Todos os capítulos de รักของเพื่อน toxic love ( set เพื่อนรัก 4 คู่ ): Capítulo 41 - Capítulo 50

วันต่อมา...มิรา Talkมหาวิทยาลัย"นั่นพี่คชาหนิ" ฉันหันไปมองตามที่ริตาพูด เห็นพี่คชากำลังยืนคุยอยู่กับอาจารย์เซฟ ท่าทางเคร่งเครียด แต่ไม่รู้ว่าพูดอะไรกันเพราะมันไม่ได้ยิน ระยะจากโต๊ะที่ฉันนั่งอยู่กับกลุ่มเพื่อนมันไกลจากที่พี่คชายืนคุยอยู่กับอาจารย์เซฟเหมือนกัน"เขาคงจะมาหาอาจารย์เซฟเหมือนอย่างเคยแหละมั้ง" ฉันพูดขึ้นก่อนจะหันกลับมาสนใจหนังสือตรงหน้าต่อหรืออาจจะมาคุยกับอาจารย์เซฟเรื่องขนม เรื่องที่ขนมลาออกเพราะท้อง"พี่คชามองแกด้วยว่ะ" พะพิมพูด แต่ฉันไม่ได้สนใจอะไร อยากมองก็มองไปสิทำไมฉันต้องสนใจด้วยล่ะ"ทั้งๆ ที่ขนมท้องทำไมพี่คชาถึงไม่มีท่าทีตื่นเต้นอะไรเลยวะ?""เหอะ! จะยอมรับหรือเปล่าเหอะ" ฉันเค้นหัวเราะใส่เพราะขนาดฉันบอกไปเมื่อวาน เขายังทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้อะไรเลยฉันไม่สงสารใครหรอกนอกจากเด็กที่กำลังจะเกิดมาโดยที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่อะไรเลย พ่อก็เป็นแบบนี้แม่ก็เป็นแบบนั้น แล้วเด็กจะเกิดมาอยู่ในสภาพไหนฉันยังมองไม่ออกเลย มันก็แน่นอนอยู่แล้วล่ะท้องในเวลานี้ใครบ้างจะเตรียมตัวทันไม่มีใครพร้อมด้วย อีกอย่างฐานะทางบ้านของขนมก็ไม่ได้ดีถึงขั้นขนาดจะต้องหยุดเรียนหรือหยุดทำงานเพื่อเลี้ยงลูก ขนมเป็

มิรา Talkพรึบ!"อ๊ะ!?" ฉันร้องอุทานเบาๆ เพราะถูกดึงแขนจนเซ ใส่รองเท้าส้นสูงอยู่ด้วยข้อเท้าเกือบพลิกแหนะ"ทำไมไม่รับโทรศัพท์ ไลน์ไปก็ไม่ยอมอ่าน""นี่คุณพูดไม่เข้าใจหรือไง ฉันบอกแล้วว่าเลิกยุ่งต่อกัน ครั้งนั้นฉันก็พูดไปชัดเจนแล้ว เมื่อไหร่คุณจะเลิกยุ่งกับฉันสักที เป็นคนบอกให้ฉันออกไปจากชีวิตคุณเองไม่ใช่หรือไง ฉันก็ออกมาแล้วนี่ไงคุณจะเอาอะไรอีก มันยังไม่พอใจคุณอีกหรอ?""ยัง ฉันไม่เข้าใจเธอพูดอะไรของเธอ ไอ้เซฟมันมาถามฉันเรื่องที่เพื่อนของเธอท้อง แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉันด้วย?""เห็นแก่ตัวที่สุด!" ฉันตะคอกใส่หน้าพี่คชา นี่ถ้าไม่ติดว่ามือถือกระเป๋าอยู่อีกข้างนึงก็ถูกเขาจับไว้ฉันคงตบหน้าเขาไปสักฉาดแล้ว ไม่ปล่อยให้เขาพูดจาไม่รู้เรื่องแบบนี้หรอก เห็นแก่ตัวที่สุดพูดมาได้ยังไงว่าเกี่ยวอะไรกับตัวเอง"ฉันเข้าใจนะว่าเธออาจจะมองว่าฉันมีผู้หญิงไปเรื่อย แต่ฉันไม่ได้ทำใครท้องจริงๆ อีกอย่างเวลามีอะไรกับใครฉันก็ป้องกัน มีแค่เธอคนเดียวที่ฉันไม่ได้ป้องกัน และถ้าผู้หญิงที่ฉันเอาด้วยจะท้องก็คงจะมีแค่เธอ""หยุดพูดจาหมาๆ แบบนี้ได้แล้วนะ!" ฉันสะบัดแขนอย่างแรงทำให้มือของพี่คชาหลุดออกไป เกิดมาเพิ่งเคยพบเคยเห็นจริง

[ คฤหาสน์หัสดี ]คชาพาผู้ชายอีกคนที่หน้าตาเหมือนกันมาที่บ้านของเขา เพราะทั้งสองหน้าตาเหมือนกันมากจนแยกไม่ออกจริงๆ และมีเรื่องอยากจะถามพ่อกับแม่ของเขาจึงได้พาผู้ชายคนนี้มาด้วยไม่ต่างจากผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างกายของคชา เขาเองก็อยากรู้ไม่ต่างจากคชาเหมือนกันว่าทำไมตนเองถึงได้หน้าตาเหมือนกับคนที่ไม่เคยรู้จักมาก่อนขนาดนี้"มีอะไรหรือเปล่าลูก ทำไมถึงให้พ่อกับแม่กลับมาบ้านด่วนขนาดนี้" เสียงแม่ของคชาพูดดังขึ้น ขณะที่กำลังเดินเข้ามาพร้อมกับพ่อของคชา หลังจากที่เขาโทรไปบอกว่ามีเรื่องด่วนให้กลับมาที่บ้านทั้งสองก็รีบกลับมาทันทีด้วยความเป็นห่วงลูกชาย"คะ คชา!" ผู้เป็นแม่ยืนนิ่งเมื่อได้เห็นลูกชายยืนอยู่กับคนที่หน้าตาเหมือนกันอีกคนนึง จู่ๆ น้ำตามันก็คลอเอ่อไหลออกมาอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว "มันเป็นความจริงใช่ไหม""คชา...นี่มัน...""ใครกันครับพ่อ มีใครจะบอกผมได้ไหมว่าทำไมผมถึงหน้าตาเหมือนกับคนคนนี้นัก""...." แม่ของคชาไม่ตอบ หญิงวัยกลางคนเดินเข้าไปหาผู้ชายอีกคนที่ยืนอยู่ข้างๆ คชา ใช้ฝ่ามือสัมผัสใบหน้าของคนตรงหน้าอย่างอ่อนโยนพร้อมกับน้ำตาที่เอ่อไหลออกมาไม่ยอมหยุด "เป็นลูกจริงๆ ใช่ไหม""...." ชายหนุ่มขมวดคิ้ว

เวลาผ่านไปมหาวิทยาลัย..."หลีกไปฉันจะเข้าเรียน!" มิราพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่หงุดหงิด เพราะคชาเดินเข้ามาขวางทางเธอไม่ยอมให้เธอเข้าไปเรียน"วันนี้ฉันจะรับเธอกลับเอง""ไม่จำเป็นฉันมีคนมารับแล้ว" เธอตอบน้ำเสียงห้วนๆ แต่ก็มีคนมารับเธอแล้วจริงๆ นั่นก็คือดิม พี่ชายที่แสนดีของเธอ"ไอ้หมอนั่นน่ะหรอ ฉันเห็นมันทำแต่งานไม่เห็นจะสนใจเธอเลย ไม่มีเวลาให้เธอแบบนี้ เธอไม่เบื่อบ้างหรือไง""เขาทำงานก็ยังทำตัวมีประโยชน์กว่าใครบางคนที่ทำตัวเร่ร่อนไปมา ไม่มีศาลอยู่หรอ?" มิรายกแขนขึ้นกอดอกจ้องหน้าคชาอย่างไม่เกรงกลัว"นี่เธอ..." คชาไม่รู้จะตอบโต้กลับไปยังไงดี ได้แต่จ้องหน้ายกมือขึ้นชี้นิ้ว เม้มปากเม้มฟันจนกระทั่งต้องยอมลดมือลงไปเพราะอีกฝ่ายไม่ได้มีท่าทีหวาดกลัวอะไรเลย"ถ้าไม่มีศาลอยู่มาบอกกันดีๆ ก็ได้ฉันจะให้คนไปสร้างให้""ปากเธอนี่มันดีนักนะ สงสัยฉันต้องลงโทษอะไรบางอย่างซะแล้ว""เหอะ! บอกแล้วไงว่าอย่ามายุ่งกับฉัน ต่อให้ความจริงแล้วคุณจะไม่ใช่คนที่ทำให้ขนมท้องฉันก็ไม่ได้จะกลับไปดีกับคุณ""ครั้งก่อนฉันยังไม่ได้จัดการเธอเลยนะ เธอว่าฉันเอาไว้หลายคำเลย ถึงจะเข้าใจผิดก็เถอะ""มันก็สมควรแล้วไหมล่ะ คุณอยากมาตามวุ่น

เช้าวันต่อมาเพราะอยากหนีออกไปจากที่นี่มิราแอบออกมาจากห้องนอนขณะที่คชาเข้าไปอาบน้ำอยู่ในห้องน้ำ พร้อมกับกุญแจรถที่เขาวางเอาไว้ตรงโต๊ะหัวเตียงบ้านหลังนี้ไม่มีใครอยู่เลยนอกจากเธอและเขา รถก็มีจอดอยู่คันเดียวก็คือรถของคชาที่ขับมาเมื่อวาน"ทำไมเปิดไม่ได้เนี่ย!" มิรายืนบ่นขณะที่กำลังพยายามกดรีโมทรถ แต่ดูเหมือนว่ารีโมทรถจะเสียหรือไม่ก็ไม่ใช่รีโมทรถคันเดียวกันก่อนที่เธอจะรีบวิ่งไปที่ประตูรั้วพยายามหาช่องโหว่เพื่อออกไปจากบ้านหลังนี้ อยากจะปีนรั้วขึ้นไปแต่ก็สูงเหลือเกินกลัวว่าจะตกลงมาแข้งขาหักประตูรั้วถูกล็อคโดยอัตโนมัติตั้งแต่เมื่อวานถึงเธอจะพอรู้วิธีเปิดแต่ก็ไม่รู้ว่ารีโมทมันอยู่ตรงไหน และถ้าจะเอารีโมทก็คงต้องกลับไปด้านในอีก"แสบมากนะ แอบหนีออกมาตอนฉันกำลังอาบน้ำ" เสียงเข้มดังขึ้นจากทางด้านหลังของหญิงสาว คชานุ่งเพียงผ้าขนหนูเดินออกมาตามเธอ"พาฉันออกไปเดี๋ยวนี้""ถ้าฉันไม่อนุญาตเธอก็ออกไปไหนไม่ได้ พยายามเข้าสิอยากออกไปนักก็หาอะไรมางัดรั้ว หรือไม่ก็ปีนรัวขึ้นไปสิ แต่ฉันไม่รับประกันนะว่าเธอจะตกลงมาแล้วขาหักแขนหักหรือสมองได้รับการกระทบกระเทือนอะไรหรือเปล่า""แล้วคุณจะมาขังฉันไว้อยู่ที่นี่เพื่อ