Lahat ng Kabanata ng สามีข้าหรือป้ายวิญญาณนั่นอย่างไร: Kabanata 21 - Kabanata 30

โจรคือสกุลหวัง ฝ่าบาทสีหน้าเครียดหลังจากฟังรายงานเรื่องต่าง ๆ เขาไม่อยากจะคิดว่าหวังลี่จินจะทำเรื่องเช่นนี้ เขาเป็นคนที่น่าไว้ใจสำหรับตัวเอง บัลลังก์เขามั่นคงได้เพราะหวังลี่จิน “หม่ากงกง ไปจับฮูหยินหวังกับหวังลี่จินมา ข้าจะสอบสวนด้วยตัวเอง” เขาตัดสินใจสั่งการอย่างยากลำบากนัก ขุนนางคนสำคัญของเขาทำเรื่องเช่นนี้ได้อย่างไร ขณะที่หวังลี่จินอ่านรายงานในห้องหนังสือ และฮูหยินหวังที่จิบน้ำชาอย่างสบายใจนั้น ก็มีทหารองครักษ์เข้ามา “ไปจับโจรหวังลี่จินและฮูหยินหวังไปสอบสวน” เสียงดังลั่นจวน เรียกเสียงร้องอย่างตกใจของบ่าวไพร่ “นี่มันอะไรกัน” หวังลี่จินเดินออกมาก็เห็นทหารองครักษ์ยืนอยู่แล้ว “ฝ่าบาทมีรับสั่ง จับพวกท่านไปสอบสวน” หนึ่งในทหารองครักษ์บอกแก่อัครเสนาบดีให้รู้สถานะตัวเองยามนี้ “หะ...หรือว่า...” เขามองไปยังฮูหยินหวังที่ถูกทหารจับมาเช่นกัน “ปล่อยข้านะ ข้าทำผิดอันใด” นางไม่คิดว่าตัวเองมีความผิดใดที่จะต้องจับตัวไปสอบสวน “ฝ่าบาทมีรับสั่งสอบสวนด้วยตัวเอง ไป” หลังจากมีข่าวโจรปล้น

ฟ๊าบ...ฟ๊าบ! เสียงแส้ที่เฆี่ยนมายังร่างที่เปลือยเปล่าของนาง จากตาเฒ่าบ้ากามที่ชอบซื้อสตรีที่ถูกขายมาทารุณ ใช้ความรุนแรง แล้วก็ยืนหัวเราะชอบใจที่นางเหล่านั้นกรีดร้อง ฟางเหนียงกรีดร้องอย่างทรมาน เมื่อสลบไปแล้วก็โดนสาดด้วยน้ำเกลือ แล้วก็ต้องฟื้นขึ้นมาร้องใหม่ ตาเฒ่านั้นมีอิทธิพลมากหลาย ทำให้ทางการไม่กล้าออกประกาศจับ แม้มารดาของสตรีเหล่านั้นจักเคยไปร้องเรียนก็ตาม การทารุณอย่างทรมาน มีให้เห็นทุกวัน ใครที่ทนได้ก็มีชีวิตอยู่ต่อ แต่ทว่าหากทนไม่ได้ก็สิ้นลมแล้วศพก็โยนทิ้งในป่าให้แร้งกาจิกกิน เพราะนายท่านผู้เดียว ที่ขายข้าให้ไอ้เฒ่านี่ หึเสพสมเรือนกายเพียงของข้าไม่พอ ยังจะคิดขายข้า ลมหายใจสุดท้ายนี้ขอสังเวยแด่ท่านผู้เป็นเจ้าแห่งโลกวิญญาณ โปรดให้ความเป็นธรรมกับข้า เพื่อกลับไปล้างแค้นอีกครั้ง ข้าขอเกิดใหม่ ในร่างกายที่แข็งแกร่งงดงาม มีอำนาจวาสนาบารมี มิมีผู้ใดเทียมและขอไปอยู่ในครอบครัวที่เป็นที่เกิดของอดีตสามีของนางที่เป็นนายท่าน เพื่อจักได้แก้แค้นให้อย่างสาสม... สิ้นคำสัตย์สาบานของนาง ท้องฟ้าที่ปลอดโปร่งพิโรธลงมา สายฟ้าฟาดลงกลางลานจวนตาเฒ่าบ้ากาม ไฟ้ลุกไหม้

หมิงจินหลิง รีบเดินไปตามใต้เท้าหลัวและฮูหยินหลัวมาหาองค์รัชทายาท เมื่อทั้งสองได้ฟังเช่นนั้นก็ขอตัวออกจากแขกสักครู่ เพราะไม่รู้ว่าองค์รัชทายาทมีเรื่องอันใด “เอ่อ...ใต้เท้าหมิงท่านทราบหรือไม่ องค์รัชยาทมีเหตุด่วนอันใด ถึงได้เรียกข้ามาเช่นนี้” ใต้เท้าหลัวเกริ่นถามเพื่อจะได้เตรียมตัว ไม่รู้ว่ารับรองพระองค์ไม่ดีหรืออย่างไร ถึงได้ไม่พอใจ “เดี๋ยวท่านไปก็จะรู้เอง” จินหลิงไม่คิดว่าคุณชายน้อยหลัวจะกล้าดูแคลนราชวงศ์เช่นนี้ ริอาจเอาใครที่ไหนมาเข้าหอหยามราชวงศ์ ไม่รู้หรืออย่างไรมีความผิดมหันต์ “เช่นนั้นก็รีบเถิด” ใต้เท้าหลัวร้อนรนยิ่งหนัก อยากไปพบองค์รัชทายาทโดยเร็ว แต่ทว่าทางเดินมานั้นเป็นทางไปเรือนหอของลูกชายคนรองของเขา หรือว่าจะเกี่ยวกับตงหยาง เมื่อเห็นองค์รัชทายาทยืนอยู่ในสวนตรงหน้าห้องหอพร้อมกับท่านหญิงจื่อเถิง จึงรีบเข้าไปหาทันที “คารวะองค์รัชทายาท มิทราบว่า...” “อ๊ะ...อื้อ...ซี๊ด...อ่าห์” ยังมิทันได้กล่าวอันใด ก็ได้ยินเสียงคนครางออกมาอย่างน่าเกลียด “นะ...นั่น...นั่นใครกัน” เขาชี้ไปยังห้องที่เป็นที่มาของเสียง แต่ทว่านั่นเส

“นางคณิกานั้นโดนจับอยู่ที่ใด เจ้ารู้หรือไม่อี๋เหนียง” จื่อเถิงถามอย่างใคร่รู้ ไหนๆ สกุลหลัวก็เป็นตระกูลของคนที่ทำให้นางต้องตายตั้งแต่อดีตอย่างไม่เป็นธรรม หลัวหย่งคือศัตรูหมายเลขหนึ่ง นึกเสียดายนักที่ไม่ได้เป็นเขาที่แต่งงานด้วย หากไม่เช่นนั้นแม่จะยุให้ประหารเสียเลย ยามนี้ก็มีเพียงตงหยาง ที่จะเป็นสะพานทอดไปยังหลัวหย่ง เพื่อให้ตนได้แก้แค้นอย่างสาสม แต่ตอนนี้ให้คุกหลวงทรมานไปก่อน นางจะไปช่วยคณิกานางนั้น แล้วให้การว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับนาง นางโดนบังคับและได้ยินกับหู แค่นี้นางก็เป็นพยานให้นางรอดได้แล้ว เพื่อหามิตรในการล้างแค้นให้กับตัวเอง “ได้ยินว่าอยู่สอบสวนที่คุกของกรมอาญา เรื่องนี้เกี่ยวพันถึงเกียรติราชวงศ์กรมอาญารับสืบคดีเจ้าค่ะท่านหญิง” อี๋เหนียงบอกแก่เจ้านายของตน “ดีเจ้าไปเตรียมเสื้อผ้าข้าจักรีบอาบน้ำแล้วไปที่กรมอาญา เยี่ยมนางเสียหน่อย” เมื่อคิดอะไรดีๆ ออกก็รีบทำเลยทันที “จะดีหรือเจ้าค่ะ ท่านหญิง” อี๋เหนียงเห็นว่านายรักเพิ่งจะมีเรื่องกับตระกูลหลัว ไม่ควรให้ออกไปด้านนอก ไม่เช่นนั้นอาจจะเป็นเรื่องพูดกันปากต่อปาก “ดีสิ จะตีงูเขาให้ตีให้

“ป่ะ รีบไปเร็วคุณชายจิ่น” จื่อเถิงบอกเขาให้รีบตามมา เดี๋ยวจะไม่ทันได้ยินเรื่องหลันเล่อพูดคุยกับคนข้างใน ซึ่งนางอยากรู้นักเป็นใคร นัดกันมาพบที่กรมอาญา “ข้าต้องไปด้วย?” จากที่อยากรู้เรื่องนาง กลับกลายต้องพัวพันติดตามนางไปด้วยทุกที่แบบนี้ แต่เขาก็รู้สึกเต็มใจ และอดสงสัยตัวเองไม่ได้ เหตุใดต้องตามนางมาที่นี่ด้วย ทั้งคู่เอาหูแนบกับกำแพงห้องเพื่อเงี่ยฟัง แต่ฟังเท่าไหร่ก็ไม่ได้ยิน ราวกับไม่มีคนอยู่ในห้องอย่างนั้น “เจ้าได้ยินหรือ” จิ่นช่างหลิวส่ายหน้า แต่เมื่อเห็นทหารเดินมาใกล้ ทางนี้ จึงรีบลากนางออกมาจากตรงหน้าห้องเจ้ากรมอาญา “เดี๋ยวเจ้า ยังไม่รู้เรื่องเลยลากข้าออกมาทำไม” ระหว่างที่ยื้อยุดฉุดกระชากอยู่นั้น ก็ได้ยินเสียงทหารที่เดินตรวจรอบกรมอาญา “พวกเจ้าสองคน มาทำอะไรกัน” เหล่าทหารนั้นถามขึ้น แววตาจ้องจับผิดกับชายหญิงคู่นี้ที่มาทำลับๆ ล่อๆ อย่างน่าสงสัย “เอ่อ...พี่ชาย...คือ...ผัวข้าโดนจับมาข้อหาเป็นชู้กับเมียของคุณชายท่านนี้ พอดีข้าจะให้เขามาดูว่าสามีข้าหรือที่ลักลอบเป็นชู้ เผื่อไม่ใช่” “เจ้า...”/ “เงียบน่า” จื่อเถ