All Chapters of ชะตารักผูกใจ(ตกหลุมรักยัยแกล้งเฉิ่ม): Chapter 41 - Chapter 50

เสียงติ้งของลิฟต์ตัวเดิมของบริษัทจิวเวอร์รี่อินเทรคเซ็นเตอร์คอนสตรัคอาร์ตดังขึ้นเป็นสัญญาณเตือนว่าได้เวลาเดินออกจากประตูลิฟต์ไป อิงอิงเดินออกจากลิฟต์มาด้วยใบหน้าแดงก่ำทำเอาเพื่อนๆ พนักงานต้องเป็นห่วง“เมื่อวานเลขาอิงไปขี่ม้าตากแดดมาคงเหนื่อยแย่ ดูสิหน้าแดงมากๆ” เพื่อนพนักงานคนหนึ่งเอ่ยทักทายอิงอิงว่าอย่างนั้นเพราะเห็นว่าใบหน้าของอิงอิงแดงไปหมด“อืม...” อิงอิงเพียงตอบรับในลำคอแค่นั้นไม่ได้พูดอะไรมากไปกว่านี้ เพราะว่าอันที่จริงไอ้ที่มันหน้าแดงอยู่แบบนี้ก็เพราะว่าอารมณ์มันกำลังค้าง...อารมณ์เสียวสยิวมันยังคงคั่งค้างมันยังไม่ได้รับการปลดปล่อยอย่างสุขสม...มันคล้ายกับว่าเธอกำลังยืนอยู่บนยอดหญ้าปลายอ่อนที่ตรงด้านหน้ามีหน้าผาสูงชันเบื้องล่างเป็นหลุมขนาดใหญ่มองลงไปเป็นความลึกที่มืดมิดไร้ก้นบึ้งและแล้วใครอีกคนหนึ่งที่กำลังมีอารมณ์ไม่ต่างกันกับอิงอิงก็เดินออกมาจากลิฟต์ผู้บริหาร เขาเดินมาด้วยเรือนร่างสูงเด่นเป็นสง่าใบหน้าหล่อเหลาสายตาคมจัดพร้อมฟาดฟันทุกผู้คน โดยเฉพาะผู้หญิงที่ชื่ออิงอิง... “เลขาอิง...” เสียงทุ้มต่ำคำรามลากยาวจากอานนท์ทำเอาพนักงานทุกคนต้องหยุดเดินแล้วยืนกันจนตัวเกร็งก่อนจะค่อย

อิงอิงอมยิ้มน้อยๆ และรอเวลาอีกครู่หนึ่งจึงลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปในห้องทำงานของเขาเพื่อนำอาหารกลางวันของเขาไปวางเอาไว้ที่โต๊ะรับแขกกลางห้องทำงานก่อนเดินกลับออกมานั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานของตนเองดังเดิม ที่เธอต้องทำอย่างนี้ก็เพราะมีสายตาหลายคู่จ้องมองอยู่ สาวๆ ในออฟฟิศมักจะจ้องมองมาทางห้องทำงานของอานนท์อยู่ตลอด หากเธอกระทำการโจ่งแจ้งเกินไปชีวิตอันสงบสุขของเธอก็คงพัง ถึงแม้ว่าเธอจะมีความสามารถในการสังหารใครต่อใคร แต่จะให้เธอทำพร่ำเพรื่อได้ยังไง ติดคุกหัวโตกันพอดีเมื่อคิดได้แล้วก็แอบเอาข้าวกล่องของตัวเองขึ้นมากินบ้าง เธอกินไปพลางคิดถึงเมนูของมื้อเย็นและวันต่อไปพร้อมทั้งจดเอาไว้เป็นอย่างดีเมื่อก่อนหน้านี้เธออยากทำอย่างนี้ทุกวัน อยากทำให้จ้าวหยางหมิงเซียนใจจะขาดเธออยากเป็นชายาของเขา คอยดูแลเรื่องอาหารการกินให้เขาถึงแม้ว่าในวังของเขาจะมีบ่าวไพร่และพ่อครัวกับแม่ครัวชั้นเซียนอยู่จนเต็มวังแล้วก็ตามทีตอนนั้นเธอมัวแต่ทำภารกิจที่ได้รับมอบหมายจนละเลยจ้าวหยางหมิงเซียนไป นานๆ ครั้งเธอถึงจะมีโอกาสทำอาหารให้เขากินและทุกครั้งที่เขาได้มีโอกาสกินอาหารฝีมือของเธอ เขาก็มักจะขอข้าวเพิ่ม จากเดิมที่เขามักจะกิน

“อยากได้รถไหม” เขาถาม“หือ” อิงอิงส่งเสียงในลำคอก่อนตอบเรื่อยๆ “ไม่เอา ฉันชอบชีวิตสบายๆ แบบนี้”“...”อีกครั้งที่อานนท์นึกแปลกใจ “ไม่เอารถ ไม่ไปกับผม แต่ชอบชีวิตสบาย อะไรของคุณ”“เฮ่อ!” อิงอิงถอนหายใจเล็กน้อยก่อนตอบอีกครั้ง“ฉันน่ะไม่ค่อยได้ฝึกร่างกายเลย ศึกรบอะไรก็ไม่มี จะมีก็แต่ศึกรักกับคุณนี่ ฉันก็เลยชอบที่จะหาเรื่องออกแรงออกพละกำลัง อย่างเช่นตอนเช้าก็เดินแบบเร็วๆ ไปทำงานอะไรแบบนี้ เข้าใจไหม”และแล้วคำตอบของผู้หญิงตรงหน้าก็ทำเอาอานนท์ยิ่งอึ้งยิ่งแปลกใจ“อะไร?” เขาถามได้แค่นั้นด้วยใบหน้าฉงนอิงอิงไม่ตอบคำเธอแค่กำลังนึกถึงภาพของการฝึกดาบฝึกกระบี่และอาวุธทั้งหลายเช่นหอกทวนธนู เธอกำลังคิดถึงมัน“นี่ๆ คุณอานนท์” หญิงสาวรีบสะกิดคนข้างๆชายหนุ่มที่กำลังนั่งหันข้างพิงพนักโซฟาเพื่อหันหน้ามาวิเคราะห์ผู้หญิงด้านข้างอย่างนึกสนใจเพียงส่งเสียงตอบรับคำเบาๆ อย่างเป็นกันเอง“หืม...”“เรามาฝึกวิทยายุทธกัน”“...”“มาค่ะ ลุกขึ้น” อิงอิงพูดพร้อมกับลุกขึ้นเพื่อชี้นำอานนท์ยังคงนั่งอึ้งเงียบกริบจ้องมองอิงอิงนิ่งๆ“มาเร็ว” อิงอิงเร่งรัดด้วยการโน้มตัวลงหาเขาแล้วเอื้อมมือจับดึงแขนของเขาให้ลุ

เสียงของอานนท์พูดอย่างไหลลื่นเมื่อมายืนเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงอยู่หน้าโต๊ะทำงานของอิงอิง และนั่นก็คือเหตุผลที่อิงอิงยังคงต้องก้มหน้าก้มตาจดอะไรต่างๆ ขยุกขยิกลงสมุดบันทึกจนมือเป็นประวิงใบหน้าเกือบจะทิ่มฝังลงในกระดาษในกรณีที่ต้องเดินตามหลังเจ้านายไปทำงานต่างๆ ไม่ว่าจะไปประชุมหรือเดินทางไปดิวงานนั้น อานนท์จะอนุญาตให้อิงอิงได้ใช้ลิฟต์ตัวเดียวกับเขาอานนท์เดินนำหน้ามายังลิฟต์ของผู้บริหารโดยที่ยังพูดงานต่างๆ ไปด้วย เพื่อให้อิงอิงที่กำลังหอบเอกสารเดินตามหลังเขาได้เข้าลิฟต์ตัวเดียวกันและฟังงานไปพร้อมจดขยุกขยิกไปด้วยเช่นกันเมื่อทั้งสองเข้ามายังลิฟต์ส่วนตัวของรองประธานบริษัทแล้ว อานนท์จึงเปลี่ยนเรื่องกับอิงอิง“แต่งตัวให้มันดีหน่อยได้ไหม”“หือ...”อิงอิงที่หอบเอกสารแนบอกไปด้วยเขียนรายงานลงบนสมุดบันทึกไปด้วยถึงกับต้องเงยหน้าขึ้นมองทันทีเมื่อได้ยินแบบนั้น เธอจึงหันหน้าไปทางกระจกเงาในลิฟต์เพื่อสำรวจตัวเองหญิงสาวเห็นเงาตัวเองในกระจกมีสภาพไม่ต่างจากผ่านสมรภูมิรบมาอย่างนั้นเส้นผมถูกรวบเอาไว้เป็นเพียงมวยต่ำๆ อยู่ทางด้านหลังเพื่อไม่ให้เส้นผมลงมาทิ่มตานั้นกำลังหลุดลุ่ยลงมาประปรายจนเสียทรง เสื้อเชิ้ต

อิงอิงได้ฟังจึงคิดตาม หากอยากเจอกับแม่ของเขาก็ควรไปที่บ้านแม่ของเขาใช่ไหม จะนัดเจอกับเขา เพื่อ???“คุณแม่ของผมก็คงจะอยู่บ้านนะครับ คุณป้าลองไปที่บ้านก็น่าจะได้พบกัน” อานนท์ตอบกลับนิ่งๆ ยกยิ้มมุมปากเล็กน้อยแต่อิงอิงยกยิ้มเยอะมากอยู่ในใจฟังดูก็รู้ว่าอาหมิงกับเธอคิดตรงกัน หึหึ!คุณหญิงเปรมศรีได้ยินจึงคลี่ยิ้มเรี่ยราดแล้วเอ่ย “ได้อย่างไร อยากเจอลูกชายก็ต้องนัดพบลูกชายสิคะ”“...”ช่างร้ายกาจยิ่งนัก อิงอิงคิด“หากเป็นเรื่องงานผมยินดีเสมอครับ”อานนท์ยังคงมาดนิ่งดังเดิม เพิ่มเติมคือคำตอบชัดเจน เขาหยิ่งไม่เบาแต่คุณหญิงเปรมศรีหาได้หวั่นเกรงไม่ หล่อนยังคงพูดต่อ “นี่ลูกสาวของป้า เปรมวดีค่ะ กลับมาจากเมืองนอกได้ไม่นาน จึงพามาด้วยกัน รู้จักกันเอาไว้นะคะ พวกเราล้วนคนกันเอง”เมื่อแม่พูดจบลูกสาวจึงพูดต่อ “สวัสดีค่ะ เรียกว่าดีดี้ก็ได้ค่ะคุณหมิง” เปรมวดีกล่าวแนะนำตัวด้วยท่าทางอ่อนหวานผิดกับชื่อเล่นที่เธอให้เรียก“สวัสดีครับคุณดีดี้” อานนท์ยกยิ้มยินดีด้วยความเป็นสุภาพบุรุษและแล้วทั้งสามคนก็คุยกันประหนึ่งว่าไม่มีอิงอิงนั่งอยู่ด้วย หญิงสาวได้แต่นั่งนิ่งๆ ฟังคนนั้นทีคนนี้ทีต่อประโยคกันไปมาซึ่งฟังดูก็รู้ว