนางรักหลิวเวินเซียน

แต่งกันได้สามเดือนทั้งคู่ไม่มีความสัมพันธ์เกินเลยจนกระทั่งหลี่อันหนิงทนไม่ไหว นางคิดแผนการร้ายวางยาปลุกกำหนัดเขาและทั้งคู่ก็มีความสัมพันธ์ฉันสามีภรรยาโดยแท้จริง

นางภาคภูมิใจแต่เขากลับเย็นชากับนางขึ้นทุกที นางรับใช้เขาทุกอย่าง อยู่เป็นเพื่อนตอนเขาอ่านตำรายามดึกดื่นนานหลายเดือน คอยยกเตาไฟให้ยามหน้าหนาว ต้มน้ำอุ่นให้เขาอาบทุกวัน ยอมกินข้าวที่เหลือของคนในบ้าน ให้เขาอิ่มท้อง เสาะหาวัตถุดิบดี ๆ มาทำอาหาร แต่กระนั้นแม่สามีก็มองนางเป็นคนไม่ได้เรื่อง เพราะนางเอาใจเพียงสามี หมดหน้าที่หรือส่งสามีไปสำนักศึกษาก็กลับมานอนกลางวัน ไม่ยอมช่วยงานในบ้าน

"ข้าสงสารเสี่ยวฟางยิ่งนัก นางเหมาะสมกับเวินเซียนที่สุด นางคงเสียใจมาก น่าเสียดายที่ได้แต่งเป็นอนุของตระกูลหวงไปแล้ว"

"ถึงเป็นอนุ แต่ตระกูลหวงก็ร่ำรวยเป็นพ่อค้ามีชื่อเสียง คงไม่มีวาสนาต่อกัน คนขยันและเพียบพร้อมอย่างนางแต่งเข้าตระกูลใดก็น่าภูมิใจ"

มารดาของหลิวเวินเซียนพูดกับญาติในวันหนึ่งขณะเดินกลับมาจากตลาดด้วยกัน แม้หลี่อันหนิงจะได้ยินและทำให้นางรู้สึกคับแค้นใจ แต่นางทั้งสองคนก็หาได้สนใจไม่

หลิวเวินเซียนแม้พูดกับนางนับครั้งได้แต่ก็มีเพียงเขาที่ไม่พูดทำร้ายจิตใจนางแม้ก่อนหน้านั้นจะเคยเย็นชา แต่หลังจากคืนนั้นท่าทางเช่นนี้ก็ลดน้อยลง

ความสุขของหลี่อันหนิงช่างสั้นนักเมื่อทางการประกาศให้ชายหนุ่มทั่วแคว้นไปเป็นทหารรบกับข้าศึกที่รุกรานแคว้นโดยไม่รู้ว่าจะได้กลับบ้านเมื่อไร หลังจากเขาไปได้เพียงสามวันหลี่อันหนิงก็มีอาการหน้ามืด คลื่นไส้และอ่อนแรง นางเป็นเช่นนี้อยู่ราวหนึ่งเดือน จึงไปหาหมอและได้รู้ว่าตนตั้งครรภ์

หลิวเวินเซียนไม่เคยรู้เลยว่านางตั้งครรภ์ลูกของเขา หลังจากนั้นแม่สามีก็กดขี่นาง ใช้งานสารพัดและพูดจาเสียดสีไม่เว้นแต่ละวันจนกระทั่งนางคลอดลูก

แม้ร่างกายยังไม่แข็งแรงแต่คนตระกูลหลิวก็ไม่เคยเห็นใจนาง นางกลายเป็นคนทำงานหนัก ไม่ค่อยได้กินข้าวและคนในบ้านก็ยังไม่ดูแลลูกชายช่วยนาง เมื่อความกดดันมีมากขึ้นนางก็เริ่มด่าทอบุตรชาย ตบตี ทำร้ายร่างกายจนเขากลายเป็นเด็กหวาดกลัว ทว่าแม่สามีก็ยังไม่เห็นใจสองแม่ลูก ยังคงด่าทอนางและพูดกรอกหูลูกชายนางอยู่ทุกวันว่าแม่ไม่รักและพ่อของเขาก็ตายในสนามรบแล้ว

ผ่านไปถึงหกปีหลิวเวินเซียนยังไม่กลับมา เด็กน้อยจึงเชื่อจริง ๆ ว่าบิดาเสียชีวิตแล้ว

"เมื่อสามีไม่กลับก็เท่ากับว่าเจ้าสองแม่ลูกไม่ควรอยู่ที่นี่ พาลูกของเจ้าไสหัวไปซะอย่ากลับมาให้ข้าเห็นหน้าอีก"

นางไล่หลี่อันหนิงและหลิวเยี่ยหลานอย่างไม่ไยดี พร้อมกับโยนข้าวของนางและลูกออกนอกประตูอย่างกับหมูกับหมา

จากนั้นมาสองแม่ลูกก็กลายเป็นขอทาน ขออาหารประทังชีวิตไปวัน ๆ เพราะไม่มีเงินติดตัว เงินขอทานก็ได้เพียงน้อยนิด วันไหนไม่ได้ก็ต้องอด นางไม่มีความสามารถอะไรจะไปรับจ้างก็ไม่เคยทำ แต่พอจะขอทำก็ถูกขับไล่ เพราะแม่สามีของนางรู้จักคนมาก นางเที่ยวบอกคนไปทั่วเมืองว่าไม่ให้รับหลี่อันหนิงเข้าทำงานและใส่ร้ายว่านางขโมยเงิน ขโมยของในตระกูลหลิวอยู่เป็นนิจและยังมีชู้ตอนสามีไปออกรบ

คนเหล่านั้นเชื่อสนิทใจเพราะแม่ของบัณฑิตหลิวย่อมเป็นคนน่าเชื่อถือ คงไม่แต่งเรื่องมาหลอกลวงผู้คนให้ตนเสื่อมเสียชื่อเสียง