Lahat ng Kabanata ng สามีข้าหรือป้ายวิญญาณนั่นอย่างไร: Kabanata 11 - Kabanata 20

“เจ้ามันมือไวนัก” นางมองสีหน้ากรุ้มกริ่มอย่างรู้ทันชายหนุ่ม ไม่ว่าบุรุษใดก็ล้วนหาเศษหาเลยเอากับสตรี จับนิดแตะหน่อยกันทั้งนั้น “ข้าช่วยเจ้า ช่างไม่รู้บุญคุณเอาเสียเลย” เขาแสร้งทำเป็นตีหน้าเศร้า เพื่อให้นางเห็นใจแม้รู้ว่านางจะไม่มีวันเห็นใจเขาก็ตาม “เจ้าอยากเล่นงิ้วก็ไปโรงงิ้ว ข้าอิ่มแล้วจะกลับ” นางเดินออกมาจ่ายเงิน ก็ได้ยินเสียงซุบซิบนินทาอีก เรื่องของสกุลหวังนี้ท่าทางจะเล่ากันมันปาก จนสามวันแล้วก็ยังลือไม่จบ “เจ้าชอบรึ นั่งฟังก่อนดีหรือไม่” เขาเชิญชวนนางเหมือนกำลังนั่งฟังคนเล่านิทาน “ไม่ละ ข้ารู้เรื่องราวทั้งหมดดี แจ่มชัดกว่านี้ ทั้งความเจ็บปวด และความทรมานตลอดสามเดือน” “ใครทรมานเจ้า” เขายังสงสัยที่นางพูดเรื่องความเจ็บแค้นการทรมาน เรื่องราวของสกุลหวังแต่หนหลังเขาไม่รับรู้มาก่อน เช่นนั้นคงต้องไปสืบเสียแล้ว อยากรู้จริง ๆ ว่านางแค้นเคืองอะไรหวังลี่จิน ถึงขนาดต้องการให้เขาไม่ได้ผุดไม่ได้เกิด “ไว้ถึงเวลาแล้วข้าจะเล่าให้ฟัง” เหอเย่หาน นับว่าเป็นสหายของนางคนเดียว ที่นางยอมพูดด้วยมากหน่อย ตั้งแต่เกิดมา ในจวนนอกจากสาวใช้คน

ขบวนรถม้าของนายท่านจิ่นฟ่านที่เดินทางมาจากชายแดน เคลื่อนมาหยุดที่หน้าจวนบ่าวที่เฝ้าประตูขานบอกนายท่านผู้เฒ่าสุ่ยเจียงออกมาต้อนรับคู่กับหลานสาว เนื่องจากอยากเห็นลูกสะใภ้ของตนเอง ที่รอมานานหลายปี จิ่นฟ่านก้าวลงจากรถมาก่อน แล้วก็ยืนรอรับสตรีที่แสนงดงามที่นั่งมากับเขาด้วย นางคือหรูหว่านอี้ หญิงสาวที่กอบกุมหัวใจของจิ่นฟ่านไปจนหมด ตลอดเวลาสองปีที่อยู่ชายแดน มีเพียงนางที่คอยดูแลเขาจนเมื่อใกล้จะกลับเขาจึงตัดสินใจขอนางแต่งงาน และมาอยู่ด้วยกันที่เมืองหลวง ตอนแรกนางบ่ายเบี่ยง แต่สองคืนก่อนจะกลับเขาก็ปีนเข้าห้องหอของนางเสียนางจะได้ไม่ปฏิเสธเขาอีก“คารวะท่านพ่อ ท่านแม่” เฟิงเซียนที่รู้อยู่ก่อนแล้วนางจึงทักทายท่านพ่อของนางก่อน แล้วก็ตามด้วยแม่บุญธรรมด้วยรอยยิ้ม“คารวะท่านพ่อ” “หรูหว่านอี้คารวะนายท่านสุ่ย” ทั้งสองกล่าวตามกันเพื่อทักทายผู้ที่อาวุโสที่สุด“เรียกนายท่านอะไรกัน เรียกพ่อถึงจะถูก เดินทางมาไกลรีบเข้าไปพักเถอะ” คนที่ดีใจเห็นจะเป็นสุ่ยเจียงได้เห็นลูกชายมีคนดูแลเสียที“ท่านแม่ท่านเดินทางมาเหนื่อยหรือไม่” เฟิงเซียนรีบไปประจบท่านแม่บุญธรรมทันที โดยไม่ทักทายท่านพ่อเสียด้วยซ้ำ จนคนเป

ชายหนุ่มเห็นว่านางยังไม่ตื่น จึงไม่คิดปลุกเขาเดินลงจากเตียงอย่างอ้อยอิ่งเต็มที ราวกับไม่ต้องการจะจากนางไป กลิ่นหอมของตัวนางยังติดจมูกของเขาไม่จาง หน้าต่างในห้องของนางถูกเปิดอย่างระมัดระวัง เมื่อมองซ้ายขวาดีแล้ว ก็กระโดดออกไปโดยไม่มีใครจับได้ เมื่อไร้คนข้างกายที่นอนกอดด้วยทั้งคืน ดวงตาของหญิงสาวก็ลืมขึ้น ที่จริงนางตื่นก่อนเขานานแล้ว แต่ว่าไม่ได้ขยับตัว เพราะไม่กล้ามองหน้าเขายามตื่น และเสี่ยงต่อการโดนลวนลามอีก ดังนั้นจึงแกล้งหลับต่อไป บริเวณที่เขานอนนั้นยังอุ่น จนต้องเอามือไปลูบคลำมันเบา ๆ ภายในใจคิดเรื่องราวมากมาย ทั้งยังสับสนเรื่องของตนและเขา เขาไม่ควรมาเกี่ยวพันกับนางเลยสักนิด เมื่อคิดจนพอใจ นางจึงลุกขึ้นก็พอดีกับอาหนิงเข้ามาเพื่อจัดเตรียมน้ำท่าให้นางอาบ “ตื่นแล้วหรือเจ้าคะ คุณหนู” อาหนิงเดินเข้าไปเปิดหน้าต่างให้แสงลอดเข้ามาในห้อง “อืม...ตื่นแล้ว เมื่อคืนจับคนร้ายได้หรือไม่” นางยังไม่ลืมเรื่องเมื่อคืนที่บ่าวในจวนตะโกนโหวกเหวกเรื่องขโมยขึ้นจวน “จับไม่ได้เจ้าค่ะ แต่โจรไม่รู้ว่าจะมาขโมยสิ่งใด

ข่าวเรื่องตระกุลสุ่ยได้รับแต่งตั้งฮูหยินตราตั้งขั้น 1 ถูกติดประกาศไปทั่วเมืองหลวง หวังซงเหยาที่เคยเป็นใหญ่กว่าผู้ใดเรื่องชาติตระกูล ตำแหน่งทั้งท่านพ่อและท่านแม่ที่เป็นฮูหยินตราตั้งขั้นสาม ยามนี้ถูกสกุลสุ่ย และเฟิงเซียนแย่งความสนใจไปจนหมดสิ้น นางร้อนใจจึงรีบไปรายงานท่านแม่ของตน “ท่านแม่ ท่านแม่ ท่านรู้ข่าวหรือไม่” นางที่ออกไปเที่ยวเล่นด้านนอกเป็นประจำ และข่าวต่าง ๆ ก็รู้ก่อนมารดาเสมอ จึงมารายงานมารดาเรื่องที่มีฮูหยินคนอื่นแซงหน้าตำแหน่งของตนไปแล้ว “อันใดกันลูกแม่ค่อย ๆ พูด เอะอะโวยวายไม่งามเลย” นางกล่าวอย่างใจเย็น “ท่านแม่รู้หรือไม่ ฮูหยินสุ่ยได้รับการแต่งตั้งเป็นฮูหยินตราตั้งขั้นหนึ่ง ฝ่าบาททรงประกาศออกมาวันนี้เองเจ้าค่ะ” ซงเหยารีบบอกมารดาโดยเร็ว “เจ้าว่าอันใดนะ สกุลสุ่ยได้ความดีความชอบเรื่องใด เหตุใดจึงแต่งตั้งถึงขั้นหนึ่ง” นางคิดว่าตนเป็นฮูหยิน ตราตั้งที่สูงสุดแล้ว แต่ว่าตำแหน่งของนางเป็นรองแค่ฝ่ายในเท่านั้น หากขั้นหนึ่งที่แต่งตั้งโดยฝ่าบาทนั้นแม้แต่ฝ่ายในย่อมต้องยำเกรง “ไม่รู้ได้ท่านแม่ วันนี้ได้ข่าวว่าฝ่าบาทเรียกตระกูลสุ่

พระราชโองการส่งถึงจวนสกุลหวังแต่เช้า ดุจฟ้าผ่าลงกลางจวน ฮูหยินหวังที่เคยเก็บอารมณ์ได้อย่างดีเยี่ยม หลังจากหม่ากงกงกลับไป นางหยิบพระราชโองการขึ้นมาขยำจนหวังลี่จินตื่นตระหนก “ออกไปให้หมด...” เขาตวาดไล่บ่าวไพร่ช่างสอดรู้สอดเห็นออกไป หากเรื่องที่ฮูหยินฉีกทึ้งพระราชโองการหลุดไป ตระกูลหวังคงสิ้นเพียงวันนี้แล้ว “เจ้าใจเย็นก่อนเถิด มีอะไรไปคุยกันในห้อง” หวังลี่จินแม้ว่าจะเจ็บปวดใจนัก แต่ว่ายามนี้เป็นคำสั่งจากโอรสสวรรค์เขาต้องปฏิบัติตาม “ท่านพี่จะไปถือป้ายสรรเสริญความดีมันแห่รอบเมือง แล้วข้าเล่า” ฝ่าบาทนับว่าฉีกหน้านางนัก เรื่องนี้นางไม่เชื่อว่าเป็นความคิดของฝ่าบาท แต่ไหนแต่ไรไม่เคยคิดถึงมัน เรื่องผ่านมา 18 ปียังรื้อฟื้นคุณความดีมันขึ้นมาทำไม ป่านนี้นางคงใช้ชีวิตอยู่ปรโลกไปแล้ว คนไม่อยู่ส่วนคน “คำสั่งฟ้า เจ้าและข้าขัดได้หรือ” หวังลี่จินแม้ไม่อยากยุ่งกับเรื่องของสกุลสุ่ย แต่ว่าโอรสสรรค์ก็สกุลสุ่ย เรื่องนี้เลี่ยงอย่างไรก็คงหนีไม่พ้น “แล้วข้าจะมีหน้าไปงานเลี้ยงน้ำชาที่จวนใดได้อีกเล่า ผู้คนไม่ครหาว่าข้าแย่งสามีเพื่อนหรอกหรือ” เรื่องราวแบบ