Lahat ng Kabanata ng สามีข้าหรือป้ายวิญญาณนั่นอย่างไร: Kabanata 31 - Kabanata 40

สกุลหลัวส่งของขวัญมามากมาย แต่เว่ยอ๋องก็ให้กองไว้หน้าประตู ให้คนยากไร้ที่ไม่มีข้าวของเครื่องใช้ได้หยิบเอาไปโดยไม่ต้องบอกกล่าว วันถัดมาสกุลหลัวก็ส่งอาหารชั้นดีมาอีก พร้อมกับแม่สื่อที่จะมานัดแนะเจรจาเรื่องงานแต่งอีกครั้ง แต่ก็ได้รับการต้อนรับเฉกเช่นเดิม ไม่ว่าอย่างไรเว่ยอ๋องก็ไม่อาจจะให้อภัยกับสกุลหลัวได้ เพราะว่าเกียรติและชื่อเสียงของสกุลอ๋องเว่ย ได้ป่นปี้เพราะสกุลหลัวหมดแล้ว หลายวันมานี้จื่อเถิงไม่ได้สนใจเรื่องที่สกุลหลัวจะมาเกี่ยวดองอีกครั้ง แต่ว่าสนในเรื่องในอดีตของตัวเองมากกว่า นางว่านางรับใช้นายหญิงที่มีจวนอยู่ท้ายตลาด เป็นเขตที่เรียกว่าชานเมือง แต่ว่าสภาพแวดล้อมทั้งทำเลที่ตั้งดี ด้านหลังเป็นวิวภูเขาและมีแม่น้ำไหลผ่าน แต่ทว่าแค่นางตายไป ไม่รู้ว่าผ่านมานานเท่าไหร่ สภาพแวดล้อมก็ดูเปลี่ยนแปลงไปหมด นางวนเวียนเวียนวนอยู่แถวนี้ เผื่อว่านายหญิงของตัวเองยังไม่ตาย ขอแค่เห็นหน้าสักนิดก็ยังดี แต่นางไม่รู้ว่านายหญิงของนางอยู่หลังไหนนี่สิ “อี๋เหนียง เจ้ารู้หรือไม่ว่าบ้านหลังนี้เป็นของผู้ใดกัน” นางชี้ไปที่ประตูด้านหน้าที่ทำจากไม้อย่างดี ท่าทางฐานะของผู้เป็นเจ้าของน

จื่อเถิงกลับมาขบคิดเรื่องของตัวเองอย่างหนัก จิ่น ช่างหลิวแม้ว่าจะเหมือนใครบางคนในอดีต แต่เวลาผ่านมานานเช่นนี้ เขากลับยังไม่ลืมนางงั้นเหรอ หรือจิตใจที่ฝั่งหยั่งรากลึกระหว่างนางและเขากัน ข้อนี้นางยังคิดไม่ตก ว่ากันว่าในหนังสือเรื่องจิตวิญญาณของผู้กลับมาเกิดใหม่ จะผูกพันกับความรู้สึกหรือความทรงจำเก่า แต่นางกลับมาไม่รู้สึกว่ารักเขาเช่นดั่งอดีต ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด ความสัมพันธ์ของนางเปลี่ยนไป หรือนางจ้องแต่จะแก้แค้นหรืออย่างไร “ท่านหญิง ท่านหญิง คนที่ให้ไปสืบเรื่องสะใภ้ใหญ่สกุลหลัวได้ความแล้วเจ้าค่ะ” อี๋เหนียงเมื่อได้รับของที่ส่งไปจ้างสืบเรื่องของหลันเล่อกลับบมารายงาน ก็ทำให้เลิกคิดเรื่องนั้นไปทันที “ไหนรีบส่งมาให้ข้า” จื่อเถิงที่ละเรื่องการตามล่าหาความจริงของหลันเล่อไปสักพัก จนเมื่อมีเบาะแสอีกครั้งจึงให้ความสนใจ คนที่นำหลักฐานบางอย่างมา เป็นกล่องไม้โบราณที่สลักอักษรบางอย่าง นางพยายามเพ่งมองดีๆ ก็รู้สึกคุ้นตาเหมือนตราประทับของตระกูลเก่าของนายหญิงของนาง เมื่อครั้งอดีต “นี่มันอะไรกัน” หัวใจของนางเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะขึ้นอีกครั้ง อยากจะรู้นัก

“เอ่อ...ตงหยาง...เจ้าปล่อยข้าก่อนดีหรือไม่ ทำเช่นนี้เจ้าจะดื่มชาได้อย่างไร” จื่อเถิงพยายามหาทางออกจากตักแกร่งของเขา เมื่อยามใกล้ชิดชายเช่นนี้นางรู้สึกอกสั่นขวัญหาย ช่องท้องเสียววูบไปหมด “ดื่มได้สิ เดี๋ยวข้าจะดื่มให้เจ้าดู” เขายกถ้วยชาขึ้นชนกับริมฝีปากนาง แล้วก็กระดกถ้วยให้นางดื่ม เมื่อนางดื่มได้ครึ่งถ้วยเขาก็วางถ้วยชาลง เปลี่ยนเป็นประกบปากอุ่นร้อนกับริมฝีปากนาง เพื่อทวงคืนน้ำชาในถ้วย “ฮึก...! อื้อ...” ริมฝีปากเล็กที่กำลังจะร้องก็ถูกปากหนาจูบกลืนเสียงลงไป เรียวลิ้นของเขาแทรกลึกเข้ามาภายใน นางทั้งตกใจและไม่ทันได้ตั้งตัว สองมือพลัดกันทุบหน้าอกของเขาให้ออกห่างจากตัวนาง คนตัวใหญ่เมื่อได้ลิ้มรสของหวานเช่นนั้นก็ยากจะละออก เขาดูดกลืนอย่างย่ามใจ สองมือหนาเลื่อนขึ้นมาบีบเคล้นสองเนินเนื้อหน้าอก อย่างแรงด้วยความมันเขี้ยวความนุ่มนิ่มนี้ทำให้เขาขยำมันอย่างเพลิดเพลิน จื่อเถิงกำลังจะเคลิ้มไปกับสัมผัสอันร้ายกาจของเขา ยิ่งตอนมือหนาแทรกเข้ามาในสาบเสื้อ ยิ่งทำให้นางร้อนวูบวาบดังไฟเผา มือของเขาช่างร้ายกาจนักปลุกปั้นอารมณ์เล้าโลมจนจื่อเถิงรู้สึกผ่อนคลาย และเผลอลูบไล้

จื่อเถิงเดินออกจากเรือนเพื่อไปยังนอกจวนสกุลหลัว แต่ยังไม่ได้ก้าวสักกี่ก้าว เจ้าคนหน้ามึนก็มาขวางไว้อีกแล้ว “เจ้าหลบไป” “เจ้าจะไปไหน ให้ข้าพาไปดีหรือไม่” ตงหยางรู้สึกผิดกับนางอยากไถ่โทษโดยการทำดีกับนางให้มาก นางก็น่างสงสารเช่นกัน เขามันคนเอาใจแต่ไม่รู้เลยว่านางจะเจ็บปวดใจเช่นนี้ “ไปวัดทำบุญให้เจ้า” “ทำไม?” “เผื่อได้รับบุญจากข้าแล้วจะสงบจิตสงบใจ แล้วก็เลิกตามรังควานข้าสักที ข้าเบื่อ” นางเดินหนีเขาตอนนี้ไม่อยากพบหน้านัก ความหนักอึ้งใจหัวใจราวกับมีคนเอาก้อนหินมาถ่วงไว้ก็ไม่ปาน นางพบเจอเรื่องราวมากมายเหลือเกิน ผู้หญิงคนหนึ่งต้องทนรับการกระทำที่แสนเจ็บปวดจากคนรักในอดีต ก็มากเกินพอแล้ว นางไม่ควรกลับมาเจ็บช้ำอีก “ให้ข้าไปเป็นเพื่อน” “ไม่ต้องยุ่ง!” จื่อเถิงหนีไปขึ้นรถม้าที่หน้าจวน เมื่อขึ้นไปแล้วเจ้าบ้ากามตงหยางก็ขึ้นตามมาอีก น่าเบื่อชะมัดไม่รู้จะตามติดนางไปถึงไหนกัน “ข้าอยากดูแลเจ้า สีหน้าเจ้าดูไม่ค่อยดี อากาศข้างนอกหนาวเย็นนัก” “ข้าดูแลตัวเองได้ ไม่ได้อ่อนแออย่างที่เจ้าคิดหรอก” นางไม่ใช่คนที่อ

“ดะ...เจ้าอย่าเพิ่งขะ...ข้ายังไม่ได้อาบน้ำ เกรงว่าเจ้าจะเหม็น” เขามาถึงก็จับนางเข้าหอ น่าไม่อายนางต้องหาวิธีหลบเลี่ยงเขาก่อน “ไม่เป็นไรข้าจะอาบให้เจ้าเอง ด้วยลิ้นของข้านี่แหละ รับรองว่าสะอาดเอี่ยมอ่องทั้งตัวเลย” เขาพูดจบ แก้มขาวของนางก็แดงระเรื่ออย่างน่ารัก เขาชอบยิ่งนักที่หยอกเย้าให้นางได้อายเช่นนี้ “เจ้าพูดอะไรลามก” “ข้ารู้ว่าเจ้าก็ชอบ ไม่เช่นนั้นแก้มเจ้าไม่แดงปลั่งเช่นนี้หรอก” แก้มของฟางเหนียงร้อนขึ้นเมื่อรู้ว่าจะเกิดอะไรระหว่างเขาและนางต่อจากนี้ แม้ว่าจะขืนตัวให้หลุดจากการเกาะกุม แต่เรี่ยวแรงนางก็ลดน้อยถอยลงนัก เมื่อเขาอยู่ใกล้นาง เหมือนดูดเรี่ยวแรงนางไปจนหมดสิ้น “คืนนี้...ข้าว่า...เจ้า...!” นางไม่ทันจะพูดได้จบ เขาก็โน้มใบหน้าลงมาชิมริมฝีปากของนางอย่างดูดดื่ม เรียวลิ้นอุ่นชื้นแทรกเข้าหาเริมฝีปากบางอย่างคิดถึง ความหิวกระหายของเขาทำให้จูบแทบดูดวิญญาณนางออกมาจากร่าง จนต้องทุบอกเขาเพื่อให้รั้งรอให้นางได้หายใจเสียก่อน “เจ้า...ตะกละกินมูมมามเช่นนี้ ข้าหายใจไม่ทัน” นางหอบหายใจหนักเมื่อเขายอมละริมฝีปากออกจากปากอิ่มของนา