Todos os capítulos de รักของเพื่อน toxic love ( set เพื่อนรัก 4 คู่ ): Capítulo 31 - Capítulo 40

หลายวันผ่านไปปึก!ร่างบางถูกคว้าตัวเข้าไปตรงมุมอับ ขณะที่เธอกำลังจะเดินกลับขึ้นไปบนคอนโดหลังจากลงมาหาของกินช่วงกลางดึก"อ๊ะ! นี่คุณอีกแล้วหรอ!?" มิราพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เบื่อหน่าย เพราะเธอจะต้องเจอกับคชาแทบทุกวัน และเขาก็ชอบแอบมาเจอเธอในวิธีแบบนี้ด้วย ทำให้เธอต้องเจ็บตัวได้ตลอด แถมคำพูดของเขาที่ใช้พูดกับเธอก็แสนจะดูถูกกันจนเธอเองอดที่จะตอกกลับไปในวิธีของเธอไม่ได้ สุดท้ายทุกครั้งที่เจอหน้ากันก็ต้องมีเรื่องให้ได้เถียงกันตลอด"ฉันบอกให้เลิกยุ่งกับหลานของฉันไง!""เอาแต่มาบอกฉันว่าให้เลิกยุ่ง ทำไมถึงไม่ไปบอกหลานตัวเองบ้างล่ะว่าให้เลิกยุ่งกับฉัน""มิรา! เธออย่ามากวนประสาทฉันนะ!""ฉันไม่ได้กวนประสาท ฉันพูดความจริง สายลมน่ะ ดูเขาจริงจังกับฉันนะ ตามตื๊อฉันทุกทางเลย กะจะให้ฉันยอมเป็นแฟนให้ได้""เธอรับได้หรอ ที่จะไปเอากับผู้ชายคนอื่น โดยที่ผู้ชายคนนั้นก็เป็นญาติของผู้ชายที่เธอเคยมีอะไรด้วย""ขนาดเพื่อนฉันคุณยังเอาได้เลย นับประสาอะไรกับญาติของคุณทำไมฉันจะเอาไม่ได้" พูดแล้วก็จ้องหน้าของคชา สายตาของเธอมันกำลังท้าทายเขา"พูดอะไรของเธอ!?" คชาขมวดคิ้วใส่เธอ"พูดไปคนอย่างคุณก็คงจะไม่เข้าใจอะไรหรอก

ตุบ!หญิงสาวถูกโยนลงบนเตียงอย่างแรง ก่อนที่เธอจะรีบลุกขึ้นลืมเรื่องเจ็บปวดเอาไว้ก่อน จากนั้นก็เคลื่อนตัวไปอีกฝั่งของเตียง รีบวิ่งไปที่ประตูเพื่อจะหนีออกจากห้องนี้ ทว่าประตูมันถูกล็อคเธอไม่สามารถเปิดออกได้"หึ! ต่อให้เธอจะเปิดประตูออกไปได้ เธอก็ออกไปจากคอนโดนี้ไม่ได้หรอก""...." มิราพยายามที่จะเปิดประตูไปให้ได้ โดยที่ไม่ได้สนใจคำพูดของคนที่ยืนอยู่ด้านหลังเลย คิดว่าถ้าเธอออกแรงเพิ่มมากขึ้นมันก็คงจะทำให้ประตูเปิดออกได้"ถ้าฉันไม่อนุญาต เธอก็ออกไปจากห้องนี้ไม่ได้""คุณจะทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร ฉันไม่ได้ยุ่งวุ่นวายอะไรกับคุณแล้ว งั้นคุณก็ควรเลิกยุ่งกับฉันสิ รักษาคำพูดของตัวเองบ้างจะได้ดูน่าเชื่อถือมากกว่านี้" มิราหันไปต่อว่ายกใหญ่ด้วยความหงุดหงิด ทั้งๆ ที่คชาเป็นคนบอกเองว่าให้เธอเลิกยุ่งกับเขา พอเธอเลิกยุ่งกลับเป็นเขาที่ตามวุ่นวายกับเธอไม่ยอมเลิก"ก็เห็นเธอทำตัวแบบนั้นฉันก็นึกว่าเธอขาย...ตัว""...." มิราจ้องหน้า ก่อนจะวิ่งไปที่ระเบียงห้อง แต่กลับถูกคชาคว้าตัวเอาไว้ซะก่อน และพาเธอไปนอนบนเตียง ขึ้นคร่อมเธอไว้ก่อนจะพันธนาการเธอด้วยเนคไทที่คอของตัวเอง"เธอจะหนีไปไหน!?""ปล่อยฉันนะ คุณไม่มีสิทธิ์มา

สนามบิน...มิราสะพายกระเป๋าคู่ใจเดินลงมาจากเครื่องบิน เพราะเธอแอบกลับมาโดยที่ไม่ได้บอกใครก่อน ทันทีที่มหาวิทยาลัยปิดเธอก็รีบเดินทางมาทันที ในใจลึกๆ ก็อยากจะมาพักผ่อนหย่อนใจหาที่เที่ยวให้สบายใจบ้าง อยู่ที่นั่นก็เจอแต่อะไรก็ไม่รู้ทำเอาเธอหนักใจไปหมด"จ๊ะเอ๋! สวัสดีค่ะทุกคน" มิราแอบเดินย่องเข้าไปในบ้าน หลังจากที่นั่งรถแท็กซี่มาถึงแล้ว ตอนนี้รถของพ่อเธอไม่ได้จอดอยู่แสดงว่ายังไม่กลับมา"คุณหนู!//คุณมิรา!" ทุกคนต่างอุทานออกมาด้วยความตกใจและก็ดีใจ แต่คนที่ดีใจมากที่สุดเลยก็คงจะเป็นนมสร้อย เป็นแม่บ้านและเป็นคนคอยเลี้ยงดูเธอมาตั้งแต่เด็กๆ เธอรักและเคารพเหมือนกับแม่อีกคนนึง"สวัสดีค่ะทุกคน คิดถึงจังเลย" เดินเข้าไปสวมก่อนนมสร้อย แล้วหันไปยิ้มให้กับแม่บ้านคนอื่นๆ เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยมิตรไมตรี ทุกคนที่นี่ต่างรักเธอและเคารพเธอแม้จะอายุน้อยกว่า แต่เพราะเธอเป็นคนอัธยาศัยดีจึงมีแต่คนรัก"คิดถึงคุณหนูเหมือนกันค่ะ""อื้อ...คิดถึงอาหารฝีมือนมสร้อยจังค่ะ""งั้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าสิคะเดี๋ยวนมทำของโปรดคุณหนูไว้ให้""ไม่เป็นไรค่ะ มิรารอกินข้าวพร้อมกับคุณพ่อดีกว่า""คุณหนูได้โทรบอกคุณท่านหรือเปล่าคะ ถ

"โอ๊ยเจ็บนะ!" ฉันร้องออกมาเสียงดัง เพราะถูกพี่คชาบีบที่แขนอย่างแรง"เมื่อกี้เธอพูดว่าอะไรนะ ใครเป็นผัวใหม่!?""ก็คนที่กำลังพูดถึงนี่ไง คุณเป็นคนถามเองไม่ใช่หรอว่าเขาเป็นใคร ฉันก็บอกแล้วนี่ไงว่าเขาคือผัวใหม่ของฉัน!" ฉันตะคอกกลับ จนโต๊ะคนข้างๆ หันมามอง แต่พี่ดิมยังยืนหันหลังคุยโทรศัพท์อยู่ ถ้าเขาหันกลับมาเห็นสภาพนี้ฉันไม่อยากจะนึกเลย พี่ดิมต้องเล่นงานพี่คชาหนักแน่ฉันไม่ได้คิดว่าพี่คชาไม่มีฝีมือหรอกนะ แต่พี่ดิมฝึกศิลปะการป้องกันตัวมาโดยเฉพาะ ฉันเคยเห็นพี่ดิมต่อสู้แล้วโคตรน่ากลัวเลย แม้จะร่างกายเท่าๆ กันแต่ถ้าพูดถึงทักษะศิลปะการป้องกันตัวที่ดิมชนะขาด"ไอ้หมอนั่นน่ะหรอผัวใหม่เธอลีลาสู้ฉันได้หรือเปล่าเหอะ!'"สู้ได้หรือสู้ไม่ได้ฉันก็ไม่ได้สนเรื่องนี้ ฉันสนแค่ว่าเขาเป็นคนดีไม่หลายใจ และก็ไม่ได้ไปทำใครท้องแล้วก็ปัดความรับผิดชอบเหมือนใครบางคน!""พูดอะไรของเธอ ใครท้อง?""เหอะ! ฉันพูดอะไรออกไปคนอย่างคุณก็ไม่มีทางรับรู้หรอก เพราะคนอย่างคุณมันเกินจะรักษาแล้ว!""....""หึ้ยย!! ไปเลยรีบๆ ไปเลย เลิกยุ่งกับฉันด้วย จะไปไหนก็ไปไม่ต้องมายุ่งกับฉัน ไปให้ไกลๆ เลย" ฉันรีบผลักพี่คชาออกไป เมื่อพี่ดินเก็บโทรศั

หลายวันผ่านไป"สภาพแกนี่...ท่าจะเมาแล้วนะมิรา" พะพิมท้วงขึ้น เหมือนเห็นใบหน้าของมิราแบบใกล้ๆ เป็นจังหวะที่แสงไฟส่องมากระทบใบหน้าสวยพอดี แต่สภาพของคนถามก็ไม่ต่างอะไรจากสภาพของคนที่ถูกถามเลย ทั้งสองเมามายพอๆ กันเพราะเครื่องดื่มที่สั่งมาค่อนข้างมีแอลกอฮอล์สูง เพราะอยากลองดื่มแบบนี้ดูบ้าง แต่ก็ลืมไปว่าไม่มีใครคอแข็งเลยใบหน้าของมิราแดงก่ำตามสไตล์คนเมา และดูท่าจะเมากว่าครั้งไหนๆ เพราะเธอดื่มไปค่อนข้างมาก ไม่รู้ว่ามีเรื่องเครียดอะไรทำไมถึงได้ดื่มหนักขนาดนี้"อืม..."พะพิมและมิรานั่งอยู่ที่ร้านเหล้าสองคน ส่วนริตาที่บอกว่าจะตามมาทีหลังกลับหายเงียบไปไม่ได้ตามมาแต่อย่างใด ทั้งสองเลยต้องนั่งจัดการเครื่องดื่มที่สั่งมาไว้ให้หมด"อึก...มิรา ระ เราสองคนจะกลับกันยังไงวะ" พะพิมถามเพื่อนข้างๆ ด้วยน้ำเสียงที่ยานคาง ดวงตากลมโตกวาดมองไปรอบๆ ตัว เพื่อมองดูว่าพอจะมีใครที่น่าไว้ใจหรือพอที่จะมีใครที่สามารถไปส่งทั้งสองกลับบ้านได้บ้าง"ไม่รู้ดิ กลับไม่ได้ก็นอนที่นี่แหละ" มิราตอบเสียงเรียบเฉย"อือ...""ชนแก้วเร็ว"แกร๊ง!ทั้งสองนั่งชนแก้วกันอยู่พักใหญ่ๆ จนตอนนี้เครื่องดื่มหมดลงไปเกินครึ่งแล้ว สภาพในตอนนี้ก็เดินไ