Todos os capítulos de รักของเพื่อน toxic love ( set เพื่อนรัก 4 คู่ ): Capítulo 51 - Capítulo 60

สองวันถัดมามิรานั่งเงียบๆ อยู่ที่หน้าระเบียงเพราะไม่มีอะไรให้ทำและก็ไม่รู้ว่าจะทำอะไรด้วย อยู่นิ่งๆ มันน่าเบื่อไปหมดเลยโทรศัพท์มือถือก็โดนยึด ทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากนั่งอยู่เฉยๆ รอให้มันหมดเวลาผ่านไปวันๆ และก็ไม่รู้ด้วยว่าจะได้กลับออกไปเมื่อไหร่ ไม่รู้ทำไมคชาต้องเอาเธอมาขังไว้อยู่ในบ้านหลังนี้ด้วย"น้ำเย็นๆ สักแก้วไหม?""ฉันอยากกลับ" แม้เธอจะพูดย้ำๆ ทำให้คชารู้สึกรำคาญ แต่เธอก็จะพูดแบบนี้ไปเรื่อยๆ ต่อให้เขาจะรำคาญเธอก็ไม่สน เพราะเขาไม่มีสิทธิ์มากักขังเธอเอาไว้แบบนี้"บอกแล้วไงว่าเธอได้กลับแน่แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้""แต่ฉันอยากกลับตอนนี้""...." คชาวางแก้วน้ำจากนั้นก็เดินไปยืนอยู่ตรงหน้าของมิรา ถึงแม้เธอจะพูดไม่ฟังแต่เขาก็ไม่ได้ว่าอะไร แถมยังปล่อยให้เธอทำอะไรได้ตามใจเธออีกด้วย"ฉันไม่ได้อยากอยู่กับคุณแบบนี้""เกลียดฉันหรอ?""ไม่ถึงขั้นเกลียดหรอก แต่คุณกับฉันไม่ควรมาอยู่ตรงนี้ เรื่องของคุณกับฉันมันจบลงไปแล้วก็ควรให้มันจบ คุณเองก็ควรถอยห่าง อย่างที่ฉันกำลังทำอยู่ในตอนนี้เหมือนกัน""เธออยากได้แบบนั้นจริงๆ หรอ?""ใช่" มิราตอบกลับอย่างไม่ลังเล เพราะอยากให้คชาเลิกยุ่งและอยากให้ทุกอย่างมันจบลงตรง

( สามปีต่อมา )หลังจากผ่านมรสุมชีวิตมาเยอะพอสมควร มิราก็เรียนจบเป็นที่เรียบร้อยแล้ว และเธอก็กลับไปอยู่ที่ต่างประเทศพร้อมกับพ่อของเธอ และเธอได้ขึ้นแท่นเป็นท่านประธานคนใหม่แทนผู้เป็นพ่อ เพราะเธอเป็นลูกสาวคนเดียว ตำแหน่งประธานก็เลยตกเป็นของเธอโดยชอบธรรมภายในบริษัททุกคนต่างมารอต้อนรับเธอกันอย่างอบอุ่น บางคนก็มีช่อดอกไม้เตรียมมาให้"ยินดีต้อนรับท่านประธานนะคะ""ขอบคุณทุกคนมากนะคะที่มาต้อนรับมิราในวันนี้ อันที่จริงไม่ต้องเรียกเต็มยศขนาดนั้นก็ได้ค่ะ เรียกแค่มิราเฉยๆ ก็พอ""ค่ะ เชิญคุณมิราด้านในค่ะ""ขอบคุณค่ะ"มิราเดินเข้าไปในห้องทำงานที่ในอดีตเคยเป็นห้องทำงานของพ่อเธอ ตอนนี้ทุกอย่างถูกจัดแต่งขึ้นมาใหม่ให้เหมาะสมกับผู้หญิงอย่างเธอ มีแจกันดอกไม้ ด้านข้างเป็นกระจกมองออกไปเห็นตึกราบ้านช่องมากมาย"เดี๋ยวพี่ไปเอาเอกสารของบริษัทมาให้น้องมิราอ่านนะครับ""ขอบคุณมากค่ะ"เพราะยังไม่รู้อะไรมากมายมิราเลยต้องศึกษางานจากเอกสารของบริษัทก่อนดิมเดินออกไปได้ไม่นานก็กลับเข้ามาพร้อมกับพนักงานอีกสองคนที่ช่วยกันยกแฟ้มเอกสารมาให้เธอ"ขอบคุณมากๆ นะคะ""น้องมิราอยากรู้อะไรถามพี่ได้เลยนะครับ""โอเคค่ะ ถ้างั้นพี่ดิม

เวลาต่อมาบริษัทSSS“วันนี้จะมีผู้บริหารจากบริษัทAAมาเซ็นสัญญากับเรานะครับ”“ค่ะๆ” ฉันได้แต่พยักหน้าตอบรับ เพราะมัวแต่วุ่นอยู่กับกองงานตรงหน้าเลยไม่ได้ถามอะไรพี่ดิมกลับ แต่ก็รู้แล้วแหละว่าจะต้องเซ็นสัญญากับบริษัทร่วมหุ้น แค่ยังไม่รู้ว่าเป็นบริษัทไหน ใครเป็นเจ้าของ“พี่ว่าหยุดทำก่อนนะ เดี๋ยวพี่จัดการให้เองเราไปเตรียมตัวเถอะ”“ไม่เป็นไรค่ะเดี๋ยวมิราทำเอง ใกล้จะเสร็จแล้วค่ะ” ฉันตอบแต่ตายังจ้องที่หน้ากระดาษเอกสารตรงหน้าอยู่เลยพี่ดิมทำงานเยอะกว่าฉันอีก เรื่องงานเรื่องประชุมอะไรก็เป็นคนเดินเรื่องให้ ทำทุกอย่างแทนฉันไปซะหมดสงสัยตอนที่อยู่กับคุณพ่อทำแบบนี้จนชินแน่ๆ เลย ก็เลยติดนิสัยมาทำกับฉันด้วย แต่ฉันเป็นคนที่ไม่ชอบให้ใครทำอะไรให้ เพราะถ้าจะทำฉันจะเป็นคนทำเอง“แต่ใกล้จะได้เวลาแล้วนะครับ”“แค่ใกล้นี่คะ ยังไม่ถึงเวลาสักหน่อย มิราเตรียมตัวพร้อมมาจากที่บ้านแล้วค่ะ ว่าแต่คุณพ่อมายังคะ?”“มาแล้วครับ คุณท่านนั่งรออยู่ด้านนอก ไม่อยากเข้ามารบกวนน้องมิราทำงาน”“อ๋อค่ะ พี่ดิมไม่ต้องมาอยู่กับมิราก็ได้ ใกล้จะเสร็จแล้วค่ะ เดี๋ยวมิราเรียกให้เลขามาเอาเอง”“ได้ครับ”พี่ดิมเดินออกไปจากห้องทำงานของฉัน ตั้งแ

สองเดือนถัดมาคชาและมิราอยู่ใกล้ชิดกันมากขึ้น บางครั้งก็ออกไปพบลูกค้าพร้อมกัน บางวันก็ออกไปกินข้าวด้วยกัน เวลาทำงานทั้งสองตัวติดกันตลอดและเพราะความใกล้ชิดทำให้ทั้งสองมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน มันอาจจะยังไม่ใช่ความรัก แต่ทั้งสองก็คุยดีด้วยกันมากขึ้นสำหรับมิราเธอยังไม่ได้คาดหวังเรื่องความรักจากใคร เพราะเธอกลัวว่าถ้าเปิดใจให้ใครสักคนแล้วเธอจะต้องเจ็บเหมือนอย่างที่เคยเป็นอีกเธอแค่อยากให้เวลากับตัวเองอยากดูแลตัวเองดูแลครอบครัวดูแลบริษัทที่พ่อของเธอคาดหวังในตัวเธอมากๆ เธอไม่อยากทำให้พ่อต้องผิดหวังถ้าจะมีความรักอีกจริงๆ เธอก็ขอให้มันเกิดขึ้นในเวลาที่เหมาะเกิดขึ้นในเวลาที่เธอพร้อม เธอไม่อยากเอาหัวใจเอาตัวเองลงไปเสี่ยงกับเรื่องพวกนี้อีกแล้ว คาดหวังกับเรื่องอะไรลงไปมากๆ ก็มีแค่เธอที่เจ็บอยู่คนเดียว"สวัสดีค่ะคุณมิรา""สวัสดีค่ะคุณเลขา วันนี้มาแต่เช้าเลยนะคะ""ยอมแพ้ท่านประธานไม่ได้หรอกค่ะ ยิ่งเห็นท่านประธานมาทำงานแต่เช้าแบบนี้ยิ่งต้องมาให้เช้ากว่า""พอดีว่ามีงานต้องเคลียร์น่ะค่ะ ก็เลยต้องรีบมาแต่เช้า สายๆ ต้องออกไปพบลูกค้าอีก พี่ดิมช่วงนี้ก็วุ่นอยู่กับอีกบริษัทนึงไม่มีเวลาเลย" เธอบอกตารางงา

เวลาต่อมาหลังจากที่กลับมาเก็บเสื้อผ้าที่โรงแรมกันเรียบร้อยแล้วเราสองคนก็ออกเดินทางกันทันทีเพราะกว่าจะไปถึงที่นั่นอีกก็คงจะมืดดึก แต่พอออกไปได้ครึ่งทางฝนก็กระหน่ำตกลงมาแบบไม่ลืมหูลืมตา จนพี่คชาต้องหยุดรถเพราะถ้าไปต่ออาจจะเกิดอุบัติเหตุเอาได้ฝนตกลงมาแรงจนมองไม่เห็นเส้นทางเลย"ตกหนักเลยนะเนี่ย ดูท่าแล้ว คงจะหยุดยากด้วย" พี่คชาหันมาพูดกับฉัน"น้ำมันรถจะหมดแล้วหนิ" ขณะที่ฉันเงยหน้าขึ้นสบตากับพี่คชา ก็สังเกตเห็นไฟสีแดงกระพริบตรงหน้าจอด้านหน้าของพี่คชา มันเป็นไฟสีแดงกระพริบเตือนน้ำมันรถที่กำลังจะหมด"อืม ฉันลืมเติมน่ะ ก็กะว่าจะขับรถออกไปแล้วหาปั๊มน้ำมันจอดเติม แต่ก็ไม่คิดว่าจะมาติดฝนอยู่แบบนี้""เฮ้อ..." ฉันหยิบโทรศัพท์ออกมากะว่าจะโทรหาพี่ดิม เผื่อว่าเขาจะช่วยอะไรฉันได้บ้าง แต่ก็ดันไม่มีสัญญาณสักขีดเลย แบตเตอรี่เต็มเปี่ยมแต่ตรงนี้ไม่มีสัญญาณเลย แต่มันคงจะเป็นเพราะฝนตกหนักด้วยแหละสัญญาณก็เลยหาย"จอดรถพักอยู่ตรงนี้ก่อนฝนหยุดแล้วค่อยออกเดินทางต่อ""น้ำมันรถก็จะหมดอยู่แล้ว จากตรงนี้ไปถึงปั๊มน้ำมันแรกก็อีกตั้งหลายกิโล แน่ใจหรอว่ารถคุณจะขับไปถึง" ตลอดทางที่รถขับผ่านมาฉันสังเกตตามข้างทางตลอดว่ามั