جميع فصول : الفصل -الفصل 10

40 فصول

บทที่1 บทนำ

รัชศกสุ่ยหยางปีที่15 หลังจากราชวงศ์สุ่ยเรืองอำนาจจักรพรรดิสุ่ยหยางขึ้นครองราชย์ เป็นช่วงที่บ้านเมืองเพิ่งเข้าสู่ความสงบสุขหลังจากรบทัพจับศึกรวมแผ่นดินเป็นปึกแผ่น ไพร่ฟ้าหน้าใส น้ำท่าบริบูรณ์ แต่ว่ามีเรื่องเล่ากันว่าสตรีที่แสนงดงามในตระกูลสุ่ย ป่วยด้วยโรคประหลาด เอาแต่ทำร้ายตัวเอง หลังจากแต่งเข้าตระกูลหวังนั่นจึงทำให้หญิงตระกูลสุ่ยถูกกล่าวหาว่า เป็นตัวกาลกิณีของตระกูลหวัง สตรีผู้มีนามว่าสุ่ยเซียน บ้าคลั่งทำร้ายตัวเอง จนต้องจับมัดไว้ แต่เดิมสุ่ยเซียนเป็นสตรีงดงามอันดับหนึ่ง หากไม่ใช่พระญาติฝ่าบาทแล้วละก็ ที่ที่นางควรไปอยู่คือในวังหลวง แต่ว่าด้วยเป็นญาติใกล้ชิด จึงไม่อาจจะทำเช่นนั้นได้ สุ่ยเซียนอาศัยอยู่กับท่านพ่อและท่านตาที่เมืองเจียงหนานเมืองทางตอนเหนือของลั่วหยางเมืองหลวงแคว้นสุ่ยซึ่งเป็นเขตกันชนเพื่อป้องกันการรุกรานจากศัตรู เมื่อยังวัยดรุณีแรกแย้ม นางถูกเลี้ยงมาพร้อมกับลู่ชิง ญาติผู้พี่ฝั่งท่านแม่ ที่มาขออาศัยอยู่ด้วย แต่เมื่อท่านแม่เสียชีวิตไป นางก็ไม่ได้กลับไป หากแต่ปักหลักราวกับต้องหาที่พึ่งพิงอยู่ตระกูลสุ่ยต่อไป เพื่อรอวันขึ้นมามีอำนาจ โดยการวางแผนอย่างแยบ
last updateآخر تحديث : 2026-01-10
اقرأ المزيد

บทที่2 สุ่ยเฟิงเซียนถือกำเนิด

คิมหันต์ฤดู แสงแดดที่กำลังแผดเผาด้านนอก เมื่อฮูหยินเล็กตระกูลลู่เจ็บท้องจากท้องฟ้าที่สดใสก็เปลี่ยนเป็นเมฆดำมืดฟ้ามัวดิน พร้อมกับสายฝนที่โปรยปรายลงมาอย่างไม่หยุดหย่อน ชาวบ้านต่างลือกันไปต่าง ๆ นานา ท้องฟ้าพิโรธเภทภัยต้องเกิดกับที่ใดที่หนึ่งเป็นแน่ ทั้งเจียงหนานและลั่วหยาง สองเมืองฝนตกห่าใหญ่ จนน้ำท่วมขังระบายไม่ทัน ทั้งฮูหยินเล็กลู่เจียเฟยก็กำลังเบ่งลูกคลอดออกมา เสียงร้องอย่างเจ็บปวด แข่งกับเสียงฟ้าที่ฟาดลงมา รอบ ๆ จวนสกุลลู่ แต่ก็ไม่ได้ผ่าเข้ามาในจวน สร้างความแปลกใจและตื่นกลัวกับคนในจวนสกุลลู่เป็นอย่างมาก แต่เมื่อเสียงเด็กแผดออกมา ท้องฟ้าที่เป็นเมฆสีดำก็หายไป เปลี่ยนเป็นท้องฟ้าสดใสเช่นเดิมเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “นายท่านลู่ ท่านได้ลูกสาว แต่ว่าฮูหยินอ่อนแอนักเจ้าค่ะ” หมอตำแยมาเรียนนายท่าน แล้วก็ฮูหยินผู้เฒ่า ทำเอาทั้งหมดอกสั่นขวัญหาย “ไป เจ้ารีบไปดูลูกและเมียเจ้า” ฮูหยินผู้เฒ่าสั่งลู่เซียง นางเองก็ร้อนอกร้อนใจไม่แพ้กัน “ท่านพี่” ลู่เจียเฟยคิดว่า ตัวเองไม่รอดแล้วเป็นแน่ จึงเรียกเขาด้วยกำลังที่มีทั้งหมด เพื่อฝากฝังลูกสาวสุดที่ร
last updateآخر تحديث : 2026-01-10
اقرأ المزيد

บทที่3 ป้ายชื่อหลุมศพนี้ควรเป็นเขา

แสุ่ยเฟิงเซียน เด็กสาวที่เป็นลูกบุญธรรมของสุ่ยจิ่นฟ่าน ต่างเป็นที่เคารพยำเกรง เพราะนายท่านสุ่ยเจียง ที่เป็นประมุขของตระกูล ก็ยังรักและหลงนาง เหตุเพราะนางใบหน้าละม้ายคล้ายลูกสาวที่เสียชีวิตไป แม้ว่าทั้งสุ่ยจิ่นฟ่าน และสุ่ยเจียงต่างตามใจให้นางเล่นซนเหมือนเด็กอื่นทั่วไป แต่นางกลับไม่ออกไปเล่น เอาแต่ขลุกอยู่ในหอตำราของสกุลสุ่ย อ่านประวัติของทุกผู้ทุกคน หนังสือคำสอนต่าง ๆ นางล้วนท่องได้ขึ้นใจ สุ่ยเฟิงเซียนจึงเป็นที่รักใคร่ของคนตระกูลสุ่ยเป็นอย่างมาก ด้วยเพราะนางเป็นคนขยันเรียนรู้ ขนาดว่าสุ่ยเจียงอยากทูลขอฝ่าบาท ในอนาคตอยากให้มีขุนนางหญิงสักคน เพราะหลานบุญธรรมคนนี้รู้ความนัก คำพูดคำจาล้วนราวกับผู้ใหญ่ที่ผ่านโลกมานาน จนบางครั้งก็ตกใจ ปีนี้เป็นปีที่นางครบรอบ 15 ปี นั่นเป็นวัยปักปิ่นซึ่งเป็นพิธีปักปิ่นมวยผมแสดงว่าก้าวเข้าสู่วัยสาวพร้อมจะออกเรือนแล้ว หากเป็นชายเมื่ออายุ 20 ก็จะเข้าพิธีสวมหมวก เพื่อแสดงว่าตนได้เป็นผู้ใหญ่สามารถทำอะไรได้ตามแต่ใจต้องการ และภาระหน้าที่รับผิดชอบก็ต้องตามมา เพื่อเป็นผู้นำของตระกูลในรุ่นต่อไป “อาหนิง เจ้าไปตา
last updateآخر تحديث : 2026-01-10
اقرأ المزيد

บทที่4 ปี่อั้นเบ่งบานความแค้นหวนคืน

คิมหันต์ฤดูเวียนมาบรรจบ ทุกปีเมื่อถึงวันเกิดของเฟิงเซียน ในวันนั้นจะฝนตกจนกว่าจะถึงเวลาที่นางเคารพหลุมศพของนางในอดีตชาติ เมื่อนั้นแดดจะออกท้องฟ้าสดใสสมดังเป็นฤดูร้อนเช่นเดิม แต่ปีนี้แตกต่างจากทุกปี นอกจากฝนไม่ตกแล้วแดดก็ยังจ้า ช่างเรียกได้ว่าเป็นบรรยากาศดีจริง ๆ แต่สิ่งที่น่าประหลาดคือดอกปี่อั้น หรือปี่อั้นฮวา เบ่งบานรอบหลุมศพ หึ...ถึงเวลาแล้วสินะ...! “เจ้าเคารพหลุมศพท่านน้าเจ้าแล้ว ให้พ่อพาไปเคารพหลุมศพแม่เจ้าหรือไม่” เขาจำต้องถามนางอีกครั้ง เพราะปีนี้พ่อของนางลู่เซียงติดภารกิจ ที่ได้รับมอบหมายจากฝ่าบาท เพื่อไปควบคุมสถานการณ์ตึงเครียดที่ชายแดน เนื่องจากชนกลุ่มน้อยต่าง ๆ แถบชายแดนเริ่มรุกรานเข้ามาทำร้ายคนแคว้นสุ่ย เช่นนั้นเมื่อฝ่าบาทขอขันอาสา พ่อนางก็ไม่รีรอ รีบสร้างผลงานทันที เพื่อฟื้นฟูตระกูลให้กลับมามั่นคงดังเดิม เขาทราบอีกว่าฮูหยินผู้เฒ่าลู่นั้น นอกจากจะรังเกียจนางที่เกิดมาทำให้ลูกสะใภ้ที่ดีของนางสิ้นใจลง นางจึงเหมือนตัวกาลกิณีสำหรับตระกูลลู่ หากไม่ใช่ลู่เซียงที่ยังต้อนรับดี ก็คงไม่ได้เฉียดเข้าตระกูลลู่ได้โดยง่าย “ท่านพ่
last updateآخر تحديث : 2026-01-10
اقرأ المزيد

บทที่5 ฝันร้าย

อาหนิงจัดการตามที่นายสาวสั่ง ทุกเรื่องที่คุณหนูของนางให้จัดการล้วนแล้วแต่ตรึกตรองมาแล้วทั้งสิ้น เช่นนั้นนางไม่อาจขัดได้ แม้แต่นายท่านผู้เฒ่ายังไม่ห้ามปรามสิ่งใด ทุกสิ่งที่นายหญิงนางสั่งล้วนถูกต้องเมื่องานเลิกนางขออนุญาตท่านปู่เป็นคนไปส่งท่านอัครเสนาบดีเองโดยลำพัง ทั้งขยิบตาให้ท่านปู่เป็นนัย และอย่าได้กังวลสิ่งใดไป“ท่านอัครเสนาบดีเคยมาที่นี่หรือไม่” นางชวนเขาคุยเพื่อจะได้ไม่เงียบจนเกินไปนัก“เคยครั้งหนึ่ง เมื่อพิธีศพท่านอาของเจ้า” เขาตอบไปอย่างระมัดระวัง เพราะกระทั่งนางแต่งงานเข้าจวนสกุลหวัง ก็หาได้ต้องระหกระเหินมารับเจ้าสาวถึงเจียงหนานไม่ ด้วยเพราะพระราชทานสมรส เพียงแต่รับนางออกจากวังขึ้นเกี้ยวแปดหาม ก็เป็นอันจบพิธี หลังจากเข้าหอเพียงคืนเดียว เขาก็หลอกล่อให้นางดื่มยาที่ลู่ชิงนำมาให้ เพียงเพราะต้องการขึ้นเป็นใหญ่ เขาทำตามที่นางบอกทุกอย่างครานั้นยอมรับว่าตัวเองร้ายกาจกับนางมากอยู่เช่นกัน แต่ด้วยความโลภและวัยคึกคะนองในแรกรุ่นต้องการเป็นใหญ่ด้วยความสามารถ และแรงสนับสนุนจากฝ่าบาท จึงกล้าคิดการฆ่าคนอย่างเลือดเย็น“ช่างน่าสงสารท่านอา ข้าคิดว่าท่านจะมาเยี่ยมนางบ้าง เช่นนั้นข้าพาท่านไปกราบไ
last updateآخر تحديث : 2026-01-10
اقرأ المزيد

บทที่6 ลั่วหยางข้ากลับมาแล้ว

คุณหนูเจ้าคะ คุณหนู ตื่นเถิดท่านอัครเสนาบดีกำลังจะกลับแล้วนะเจ้าคะ” อาหนิงรีบปลุกนายรัก เพราะได้รับกำชับกำชาไว้อย่างดิบดี เสียงอาหนิงทำให้เฟิงเซียนดีดตัวขึ้นทันที นี่เขารีบกลับเช้าตรู่ขณะฟ้ายังไม่สางเช่นนี้เชียว “เร็วอาหนิง เอาชุดท่านอามาแต่งให้ข้า” นางหมายจะส่งเขาด้วยสภาพตนเมื่อครั้งอดีต แล้วก็ให้เขาจำจนกว่าจะพบกันใหม่ เฟิงเซียนเดินออกมาอย่างเร่งรีบ ก็ทันเขาก่อนจะขึ้นรถพอดี “ท่านอัครเสนาบดี ท่านเดินทางปลอดภัยนะเจ้าคะ” นางเรียกเขาไว้ ส่งสายตาเหมือนตนเมื่อครั้งอดีตไม่มีผิด สายตาที่เปี่ยมด้วยความรักยิ่ง ทั้งเสื้อผ้าก็เหมือนอย่างกับตนได้หวนคืนมาอีกครั้ง ทุกอย่างล้วนจงใจ “เซี่ยนเซี่ยน...” เขาตกใจในตอนแรก แต่เมื่อขยี้ตาก็เห็นเป็นเฟิงเซียนที่มาส่งเขา นางไม่ต่างอันใดกับอดีตภรรยาของเขาจริง ๆ “ท่านคิดถึงท่านอาข้ามากสินะเจ้าคะ ท่านมาหาข้า...อุ๊ย...ไม่ใช่ มาเยี่ยมท่านอาบ่อยหน่อยดีหรือไม่ เผื่อจักได้คลายความทุกข์ในใจลงบ้าง” “ไม่เป็นไร ข้ามีงานมาก” เขาบอกก่อนจะขึ้นรถไป แล้วสาบานอย่างเด็ดขาดว่าจะไม่มาเหยียบสกุลสุ่ยอ
last updateآخر تحديث : 2026-01-10
اقرأ المزيد

บทที่ 7 บุรุษผู้น่ารำคาญ

ยามเว่ย(บ่ายโมง-บ่ายสาม)นางเดินทางมาถึงเรือนของเจ้ากรมกลาโหมสุ่ยจิ่นฟ่าน เมื่อขนของเข้าเรือนจนเสร็จ ก็บอกให้อาหนิงไปเตรียมน้ำอาบให้นาง วันนี้เหนื่อยล้านัก นึกอยากพักผ่อนเร็ว เมื่อนางจัดการตัวเองเสร็จแล้ว ก็ไล่อาหนิงไปพักบ้าง นางรอให้ถึงยามโหย่ว เพื่อจะลอบไปยังที่ที่หนึ่ง ที่ไม่ไกลจากที่นี่มากนัก เมืองหลวงแห่งนี้มีที่ใดเล่าที่นางยังไม่เคยไป ยามนี้กลับมาอีกครั้งก็คิดหาทางไปทำบางสิ่งที่ซุ่มวางแผนไว้เสียนานนมแล้ว นางลอบออกจากจวนโดยไม่ให้ใครรู้ ก่อนจะนอนสั่งให้บ่าวห้ามรบกวน นั่นจึงไม่มีใครกล้าเข้าห้องของนางโดยพลการ หากผู้นั้นยังไม่อยากโดนลงโทษ หญิงสาวเอาผ้าคลุมปิดหน้าปิดตา เมื่อเดินห่างจากจวนออกมาแล้ว ก็เปิดลงเดินเหมือนคนปกติในลั่วหยาง บรรยากาศครึกครื้นเช่นนี้ช่างไม่แตกต่างจากเมื่อก่อนนัก นางเคยลอบออกมาเที่ยวเล่น อย่างไรก็ยังคงอยู่แบบนั้นไม่มีผิด ท่านกลางผู้คนเดินกันผ่านไปมา นางเดินชมไปเรื่อยจนไปถึงหน้าทางเข้าตระกูลหวัง ใช่นางต้องการมาที่นี่ แต่ไม่ใช่ตรงนี้ ครั้งนั้นนางเข้ามาโดยเกี้ยวหามแปด แต่ครานี้ทำเช่นนั้นไม่ได้ สิ่งที่นางอยาก
last updateآخر تحديث : 2026-01-10
اقرأ المزيد

บทที่ 8 เยี่ยมจวนสกุลหวัง

“เหตุใดเจ้ากล่าวกับฝ่าบาทไปเช่นนั้น” “หากไม่ต่อรองยื้อเวลา เกิดข้าโดนจับเข้าวังแล้วมีจุดจบเฉกท่านอาเล่า ท่านพ่อเคยคิดหรือไม่ ท่านอาเซี่ยนเซี่ยน อาจจะรักใคร่คนที่ฝ่าบาทประทานสมรสให้ แต่ว่ามีเวลาพิจารณาคนผู้นั้นน้อยเกินไป จนหลงผิด” ใช่นางหลงผิดไป จนคิดว่าวันที่นางตกน้ำคราวนั้นอาจจะไม่ใช่อุบัติเหตุ จำได้ว่ามีบางสิ่งกระทบกับแผ่นหลังแล้วนางก็ตกไป ขณะที่ลู่ชิงก็ยืนอยู่หลังนาง “แล้วเจ้าคิดจะทำอันใดต่อไป หากเมื่อถึงเวลานั้น” เขาที่ต้องคิดเผื่อนางไว้ก่อน เรื่องนี้จะให้ฝ่าบาทตัดสินชี้ชะตาดังเดิมไม่ได้อีกแล้ว “ไว้ถึงเวลานั้นก่อนดีหรือไม่ ท่านพ่อ แต่ว่าวันนี้ท่านช่วยข้าเรื่องหนึ่งได้หรือไม่” นางคิดถึงตอนตกน้ำ ก็คิดมาได้ว่า ลู่ชิงอาจจะต้องการพบตัวเขากระมัง ป่านนี้หวังลี่จินนั่นคงจะไปบอกกล่าวเมียรักแล้ว คงร้อนรนกันไม่น้อย “เรื่องอันใด เจ้าอยากให้พ่อทำอันใดเพื่อเจ้าเล่า พ่อย่อมตามใจ” “ไปเยี่ยมญาติสกุลลู่หน่อยดีหรือไม่ท่านพ่อ”เมื่อเห็นแววตาเจ้าเล่ห์ของนางแล้ว เขาก็คิดดีไม่ได้เลย นางจะมีแผนอันใดอีกเล่า เขาไม่อยากจะข้องแวะเกี่ยวดอ
last updateآخر تحديث : 2026-01-10
اقرأ المزيد

บทที่ 9 ซ้ำรอยไม่ซ้ำคน

เสียงเอะอะใดที่สระชมบัว” หวังลี่จินกำลังคุยเรื่องสัพเพเหระ แต่ว่าก็ได้ยินเสียงโวยวายด้านนอก เหมือนมีคนร้องให้ช่วย “ลูกสาวข้า...!” จิ่นฟ่านที่ไม่ค่อยไว้ใจคนสกุลหวังอยู่แล้ว เมื่อปล่อยให้บุตรีออกมากับสตรีตระกูลนี้ตามลำพัง คิดว่าน่าจะเกิดเรื่อง หวังลี่จินรีบเร่งฝีเท้าออกไปดูก่อน เพราะกลัวว่านางจะตกน้ำเหมือนคราอาของนางอีก “ทำไมเป็นท่าน” เฟิงเซียนหวังสร้างสถานการณ์เพื่อสร้างข่าวเสีย ๆ หาย ๆ ให้กับซงเหยา เรื่องทำร้ายตระกูลสุ่ยที่เป็นเสาหลักของราชวงศ์ ต่อให้นางไม่ปล่อย ตนก็จงใจปล่อยอยู่แล้ว ไม่คิดว่าฮูหยินหวังจะเร่งให้ลูกสาวทำเรื่องร้ายกาจและเสื่อมเสียเช่นนี้ แต่บุรุษที่มาช่วยนี่สิ นางจงใจเรียกให้หวังลี่จินมาช่วย ไม่คิดว่าซ้ำรอยจะไม่ซ้ำคน เจ้านี่ขัดขวางแผนการของนาง น่าหงุดหงิดนัก “เจ้าทำอันใดรู้หรือไม่” ฮูหยินหวังเดินมาบิดเนื้อของลูกสาว เช่นนี้เรื่องออกไปข้างนอก ก็มีแต่นางจะเป็นที่ติฉินนินทา “ท่านแม่ ข้าตกใจเสียงท่าน” ซงเหยารู้ว่าตัวเองไม่ได้ผิด แต่ท่านแม่ต่างหากที่เรียกเสียงดัง ทำให้นางตกใจปล่อยมือเฟิงเซียนให้ตกน้ำไป
last updateآخر تحديث : 2026-01-10
اقرأ المزيد

บทที่10 เยี่ยมไข้

รุ่งเช้าวันถัดมา ตระกูลหวังแทบจะยกกันมาทั้งตระกูลเพื่อสอบถามอาการของเฟิงเซียน นางจึงไม่ออกมาพบเพราะว่ายังไม่หายดี ทำให้ตระกูลหวังตระหนกกลัวนางจะเป็นอันใดไป “ท่านแม่ นางอ่อนแอเกินไป ข้าว่านางแสร้งทำกระมัง” ซงเหยาแม้ว่าจะมีส่วนที่ทำให้นางตกลงไป วันนี้จึงตั้งใจมาขอโทษนางกลับไม่ได้พบเสียนี่ นางจึงรู้สึกไม่พอใจนัก “สตรีคนนี้ใช่คนที่เจ้าจะวิจารณ์รึ” “ขออภัยท่านแม่” “เจ้าระวังให้มาก นางเป็นตัวอันตราย หากพบหน้าหลีกหนีให้ไกล” เฟิงเซียนเหมือนนางกลับมาเพื่อทำให้ตระกูลหวังล่มจมก็ไม่ปาน แค่พบหน้ายังมีเรื่องมากมายเพียงนี้ ตอนนี้ก็ผิดใจกับเจ้ากรมกลาโหมไปแล้ว เพราะเขารักลูกสาวดุจดวงใจ “เจ้าค่ะท่านแม่” “กลับจวนอยู่แต่ในเรือน ห้ามออกไปไหน” นางกลัวว่าชื่อเสียงของลูกสาวนางจะป่นปี้ นอกจากจะไม่ได้แต่งงานกับองค์รัชทายาทแล้ว จะไม่มีใครอยากแต่งด้วยอีกเลยสักตระกูล ด้วยความร้ายกาจของนาง ในอดีตนางสู้วางแผนจนทำให้ตัวเองขึ้นมามีอำนาจกับสามี จากที่ใฝ่ฝันอยากเข้าวัง แต่เมื่อเล็งเห็นอนาคตของสามีญาติผู้น้อง จึงได้ยั่วยวนจนเขาหลงรักหัวป
last updateآخر تحديث : 2026-01-10
اقرأ المزيد
السابق
1234
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status