Mag-log inรักของเพื่อน toxic love | คชาxมิรา my bad guy คนเลวของฉัน | คเชนทร์xขนม แอบรัก Lecturer | เซฟxริตา พ่อหม้ายมาเฟีย | ชานนท์xพะพิม นิยาย set เพื่อนรัก มีทั้งหมด 4 คู่ ครบรสชาติเลยนะคะ
view moreมหาวิทยาลัยนานาชาติแห่งนึง...
ตึก ตึก ตึก
มิรากำลังเดินไปหากลุ่มเพื่อนสนิทของตัวเอง ด้วยรองเท้าส้นสูงที่สวมใส่มาทำให้เกิดเสียงกุบกับเป็นจังหวะตามเท้าของเธอที่ก้าวเดินไป บวกกับใบหน้าที่ตกแต่งมาอย่างละเล็กน้อยจนดูสวยงามประดับประดาใครมองแล้วก็ต้องหลงใหล เธอพกความมั่นใจมาเต็มเปี่ยมเพราะวันนี้มีเรื่องที่สำคัญที่สุดที่เธอจะต้องทำ
นั่นคือการสารภาพรักกับผู้ชายคนนึงที่เป็นเพื่อนกับอาจารย์ประจำห้องของเธอ
คชา คือผู้ชายที่เธอแอบชอบมาอยู่หลายเดือน ด้วยความยุยงจากเพื่อนสนิท ทำให้เธอมีความกล้าในวันนี้
"มิรา!" หนึ่งในเพื่อนสนิทพูดขึ้น ทำให้เพื่อนคนที่เหลือหันมามองพร้อมๆ กัน
"เซฮายค่ะเพื่อนสาว"
"นี่แกเอาจริงหรอเนี่ย!?" ขนมที่เป็นเพื่อนสนิทที่สุดในกลุ่มเอ่ยถามขึ้น พร้อมกับไล่สายตามองมิราตั้งแต่หัวจรดเท้า
ทุกอย่างมันถูกเซตมาดีจนดูแปลกตาไปเลย
"ก็จริงน่ะสิ แอบชอบมาตั้งนานแล้ว วันนี้ได้โอกาสสารภาพรักสักที"
"...." เพื่อนทุกคนมองหน้ากันสลับไปมา เพราะแค่แกล้งพูดเล่นเท่านั้นแต่ไม่คิดว่ามิราจะทำจริงแบบนี้ ดูท่าเธอก็มีความมั่นใจมากๆ เลยด้วย
"แต่เขาเป็นถึงเพื่อนอาจารย์ เป็นเจ้าของบริษัทใหญ่ยักษ์เลยนะ เขาจะมาชอบเธอหรอถามจริง" ริตาถาม
"เรื่องนี้มันก็ขึ้นอยู่กับวาสนา แต่ก็ดีกว่าฉันไม่ได้พูดอะไรเลยจริงไหม"
"ก็จริงของมัน" พะพิมหันไปพึมพำกับเพื่อนที่เหลือ
"ฉันสืบมาแล้ว พี่คชาจะเข้ามาหาอาจารย์ตอนเที่ยง เพราะฉะนั้นฉันต้องใช้โอกาสนี้เข้าไปสารภาพรัก"
"ฉันไม่เคยเห็นยัยมิรามันจริงจังเท่านี้มาก่อนเลย" ขนมหันไปพูดกับเพื่อนๆ กับเรื่องงานก็ไม่เคยจริงจังขนาดนี้มาก่อน เรื่องเรียนก็ไม่ได้จริงจังอะไรมากมายเช่นกัน
"เอาน่า ถ้ามิราจีบติดเราก็ควรจะดีใจด้วยไม่ใช่หรอ เพื่อนจะมีความรักทั้งทีเราจะห้ามได้ไง" พะพิมบอก
"นั่นสิ ให้มิรามันมีไปเถอะ มันจะได้ไม่ต้องบ่นว่าเหงา" ริตาพูดอีกคน
"...." ขนมทำหน้าเฉยๆ ก่อนจะก้มหน้าลงอ่านหนังสือของตัวเองตามเดิม
"นั่นๆ ไง เขามาแล้ว!" มิราพูดขึ้นด้วยความตื่นเต้นเมื่อรถเก๋งสปอร์ตคันสีดำขับผ่านหน้าของเธอไป ทำให้เพื่อนๆ ต่างก็พากันมองตามไปเช่นกัน
"ไหนบอกว่ามีนัดคุยงานกับอาจารย์ตอนเที่ยงไง ทำไมเขารีบมาล่ะ?" ริตาถาม
"ไม่รู้สิ งั้นเดี๋ยวฉันมานะ"
ยังไม่ทันที่เพื่อนๆ จะได้ตอบอะไร มิราก็เดินออกไปซะก่อนแล้ว
"ฉันว่าคนนี้ยัยมิราคงจะชอบจริงว่ะ ไม่งั้นคงจะไม่ทุ่มสุดตัวขนาดนี้" พะพิมพูด
"แต่ฉันได้ข่าวมาว่า คุณคชาคนนี้เขาเจ้าชู้มากเลยนะ เขาจะไม่ทำให้เพื่อนเราเสียใจจริงๆ หรอ?" ขนมเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่ปนความห่วงใย
"เราเป็นแค่เพื่อน ไม่มีสิทธิ์ไปวางแผนชีวิตอะไรให้มิรามันหรอก นอกซะจากคอยเป็นห่วงอยู่ห่างๆ" ริตาพูด
ทางด้านมิรา
หญิงสาวรีบเดินไปยังห้องของอาจารย์ เพราะเห็นชายหนุ่มเดินไปทางนั้น
ตึก!
"โอ๊ะ!"
"นักศึกษามิรา มีอะไรหรือเปล่า?" อาจารย์หนุ่มเอ่ยถามขึ้น ทำให้ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างๆ กันหันมามองที่เธอเช่นกัน สายตาของเขาทำเอาเธอร้อนรนจนทำตัวไม่ถูก
"เอ่อ ปะ เปล่าๆ ค่ะอาจารย์ ขอโทษด้วยนะคะ มิราซุ่มซ่ามเอง"
หญิงสาวรีบเดินออกมาด้านนอก ก่อนที่นั่งลงบนเก้าอี้หินอ่อน ผ่อนลมหายใจออกมาแรงๆ หลายครั้ง แต่หัวใจเธอก็ยังไม่หยุดเต้นแรงสักที
ไม่นานชายหนุ่มก็เดินออกมา มิรารวบรวมความกล้าของตัวเองเดินเข้าไปหาชายหนุ่มด้วยความมั่นใจ
"ขอโทษนะคะ.."
"เธอมีอะไรหรือเปล่า?"
"คือพี่ชื่อคชา เป็นเจ้าของบริษัทxx เป็นเพื่อนกับอาจารย์ของมิรา คือว่า...มิราชอบพี่ค่ะ"
"...." ชายหนุ่มยืนนิ่ง สองมือล้วงกระเป๋ามองหน้าหญิงสาวที่กำลังพูดน้ำเสียงตื่นเต้นด้วยแววตาที่ว่างเปล่า
"ไม่สิ มิรารักพี่ เพราะมิราแอบชอบมาหลายเดือนแล้ว ตอนนี้เกินคำว่าแอบชอบแล้วค่ะ"
"คิดยังไงถึงได้มาสารภาพรักกับผู้ชายที่ไม่เคยคุยด้วยแบบนี้"
"เคยคุยกันแล้วค่ะ ตอนนั้นพี่คชาเมาน่าจะจำอะไรไม่ได้ มิราเป็นคนขับรถไปส่งพี่ที่บ้านเองค่ะ"
"อ๋อ เธอนั่นเองที่เป็นคนไปส่งฉัน ขอบใจมากนะ"
"คือพี่...พี่ยังไม่ได้ให้คำตอบมิราเลยนะคะ"
"...." คนตัวโตเดินเข้าหาหญิงสาว เธอถอยหลังหนีเล็กน้อย ทว่าแผ่นหลังกลับโดนรถเก๋งของชายหนุ่มพอดี
หมดทางหนีแล้วสินะ
"พะ พี่คชาจะทำอะไรคะ?"
"เธอคิดว่าฉันจะทำอะไรล่ะ"
"คะ คือ..."
"หึหึ"
"...." ร่างบางยืนหลับตาปี๋ไม่กล้าแม้แต่จะลืมตามอง เพราะชายหนุ่มที่เธอแอบชอบกำลังโน้มหน้าลงมาใกล้ๆ จนรับลมหายใจอุ่นจากเขาได้ มองจากไกลๆ ก็คงจะดูคล้ายคนกำลังยืนจูบกัน
"เธออยากได้คำตอบหรอ?"
"...." คราวนี้เธอลืมตาขึ้นมอง ก่อนที่จะพยักหน้าตอบรับเบาๆ
ชายหนุ่มเลื่อนมือไปหยิบบางอย่างในกระเป๋าเสื้อก่อนจะยื่นให้กับหญิงสาว
"คืนนี้ไปหาฉันที่นี่ แล้วฉันจะให้คำตอบเธอ"
"นี่มัน..." หญิงสาวมองนามบัตรที่เขายื่นให้ เพราะเธอเองก็พอจะรู้จักไนท์คลับในนามบัตรนี้อยู่
"ฉันทำงานอยู่ที่นั่น ตอนนี้ฉันต้องรีบไปทำงาน ฉันคงให้คำตอบเธอไม่ได้ นอกซะจากเธอจะไปหาฉันแล้วฟังคำตอบเอง"
"...." อีกครั้งที่เธอหลับตาปี๋เพราะคนตรงหน้าโน้มตัวลงมาใกล้อีก คราวนี้เขาเลื่อนใบหน้าไปตรงข้างหูของเธอ
"แล้วฉันจะรอนะ"
ชายหนุ่มทิ้งท้ายคำพูดที่ทำเอาหญิงสาวถึงกับต้องขนลุกซู่ไว้ จากนั้นก็เดินไปอีกฝั่งนึงของรถ และก็ขับรถออกไปทันที
มิรารีบเดินกลับไปยังกลุ่มเพื่อน พร้อมกับนามบัตรที่ใช้หนุ่มทิ้งเอาไว้ให้ด้วยความดีใจ
"เป็นยังไงบ้างแก เขาว่ายังไงบ้าง?" ริตาถามขึ้นเมื่อเห็นมิราเดินกลับมา
"เขาให้นามบัตรฉันมา เขาบอกว่าคืนนี้ให้ฉันไปหาเขาที่นั่น แล้วเขาจะให้คำตอบ" เธอชูนามบัตรที่ได้มาจากชายหนุ่มให้กับเพื่อนๆ ได้ดู พร้อมกับยืนยิ้มด้วยความดีใจ
"ที่คลับ?"
"อื้ม เขาทำงานอยู่ที่นั่นน่ะ เขาบอกว่าต้องรีบไปทำงานก็เลยยังให้คำตอบไม่ได้"
"แล้วแกก็จะไปหรอ?" ขนมถาม
"ไปสิฉันอยากได้คำตอบจากเขานะ"
"...."
"ฉันอยากรู้ว่าเขาจะชอบฉันหรือเปล่า"
เวลาต่อมาหลังจากที่กลับมาเก็บเสื้อผ้าที่โรงแรมกันเรียบร้อยแล้วเราสองคนก็ออกเดินทางกันทันทีเพราะกว่าจะไปถึงที่นั่นอีกก็คงจะมืดดึก แต่พอออกไปได้ครึ่งทางฝนก็กระหน่ำตกลงมาแบบไม่ลืมหูลืมตา จนพี่คชาต้องหยุดรถเพราะถ้าไปต่ออาจจะเกิดอุบัติเหตุเอาได้ฝนตกลงมาแรงจนมองไม่เห็นเส้นทางเลย"ตกหนักเลยนะเนี่ย ดูท่าแล้ว คงจะหยุดยากด้วย" พี่คชาหันมาพูดกับฉัน"น้ำมันรถจะหมดแล้วหนิ" ขณะที่ฉันเงยหน้าขึ้นสบตากับพี่คชา ก็สังเกตเห็นไฟสีแดงกระพริบตรงหน้าจอด้านหน้าของพี่คชา มันเป็นไฟสีแดงกระพริบเตือนน้ำมันรถที่กำลังจะหมด"อืม ฉันลืมเติมน่ะ ก็กะว่าจะขับรถออกไปแล้วหาปั๊มน้ำมันจอดเติม แต่ก็ไม่คิดว่าจะมาติดฝนอยู่แบบนี้""เฮ้อ..." ฉันหยิบโทรศัพท์ออกมากะว่าจะโทรหาพี่ดิม เผื่อว่าเขาจะช่วยอะไรฉันได้บ้าง แต่ก็ดันไม่มีสัญญาณสักขีดเลย แบตเตอรี่เต็มเปี่ยมแต่ตรงนี้ไม่มีสัญญาณเลย แต่มันคงจะเป็นเพราะฝนตกหนักด้วยแหละสัญญาณก็เลยหาย"จอดรถพักอยู่ตรงนี้ก่อนฝนหยุดแล้วค่อยออกเดินทางต่อ""น้ำมันรถก็จะหมดอยู่แล้ว จากตรงนี้ไปถึงปั๊มน้ำมันแรกก็อีกตั้งหลายกิโล แน่ใจหรอว่ารถคุณจะขับไปถึง" ตลอดทางที่รถขับผ่านมาฉันสังเกตตามข้างทางตลอดว่ามั
( เวลาต่อมา )บริษัทSSS“มิรา”“คะ?” ฉันขานรับพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมองคนเรียก“เลขาได้บอกหรือเปล่าว่าวันนี้ต้องออกไปดูงานข้างนอก”“บอกแล้วค่ะ”“ทำไมเธอไม่เตรียมตัวอะไรเลยล่ะ ไม่รู้หรอว่าต้องเดินทางไกล”“ฉันเตรียมพร้อมมาจากบ้านแล้วค่ะ” ฉันต้องออกไปดูงานกับพี่คชา แต่มันก็ค่อนข้างไกลเลยต้องหาโรงแรมพักก่อนคืนนึงแล้วก็กลับอีกวัน ฉันรู้เรื่องที่จะต้องไปดูงานตั้งแต่เมื่อวานแล้ว และฉันก็เตรียมตัวเรียบร้อยหมดแล้วด้วยเราต้องออกเดินทางกันตอนบ่าย เพราะกว่าจะเดินทางไปถึงก็ได้เข้าพักที่โรงแรมพอดี“อ๋อ…”สำหรับฉันมันไม่ได้มีเรื่องอะไรน่าตื่นเต้นขนาดนั้น เตรียมแค่ของใช้ที่จำเป็นไป อยากได้อะไรเพิ่มก็แค่ซื้อใหม่แค่นั้นเอง“แล้วแฟนเธอไปด้้วยหรือเปล่า?”“ไม่ค่ะ พี่ดิมต้องทำงาน ฉันไปคนเดียว”“อ๋อ…แล้วแฟนเธอจะไม่ว่าอะไรแน่นะ ที่จะต้องไปดูงานกับฉันสองคน”“เขาไม่ใช่คนงี่เง่าที่แยกแยะระหว่างเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวไม่ออกค่ะ”“ก็ดี ฉันไม่อยากเป็นต้นเหตุให้ครอบครัวของเธอร้าว”“มันไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะ แค่ไปดูงานไม่ได้ไปทำเรื่องอะไรไม่ดีสักหน่อยทำไมคุณถึงต้องกลัวด้วยคะ?” ฉันถามเขากลับ ทำไมถึงได้กลัวขนาดนั้นกะอีกแค่
สองเดือนถัดมาคชาและมิราอยู่ใกล้ชิดกันมากขึ้น บางครั้งก็ออกไปพบลูกค้าพร้อมกัน บางวันก็ออกไปกินข้าวด้วยกัน เวลาทำงานทั้งสองตัวติดกันตลอดและเพราะความใกล้ชิดทำให้ทั้งสองมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน มันอาจจะยังไม่ใช่ความรัก แต่ทั้งสองก็คุยดีด้วยกันมากขึ้นสำหรับมิราเธอยังไม่ได้คาดหวังเรื่องความรักจากใคร เพราะเธอกลัวว่าถ้าเปิดใจให้ใครสักคนแล้วเธอจะต้องเจ็บเหมือนอย่างที่เคยเป็นอีกเธอแค่อยากให้เวลากับตัวเองอยากดูแลตัวเองดูแลครอบครัวดูแลบริษัทที่พ่อของเธอคาดหวังในตัวเธอมากๆ เธอไม่อยากทำให้พ่อต้องผิดหวังถ้าจะมีความรักอีกจริงๆ เธอก็ขอให้มันเกิดขึ้นในเวลาที่เหมาะเกิดขึ้นในเวลาที่เธอพร้อม เธอไม่อยากเอาหัวใจเอาตัวเองลงไปเสี่ยงกับเรื่องพวกนี้อีกแล้ว คาดหวังกับเรื่องอะไรลงไปมากๆ ก็มีแค่เธอที่เจ็บอยู่คนเดียว"สวัสดีค่ะคุณมิรา""สวัสดีค่ะคุณเลขา วันนี้มาแต่เช้าเลยนะคะ""ยอมแพ้ท่านประธานไม่ได้หรอกค่ะ ยิ่งเห็นท่านประธานมาทำงานแต่เช้าแบบนี้ยิ่งต้องมาให้เช้ากว่า""พอดีว่ามีงานต้องเคลียร์น่ะค่ะ ก็เลยต้องรีบมาแต่เช้า สายๆ ต้องออกไปพบลูกค้าอีก พี่ดิมช่วงนี้ก็วุ่นอยู่กับอีกบริษัทนึงไม่มีเวลาเลย" เธอบอกตารางงา
( หลายวันถัดมา )หลังจากวันนั้นพี่คชาก็มาที่บริษัทฉันทุกวัน จากตอนแรกที่หวั่นๆ ใจ ถึงตอนนี้ฉันรู้สึกชินไปแล้ว เพราะต้องทำงานร่วมกันมันเลยเลี่ยงไม่ได้ที่เราสองคนจะต้องเจอหน้ากันอีกฉันแค่กลัวว่าความใกล้ชิดจะทำให้ฉันหวั่นใจกับพี่คชาอีก ฉันยอมรับว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาฉันไม่เคยลืมพี่คชาได้เลย เขายังคงอยู่ในใจของฉันตลอด เพียงแต่ฉันไม่ได้โหยหาเขาไม่ได้คิดว่าไม่มีเขาแล้วฉันจะอยู่ไม่ได้ คนเราต่างมีหน้าที่ของตัวเองด้วยกันทั้งนั้นแกร้ก!ฉันกับพี่ดิมเงยหน้ามองคนที่เปิดประตูเข้ามาพร้อมๆ กัน พี่คชาเดินเข้ามานั่งที่โต๊ะทำงานของตัวเองในขณะที่ฉันยังมองตามเขาไป ตอนแรกนึกว่าจะไม่มาทำงาน ที่ไหนได้มาสายนี่เอง“ขอโทษที่มาสาย ไม่ว่าอะไรใช่ไหม?”“ค่ะ” ฉันพยักหน้าเบาๆ จะไปว่าอะไรเขาได้ล่ะในเมื่อเขาก็เป็นหุ้นส่วนของบริษัทฉันเหมือนกันพูดไปเดี๋ยวก็หาว่าไม่ดีอีก“คุณคชารับกาแฟสักแก้วมั้ยครับ?” พี่ดิมถาม“ไม่เป็นอะไรครับผมกินเรียบร้อยมาแล้ว”“น้องมิราเอากาแฟมั้ย เดี๋ยวพี่ไปชงมาให้”“ก็ได้ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ”มีพี่ชายดีมันก็ดีแบบนี้แหละคอยดูแลเทคแคร์เราทุกอย่างไม่ต้องร้องขออะไรเลย ไม่ว่าจะอะไรเขาก็จะหามาประเคนให้เรา