Todos los capítulos de บูรพาพ่ายบุปผา: Capítulo 1 - Capítulo 10

109 Capítulos

บทนำ

ลึกเข้าไปในชายป่าเมืองหูเป่ย ที่เป็นเขตบูรพาของต้าเฉิง มีสตรีผู้มีนามว่าหย่งเล่อ ได้อยู่อย่างสงบสุขอีกครั้ง หลังต้องฟันฝ่าต่อสู้กับท่านลุง ผู้เป็นญาติหนึ่งเดียวของตน ที่คิดอัปรีย์ อยากได้หลานในไส้เช่นนางมาเป็นหนึ่งได้เมียอีกคน เบื้องหน้านางเป็นเพียงสตรีบ้านนอก ใช้ชีวิตในหมู่บ้านหลงบุปผาแห่งเขตแดนบูรพา แต่ผู้ใดจะเล่ารู้ว่าภายใต้สตรีที่แต่งตัวธรรมดานั้นจะมีกลิ่นหอมดั่งเหล่ามวลบุปผา ที่แข่งกันส่งกลิ่นหอมออกมาจากตัวนาง หากเมื่อน้ำหวานในกายหลั่งรินจากกลีบสวย บุรุษใดที่ได้กลิ่นไม่ต่างจากโดนพิษรัก จนหน้ามืดตามัวแม้ชีวิตก็ยอมพลี ในวันฟ้าพิโรธเทเม็ดฝนเทลงมาไม่ขาดสาย จนบุรุษหนึ่งที่ออกมาท่องเที่ยวกับเหล่าองครักษ์หลังจากร่ำเรียนวิชาเสร็จ ต้องวิ่งหนีกันอย่างเปียกปอนไปในหมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่งร่างสูงสง่าของบุรุษผู้หนึ่งก้าวเดินเข้าไปในบ้านของหมู่บ้านเล็กๆ หลังหนึ่ง เขาสวมชุดเหมือนจอมยุทธพเนจรทั่วไป แต่ทว่าความงดงามบนใบหน้าที่ฉายแววความหล่อเหล่านั้นเป็นเครื่องแบ่งแยกความแตกต่างของเขาออกจากจอมยุทธทั่วไปร่างใหญ่มองเข้าไปยังภายในที่จุดตะเกียงส่องสว่างดวงเล็กๆ ไว้เพียงดวงเดียว สายตาของเขามองลอดไปยั
last updateÚltima actualización : 2026-01-11
Leer más

บทที่1 เฉิงฮวา

เริ่มรัชศก เฉิงฮวาที่ 1 หลังจากจักรพรรดิเอี๋ยนจง สวรรคตจากกบฏขันทีซีฉ่าง ก็เกิดการจลาจลใหญ่จากขุนนางแหละเหล่ากองทัพทั้งสี่ที่ปกป้องแคว้นต้าเฉิง คือทัพเฉิง ทัพเหลียง ทัพอี๋ และทัพ เพราะต่างไม่ยอมสวามิภักดิ์ต่อขันทีต่ำทราม โดยมีผู้นำทัพสี่สกุลใหญ่ที่ยอมพลีชีพเพื่อปกป้องบ้านเมือง และขจัดทรราชอย่างขันทีซีฉ่าง ทั้งยังตั้ง เฉิงฮวาขึ้นเป็นจักรพรรดิสืบทอดบัลลังก์ต่อจากนั้น เพราะนำทัพเข้าล้อมเมืองหลวง และสังหารขันทีซีฉ่างขันทีของกุ้ยเฟยในจักรพรรดิเอี๋ยนจงสำเร็จ และยึดคืนความผาสุกสู่เมืองหลวงต้าเฉิงอีกครั้งเมื่อขึ้นครองราชย์ ปีแรกก็รับฮองเฮาและสนม มาจากทั้งสี่สกุลที่ร่วมกับพลีชีพเพื่อรักษาแผ่นดินไว้ได้ โดยฮองเฮามาจากสกุลหวัง กุ้ยเฟยจากสกุลว่าน ซู่เฟยสกุลมู่ และเสียนเฟยสกุลไป๋ ฮ่องเต้เฉิงฮวาขึ้นชื่อเรื่องความยุติธรรม เพราะต้องการสร้างฐานอำนาจในราชสำนักให้มั่นคง จึงโปรดให้ทำพิธีบวงสรวง เพื่อขอโอรสจากสวรรค์ เพื่อกำเนิดในครรภ์ทั้งสี่สกุล อย่างเท่าเทียมในวันขึ้นแปดค่ำเดือนแปดเริ่มรัชศกแรก ในวังหลวงต่างวุ่นวายในการตระเตรียม จัดพิธีบวงสรวงเพื่อขอโอรสของฝ่าบาท เหล่านางกำนัลขันทีต่างทำงานกันทั้งวันแล
last updateÚltima actualización : 2026-01-11
Leer más

บทที่ 2 หลานชั่วสกุลจาง

สกุลจาง...เพียะ...!!!เสียงฝ่ามือของหญิงวัยกลางคนที่ดูท่าทางสง่า แต่ใบหน้าอำมหิตดุจยักษา นางให้บ่าวลากนางหลานสาวตัวดี สตรีชั่วช้าริอาจยั่วสามีของตนออกมาตบสั่งสอนกลางบ้าน“จับมันไว้” เสียงคำรามของฮูหยินจาง ป้าสะใภ้ของจางหย่งเล่อดังแข่งกับเสียงฟ้าคำรามด้านนอกนางเดินมาตามสามี แต่ไม่พบที่ห้องหนังสือ จึงเดินไปรอบๆ เรือน และก็ได้ยินเสียงกรีดร้องให้คนช่วย แต่เมื่อผลักประตูไป ก็พบกับสามีกำลังจะขืนใจหลานในไส้ ใบหน้างดงาม กลิ่นกายหอมจรุงใจที่ติดตัวมาตั้งแต่เกิด หยุ่นเอ๋อคิดไว้นานแล้วว่าวันหนึ่งสตรีนางนี้ต้องนำหายนะเข้ามาสู่เรือน“ท่านป้าสะใภ้ โปรดฟังข้าก่อน..ฮึก!... ไม่ได้เป็นอย่างที่ท่านคิดนะเจ้าคะ” หย่งเล่อพยายามอธิบาย แต่ผู้เป็นป้าไม่ฟังเสียงใดๆ ของนางเลยแม้เพียงครึ่งคำ ดวงหน้างดงามมองสบขึ้น น้ำใสดุจน้ำค้างบริสุทธิ์ที่เอ่อคลอนัยน์ตาคู่สวย อย่างหน้าสางสาร ต้องการความเห็นใจจากผู้เป็นป้า“หากไม่ได้เป็นอย่างที่ข้าคิดแล้วมันเป็นอย่างไร”ฮูหยินจางชี้นิ้วด่ากราดสตรีชั่ววัยสิบแปดหนาว แรกเริ่มเขาก็ไม่เห็นด้วยที่รับนางมาเลี้ยงเมื่อสิบห้าปีก่อน ปีนั้นพ่อกับแม่นางประสบเคราะห์กรรม ช่วยเหลือผู้สูงศักดิ์
last updateÚltima actualización : 2026-01-11
Leer más

บทที่ 3 หอมบุปผา

“คุณหนูท่านจะเอาอย่างไรต่อดีเจ้าคะ” จงเอ๋อร์เอ่ยขึ้นเมื่อนางทั้งสามขนหีบออกมาด้านนอกแล้วก็เดินไปตามทาง กับความมืดและท้องฟ้าที่ร้องยามใกล้ฝนตก “จงเอ๋อร์ ยี่เอ๋อร์ ขอบใจพวกเจ้ามากที่มาช่วยข้าขนของ ตอนนี้ไม่มีคุณหนูสกุลจางอะไรทั้งนั้น มีเพียงจางหย่งเล่อ สตรีกำพร้าเท่านั้น” นางบอกกับสาวใช้ที่เป็นเหมือนดังเพื่อนกันเสียมากกว่าจะเป็นนายบ่าว “เจ้าค่ะ” สองสาวรับคำเสียงอ่อย “วันนี้พักโรงเตี้ยมก่อนเถิด พรุ่งนี้ข้าจะจ้างรถม้าไปส่งที่หูเป่ย” “หูเป่ยหรือท่านเป็นสตรีผู้เลอโฉม กลิ่นกายหอมเช่นนี้ ไปอยู่คนเดียวได้อย่างไรกัน” จงเอ๋อร์รีบแย้ง นางเป็นห่วงกลัวว่าหย่งเล่อจะเป็นอันตรายไปเสียก่อน “ข้ามีโฉนดที่ดินของท่านแม่ ที่เคยแอบเข้าไปดูในห้องเก็บสมบัติสกุลจาง ที่ดินนั่นอยู่ในเมืองหูเป่ย ทิศบูรพาเป็นที่ดินอยู่ในหมู่บ้านห่างไกลออกไปจากตัวเมืองหูเป่ยสักหน่อย แต่ข้าคิดว่าน่าจะพออยู่ได้” นางคิดอยากใช้ชีวิตให้สงบสุข ลาขาดสิ้นแล้วเมืองหลวงที่มีแต่ความอิจฉาริษยา รูปกายนางกระทั่งป้าสะใภ้ก็ไม่เว้น “ท่านอยู่ได้อย่างไรกันคนเดียว” “ได้สิ อย่าลืมนะเจ้าสองคน
last updateÚltima actualización : 2026-01-11
Leer más

บทที่ 4 หลงบุปผา

การเดินทางจากเมืองหลวงใช้เวลาร่วมสองวัน ก็มาถึงหูเป่ยโดยปลอดภัย ทั้งสามเลือกที่จะเดินทางไปยังหมู่บ้านหลงบุปผา ที่เป็นบ้านเดิมของผู้เป็นมารดาของหย่งเล่อก่อน ขณะที่รถม้าของทั้งสามกำลังเคลื่อนผ่านในเขตเมืองหูเป่ย ก็ได้ยินเสียงกระซิบกระซาบเกี่ยวกับองค์ชายตำหนักบูรพา “เจ้ารู้หรือไม่ เฉิงชินอ๋องเสด็จออกมาเงียบๆ เพื่อมาศึกษาวิชาที่หูเป่ย” ชายพ่อค้าเร่คนหนึ่งเอ่ยขึ้น “จะเป็นไปได้อย่างไร หากองค์ชายตำหนักบูรพา ว่าที่ไท่จื่อ เสด็จมาจริงดังข่าวลือที่เจ้าว่า ป่านนี้ท่านผู้ตรวจการ นายอำเภอคงอยู่ไม่สุขแล้ว คงวิ่งว่อนรับเสด็จ เจ้าอย่าเที่ยวเอาเรื่องนี้ไปพูดเชียว” พ่อค้าที่เป็นเพื่อนกันเอ่ยเตือนด้วยความหวังดี หากกล่าวถึงผู้มีอำนาจโดยไม่มีมูลความจริง อาจจะมีโทษหมิ่นเบื้องสูง หัวคงไม่ได้อยู่บนบ่าอีกต่อไป หย่งเล่อฟังๆ แต่ก็สะดุดหูกับคำว่า ‘[1]ไท่จื่อ’แม้ว่านางจะไม่ได้รับการอบรมสั่งสอนอ่านเขียน แต่นางก็แอบร่ำเรียนเงียบๆ โดยให้บ่ายที่พอรู้หนังสือสอนอยู่บ้าง ป้าสะใภ้ใจโฉดของนาง ตั้งใจให้นางเป็นสตรีโง่เง่า หมายใจให้แต่งเป็นอนุขุนนางเฒ่า ไม่ก็จะขายเข้าหอนา
last updateÚltima actualización : 2026-01-11
Leer más

บทที่ 5 บูรพาฉ่ำพิรุณ

เสียงจอแจในตรอกสี่จั้ง ซึ่งเป็นย่านการค้าที่ใหญ่ที่สุดในเมืองหูเป่ย ผู้คนในเมืองนี้ต่างขนของมาทำการค้าขายที่บริเวณนี้ ตลอดครึ่งวันสองฟากฝั่งเต็มไปด้วยของป่า เสื้อผ้าแพรพรรณชั้นดีจากเมืองต่างๆ ของพ่อค้าเร่ที่เที่ยวเร่ขายไปทั่ว ส่วนเสื้อผ้าเครื่องนุ่งห่มที่เป็นของพื้นเมือง จะมีร้านสำหรับค้าขายเป็นสัดส่วน รวมทั้งสินค้ามีราคาพวกหยกและเครื่องประดับ โฉมสะคราญสามนางเดินทางออกจากหมู่บ้านแต่เช้าตรู่ โดยอาศัยมากับท่านหัวหน้าหมู่บ้านเนื่องจากต้องมาแจ้งกับทางการเรื่องมีคนย้ายมาอยู่ในหมู่บ้านเพิ่ม นับว่าดีที่นางทั้งสามไม่ต้องหารถมากันเอง เมื่อซื้อของจนได้ครบแล้ว เพื่อนรักทั้งสองของนางก็แยกกลับบ้านเกิดไป และสัญญากันหากมีเวลาว่างจะมาเยี่ยมเยียนหย่งเล่อ นางเองก็รู้สึกใจหาย แม้ปากจะบอกว่าอยู่ได้ แต่นางไม่เคยอยู่คนเดียวเลยสักครั้ง ชีวิตต้องสู้ต่อดังนั้นนางต้องเข้มแข็ง เมื่อได้ชุดเสื้อผ้าที่เหมือนกับชาวบ้านที่นี่ แล้วก็เครื่องนอน ด้วยทั้งอุปกรณ์เครื่องครัวต่างๆ จนครอบแล้ว นางก็ให้ขนขึ้นรถม้าของหัวหน้าหมู่บ้าน เพื่อรอกลับพร้อมกัน ระหว่างนั้นนางคิดว่าหากซื้อพวกเนื้อหมูไ
last updateÚltima actualización : 2026-01-11
Leer más

บทที่ 6 บางที่คับแคบก็อยาก ดันเข้าไปนะ

เฉิงอวี้ก้าวเดินเข้าไปในบ้านของหมู่บ้านเล็กๆ หลังหนึ่ง เขาสวมชุดเหมือนจอมยุทธธรรมดา ที่ยามนี้เปียกปอนไปจนไม่เหลือพื้นที่แห้งในบนร่าง แต่ทว่าความงดงามบนใบหน้าที่ฉายแววความหล่อเหล่านั้นเป็นเครื่องแบ่งแยกความแตกต่างของเขาออกจากจอมยุทธทั่วไปร่างใหญ่มองเข้าไปยังภายในบ้านหลังที่ลึกที่สุดในหมู่บ้านหมื่นบุปผา ที่จุดตะเกียงส่องสว่างดวงเล็กๆ ไว้เพียงดวงเดียว สายตาของเขามองลอดไปยังรอยแยกเล็กๆ หน้าประตู เผยให้เห็นหญิงสาวผู้มีใบหน้างดงามราวกับนางฟ้าบนสวรรค์ลงมาจุติ เขายืนมองอยู่นานด้วยใบหน้าที่หลากหลายอารมณ์ ทั้งลุ่มหลง ทั้งเสน่หา ทั้งอยากครอบครอง รุมเร้าเข้ามาในชั่วเวลาเพียงหนึ่งลมหายใจ ริมฝีปากเป็นกระจับได้รูปจึงเอ่ยออกมาอย่างไม่รั้งรอ “แม่นาง...ขอข้าไปหลบฝนในบ้านท่านสักครู่ได้หรือไม่” “ท่านเป็นใคร” เสียงเล็กเอ่ยออกมาด้วยอาการสั่นกลัว วูบหนึ่งนางอยากให้เสียงที่ได้ยินนี้เป็นเพียงความฝันเท่านั้น“ข้าเป็นเพียงคนผ่านทางมา” “เช่นนั้นก็โปรดผ่านไปเถิด ข้าเป็นเพียงสตรีเพียงคนเดียว ไม่อาจจะเปิดรับบุรุษใดเข้ามาในบ้านได้” คิ้วของเขาขมวดอย่างรู้สึกขัดใจ แต่ก็ดีใจที่นางอยู่คนเดียวไม่มีผู้อื่น เช่นนั้นน
last updateÚltima actualización : 2026-01-11
Leer más

บทที่ 7 ความอบอุ่นที่คับแคบ

ร่างใหญ่ยืนมองอยู่ร่างเล็กที่ขดตัวในผ้าห่ม มองอย่างไรก็ไม่ได้ช่วยบรรเทาความหนาวเย็นลงได้เลย ยิ่งอากาศภายนอกยามนี้ฉ่ำเย็นด้วยไอฝน ที่ยังไม่ซาลงเสียทีเดียว เขาก็ยิ่งอยากมอบความอบอุ่นจากร่างกายตัวเองส่งให้นาง เมื่อมองเห็นร่างเล็กหลับลึก หายใจสม่ำเสมอดีแล้ว คนที่เปลือยแผงอกด้านบนดึงผ้าห่มของนางขึ้น แทรกตัวเข้าไป มือหนาเอื้อมไปรั้งคนตัวเล็กที่หลับไปแล้วให้เข้ามาหา กอดซุกแนบศีรษะไว้แนบจากด้านหลัง จมูกหนายังฝังลงดอมดม กลิ่นกายหอมอวลใจจากกายผ่อง ...รัญจวนใจข้ายิ่งนักแม่คนงาม... ตั้งแต่เกิดมา นี่เป็นห้องบรรทมที่นับว่ามอซอคับแคบจนน่าอึดอัดที่สุด แต่ความรู้สึกของเฉิงชินอ๋องรู้สึกว่ามันช่างมีความสุขกว่าตำหนักบูรพาที่กว้างใหญ่หลายเท่านักร่างใหญ่ใช้ลำแขนตัวเองสอดให้นางหนุนต่างหมอน ร่างเล็กเมื่อถูกรบกวนก็พลิกตะแคงหันหนี แต่กลับหันมาเจอแผงอกกว้างเข้า เขาแทบหยุดหายใจเมื่อนางขยับตัว กลัวเหลือเกินว่าจะทำให้นางตื่น “อื้อ...” ที่สิ่งที่คิดกลับตรงกันข้าม ร่างเล็กดันเนินเนื้ออวบฝังเข้ากับแผงอกของเขา ขาของนางสอดเข้าไปกอดก่ายระหว่างขาของชายหนุ่ม หัวเข่าเล็กพาดอย่า
last updateÚltima actualización : 2026-01-11
Leer más

บทที่ 8 ประกาศให้โลกรู้

อาจางและอาลี่ มายืนรออยู่หน้าบ้านของแม่นางหย่งเล่อได้สักครู่ เมื่อคืนเขาหลบไปนอนแถวนี้ ไม่กล้ากลับไปสำนัก ห่วงความปลอดภัยของเฉิงชินอ๋อง ที่ดื้อดึงอยากค้างคืนกับสตรีที่เพิ่งรู้จักได้เพียงวันเดียว หลังจากที่หญิงสาวรีบลงจากตักคนตัวโต ก็รีบวิ่งออกไปทำธุระแต่ทว่าบุรุษสองคนที่มากับเขา ยืนประจันหน้าถมึงทึงจนนางตกใจ “ว๊าย...!” นางกรีดร้องของนาง เรียกให้คนที่นอนอย่างขัดใจ ที่อดได้เชยชมกลีบบุปผาอยู่นเตียง ให้รีบวิ่งออกมา เฉิงอวี้ที่กำลังนอนโอดครวญ ก็ต้องกระโดดออกมาจากห้อง เมื่อคนที่นอนกอดทั้งคืนกรีดร้องอย่างตกใจ “เกิดอะไรขึ้น...” เขารีบไปดึงนางมากอด โดยสภาพที่สององครักษ์เห็นนั้น คิดเป็นอย่างอื่นไม่ได้เลย “เมื่อคืนหลับสนิทอุ่นสบายสินะ ถึงได้ถอดเสื้อนอนกันเชียว” สององครักษ์ซุบซิบกัน แต่ก็ต้องสะดุ้งอีกหน เมื่อเห็นสายตาที่จ้องมาหาราวกับต้อง การกินเลือดกินเนื้อก็ไม่ปาน “เค้าสองคน...” นางเอ่ยไม่ทันจบประโยคเขาก็กอดนางแน่นขึ้น เฉิงอวี้กดนางให้จมกับแผ่นอกกว้าง แล้วมองไปที่องครักษ์ของตนด้วยสายตาวาวโรจน์ กรุ่นโกรธที่มาทำให้ว่าที่เมียในอนาคตตกใ
last updateÚltima actualización : 2026-01-11
Leer más

บทที่ 9 สายตาส่อพิรุธ

สามสตรีออกเรือนแล้วหรี่ตามองเพื่อนใหม่อย่างจับผิด “เจ้าเจอเขาเมื่อวานเขาก็ตามเจ้ากลับบ้าน?” ถงจื่อ ริษยาเพื่อน บุรุษที่ต้องใจนางงามยิ่งนัก ทั้งยังกลางกายดูอย่างไรก็ใหญ่กว่าสามีอันเป็นที่รักของนาง “ขะ...ข้า...เอ่อ...” หย่งเล่อไม่รู้จะตอบอย่างไรดี กลัวว่าเหล่าสตรีพวกนี้จะว่านางไม่จริงใจ แม้ว่าฟังดูจะเกินจริงไปสักนิด แต่ว่าความจริงเป็นเช่นนั้นจะให้นางตอบว่าอย่างไรกัน “เจ้าซักเสร็จแล้วใช่หรือไม่ ข้าให้คนมาต่อเตียงนอนแล้ว เมื่อคืนเจ้านอนทับข้าเกรงจะนอนไม่สบาย คืนนี้เจ้าดิ้นได้เต็มที่” เขาตั้งใจพูดจาให้สตรีทั้งสามเข้าใจไปทางเดียวกันว่าเขาและนางได้ร่วมเรียงเคียงหมอนกันแล้ว อุ๊บ!!! ‘ทั้งสามอึ้งเป็นครั้งที่สอง นางและเขานอนซ้อนกันเมื่อคืน หรือว่า....’ ทั้งสามยกมือปิดปาก ส่งสายตาวิบวับมองไปที่หย่งเล่ออย่างล้อเลียน “ปากกับใจเจ้านี่ไม่ได้ตรงกันสักนิดเดียวเลยนะหย่งเล่อ แต่เอาเถอะ เจ้าคงอายนัก”// “ท่านก็เบาแรงกับสหายข้าหน่อย นางคงยังไม่ชิน คิก คิก...!!” “มะ...ไม่...ไม่ใช่นะ...ข้ายังมิได้...” “มาเถอะน้องหญิง เจ้าคงเหนื่อยแล้ว ให้
last updateÚltima actualización : 2026-01-11
Leer más
ANTERIOR
123456
...
11
ESCANEA EL CÓDIGO PARA LEER EN LA APP
DMCA.com Protection Status