All Chapters of บูรพาพ่ายบุปผา: Chapter 41 - Chapter 50

หลังจากกลับจากจวนเจ้าเมือง เยว่อิงนิ่งเงียบมาตลอดทาง ทำให้เหลียงเอ้อหลางสงสัยนัก นางกำลังคิดอันใดอยู่กันแน่ “เจ้าคิดถึงคนอดีตหรืออย่างไร” เขาแสร้งเย้านางเพื่อกวนอารมณ์นางให้ขุ่น “ใช่ข้ากำลังคิด” เยว่อิงที่ตอบตามตรงว่ากำลังคิดอยู่เช่นกัน เพราะว่าเขาเข้ามาหานางเพื่อต้องการบางสิ่ง แล้วเขาได้สิ่งนั้นไปหรือยังกันแน่ หรือเขายังไม่ได้จึงยังไม่เผยตัวตนที่แท้จริงกัน จากที่จะกวนนางให้ขุ่นกลับเป็นเหลียงเอ้อหลางที่ขุ่นมัวเสียเองที่ได้รู้ว่านางคิดถึงคนผู้นั้นอยู่ เขารั้งร่างนางมาบนตักกอดรัดไว้แน่นจนแทบหายใจไม่ออก “ท่านอ๋อง ท่านเล่นอันใดอีก...ข้ากำลังใช้ความคิด” เยว่อิงที่ไม่รู้ว่าเขากำลังทำอันใด อยู่ ๆ ก็มากอดรัดนางไว้เสียแน่น “เจ้ามิมีสิทธิ์คิดถึงผู้ใดนอกจากข้า” “โอ๊ย...ท่านนี่ทำเหมือนหึงหวงข้าอย่างนั้น ข้าเพียงคิดว่า เหตุใดโหลวอี้เยี่ยนถึงยังไม่เปิดเผยฐานะตัวตน ถ้าเขายังไม่บรรลุเป้าหมาย เขาก็ยังคงเก็บงำความลับไว้ใช่หรือไม่” เยว่อิงหันมาถามคนที่กำลังกอดนางไว้ “ก็คงใช่” “พ่อข้ามีอันใดที่เขาอยากได้กัน” นางหันมาถามเขาแต่ริมฝีปาก

“พอหรือยังเพคะ...หม่อมฉันแฉะไปหมดแล้วนะเพคะ” เขาที่กลืนกินอยู่นางจนนางเริ่มไม่ไหวต้องเรียกร้องให้เขาหยุดเสียที “ข้ายังไม่อิ่มเลย” เขาเงยหน้าขึ้นมองนาง แน่นอนว่าเขาจะไม่มีวันอิ่มกับร่างกายนางเด็ดขาด “น้ำหม่อมฉันจะหมดตัวแล้วนะเพคะ ที่นี่ค่ายทหารหาใช่ตำหนักประจิมไม่” นางฝืนห้ามเขาแม้ว่าร่างกายจะกำลังเคลิบเคลิ้มก็ตามที แต่จะมาครางน่าเกลียดก็ไม่ใช่ที่นัก “เจ้ามิสงสารข้าหรอกหรือ” เขาทำเสียงราวกับเจ็บปวดเสียเต็มประดาส่งไปอ้อนวอนนาง อย่างไรเขาก็ไม่ยอมเด็ดขาด “แต่ว่า” ขณะที่นางกำลังลังเล เขาก็ไม่รอให้นางได้คิดมาก ร่างใหญ่เคลื่อนกายขึ้นทับร่างของนาง บดเบียดลำกายแกร่งเข้าเสียดสีตรงใจกลางความเป็นสาวของนาง “ดะ...เดี๋ยวท่านอ๋อง ข้ายังไม่ได้...อ๊ะ...!” เยว่อิงสะดุ้งเฮือกเมื่อเขายกร่างใหญ่ขึ้นแล้วกระแทกเข้ามาตรงกลางกายนาง เจ้ามังกรน้อยของเขากระทุ้งตรงจุดที่อ่อนไหวที่สุด ทำให้นางรู้สึกทั้งเจ็บทั้งเสียวปะปนกัน เขาที่ไม่รอให้นางตั้งหลัก แทรกกายเข้าตรงกลางระหว่างขาเรียวเล็ก ริมฝีปากก้มลงชิดหน้าอกหยุ่นก่อนจะงับมันลงที่ปลายยอดอย่างมันเ

ใบหน้าเหี้ยมของเหลียงชินอ๋องเดินเข้าไปกระโจมกลาง ทั้งท่าทางขึงขังดุดันนั่นทำให้ว่านซีเหว่ยผู้เป็นลุงต้องเข้ามารั้งให้ใจเย็นก่อน หากออกไปตอนนี้มีแต่ติดกับเท่านั้น “เอ้อหลาง ใจเย็น ๆ” “ข้าเย็นไม่ได้แล้วท่านลุง หยามเกียรติองครักษ์เงา หยามเกียรติกองทัพชิวหยางแห่งสกุลว่าน ท่านยังให้ข้าใจเย็นอยู่ได้หรือ” เหลียงเอ้อหลางในใจตอนนี้มีแต่เปลวไฟลุกโหมกระหน่ำ เขาไม่คิดว่าลู่เยว่เฟิงต้องมีจุดจบเช่นนี้ เขายังไม่ได้ยกน้ำชากับพ่อตาเลย พวกมันทำลายความสุขของเขาและเมียรัก มันก็ไม่ควรมีความสุข “มีคนลอบเข้ามาจุดระเบิดถึงในค่าย ย่อมไม่ได้มีแค่คนเดียว เราต้องระวังและวางแผนให้จงดี เจ้าแค้นข้ามิแค้นไปกว่าหรอกหรือ สกุลว่านเรายิ่งใหญ่เพียงใด ให้คนเพียงหยิบมือมาทำลาย ข้าย่อมไม่สงบใจอยู่แล้ว” “แล้วให้ข้ารอถึงเมื่อไหร่” เขาสบถอย่างหัวเสีย “ข้ากำลังหารือกับทหารคนเก่าคนแก่ ที่เคยทำงานกับใต้เท่าลู่ จัดการปิดเส้นทางการเคลื่อนพลเจ้าไม่ต้องห่วง แค้นนี้ข้าก็อยากชำระเช่นกัน” ว่านซีเหว่ยเป็นบุรุษที่ผ่านประสบการณ์รบมามากมาย ล้วนไม่เอาอารมณ์เป็นที่ตั้ง แต่จะวางแผนให้รัดกุมเสียก่อนจ

“มาเถิดวันนี้ข้าจะอาบน้ำให้เจ้าเอง” เสียงนุ่มกระซิบบอกนางขณะที่น้ำอุ่นได้เตรียมเสร็จแล้ว “หม่อมฉันอาบเองก็ได้นี่เพคะ” นางตอบเขาแม้ว่ายามนี้จะรู้สึกล้ามากก็ตามที แต่ทว่าจะให้เขาอาบน้ำให้นางได้อย่างไรกัน “เจ้ายังเขินพี่อีกหรือ อีกหน่อยเจ้าก็เป็นชายาของพี่แล้ว” เขาลุกขึ้นปลดเปลื้องเสื้อผ้าให้นางแล้วอุ้มนางไปทางด้านหลังที่ติดกับกระโจม “เป็นชายา...” นางขมวดคิ้วน้อย ๆ เชิงถามเขา “ใช่นะสิ ข้ากลับไปจะขอพระราชทานแต่งงานกับเจ้า ดีหรือไม่” เหลียงชินอ๋องไม่คิดทิ้งนางไว้ที่นี่แน่นอน พ่อนางสละชีวิตต้องได้รับการสรรเสริญ นางเป็นลูกสาวของผู้กล้าย่อมได้รับการยกย่องเช่นเดียวกัน “แล้วเสด็จแม่ของท่านไม่ขัดขวางหรอกหรือ” นางพอได้ผ่านหูมาบ้างเรื่อง ว่านกุ้ยเฟยที่ชิงดีชิงเด่นกับฮองเฮา นางจึงไม่รู้ว่าว่านกุ้ยเฟยหมายปองสตรีบ้านใดให้เขาหรือไม่ หากเป็นเช่นนั้น นางก็เห็นทีจะไม่อยู่สงบสุขในเมืองหลวงเป็นแน่ “มารดาย่อมตามใจลูกชายอย่างข้า” เขาคิดให้ท่านลุงช่วยพูดกับมารดาอีกทางหนึ่ง เพราะว่านางก็มีส่วนในการช่วยสกุลว่านล้างมลทิน ทั้งพ่อนางยังช่วยชีวิตทั้งเขา

“ถวายบังคมพ่ะย่ะค่ะเหลียงชินอ๋อง แม่ทัพว่าน” เหล่ากงกงถวายงานตำหนักประจิม เดินมาต้อนรับที่หน้าประตูวังก่อนเชิญทั้งหมดเข้าไป “กงกงท่านรีบมาต้อนรับข้ามีเรื่องอันใดหรือไม่” “ทูลท่านอ๋อง ฝ่าบาททรงรออยู่ที่ตำหนักประจิมแล้วพ่ะย่ะค่ะ” กงกงรีบมาแจ้งก่อนจะได้เตรียมตัวไว้ถูก “เสด็จแม่เล่า” เหลียงชินอ๋องถามถึงมารดา เพราะมารดาคงไม่รู้ว่าเขาพาลูกสะใภ้มาฝาก หากต้องรับหน้าก็มีท่านลุงแล้ว “ย่อมรออยู่พร้อมกันพ่ะย่ะค่ะ” หลังได้คำตอบใบหน้าที่ยิ้มแย้มเมื่อครู่ก็หุบลงทันที เขารีบเดินไปกระซิบกับท่านลุงก่อนที่จะเข้าไปด้านใน “ท่านลุง เห็นทีคราวนี้คงต้องพึ่งบารมีท่าน” “อันใดอีก” ว่านซีเหว่ยมองหน้าหลานชายอย่างชอบกล จะมาพึ่งบารมีอันใดกับเขาเจ้าหลานตัวแสบก็เป็นถึงชินอ๋อง “ท่านต้องเชิดชูพ่อตาข้าให้มาก แล้วก็โน้มน้าวท่านแม่ให้ข้าด้วย” เขาไม่เชิงขอร้องแต่คล้ายกับสั่งเสียมากกว่า “เจ้าไม่ทูลเองเล่า เหตุใดปาขี้ใส่หน้าบ้านข้า” ว่านซีเหว่ยรีบยืดอกทันที เรื่องแบบนี้รับปากง่าย ๆ ได้อย่างไร ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน “ท่านอยากนอนที่ตำหนักข้า