All Chapters of ชะตารักผูกใจ(ตกหลุมรักยัยแกล้งเฉิ่ม): Chapter 61 - Chapter 70

อานนท์ยังคงก้มหน้าลงเป่าลมหายใจอุ่นร้อนรดช่วงไหล่ของอิงอิงอยู่ทางด้านหลัง ในขณะทีอิงอิงยังคงแหงนหงายใบหน้าหลับตาพริ้มพ่นลมหายใจถี่ๆ เช่นเดียวกัน ทุกอย่างที่ทำกันช่างสามัคคี“อือ...อาหมิง...” อิงอิงส่งเสียงครางครวญเรียกชื่อของอานนท์ตลอดเวลาในขณะที่บั้นท้ายของเธอยังคงถูกเขากระแทกกระทั้นเป็นจังหวะหนักหน่วงอานนท์ไม่ได้ตอบรับคำใดเขาเพียงก้มหน้าลงมากดจูบหนักๆ ที่ข้างแก้มของอิงอิงพร้อมปล่อยลมหายใจรุนแรงใส่ใบหูของเธอจากทางด้านหลัง เขาเริ่มเร่งจังหวะตรงกลางลำตัวให้เร็วขึ้นเมื่ออารมณ์ของเขาไต่ระดับขึ้นมาจนลำตัวเกร็ง กล้ามเนื้อทุกสัดส่วนแข็งตึง ฝ่ามือข้างหนึ่งของเขาจับกระชับเอวของเธอให้แน่นยิ่งขึ้น ส่วนอีกฝ่ามือหนึ่งเพียงเลื่อนไปมาที่เนินเนื้อหน้าอกของเธอเพื่อบีบเน้นๆ ก่อนจะเลื่อนลงต่ำมาตรงเนินเนื้อกลีบนูนที่กลางลำตัวของเธอ เขาใช้ปลายนิ้วของเขาล้วงเข้าหาน้องสาวของเธอตรงด้านหน้าในขณะที่ท่อนกลางลำตัวของเขายังคงกระแทกเข้าหาน้องสาวของเธอจากทางด้านหลัง ในเวลานี้นั้นเขากำลังได้อารมณ์ขีดสุด แต่เขายังคงต้องควบคุมมันเอาไว้เพื่อพาให้ใครบางคนได้ไปด้วยกันจนสุดทาง เขาใช้ทั้งปลายนิ้วเคล้นคลึงหนักๆ ที่น้องสาว

เวลา 18.10 น. ในต่างจังหวัดนอกกรุงเทพฯ ณ โขดหินกลางทะเลที่ตั้งตระหง่านห่างไกลจากชายหาดออกมาในเวลานี้เป็นเวลาค่อนข้างที่จะเย็นมากแล้วจึงเริ่มมีปรากฏการที่เรียกว่าพระอาทิตย์ตกน้ำ หากกำลังยืนมองบนเนินดินก็จะเรียกว่าพระอาทิตย์ตกดิน แต่ตอนนี้อานนท์กับอิงอิงกำลังอยู่ในน้ำจึงมองเห็นเป็นพระอาทิตย์ตกน้ำ พวกเขาจึงพากันหยัดกายขึ้นไปนั่งอยู่บนโขดหินเพื่อที่จะพิศมองพระอาทิตย์ดวงนั้นท่ามกลางผืนน้ำของท้องทะเลสีฟ้าครามที่กลายเป็นสีแสดออกแดงเพราะถูกแสงของพระอาทิตย์ร้อนแรงสาดเข้าใส่ ภายใต้ท้องฟ้าที่มีสีแสดแดงไม่แตกต่าง บนโขดหินสีดำที่ใช้ร่วมรักกันเมื่อครู่ พวกเขาเพียงนั่งเคียงข้างกันอยู่เพื่อรอดูพระอาทิตย์อัสดงด้วยกัน “ชอบหรือ?” อานนท์ถามผู้หญิงข้างกายที่กำลังนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ไม่มีเกรงใจ “อืม...” อิงอิงอมยิ้มจนแก้มป่องเอียงหน้าน้อยๆ ยอมรับกับเขาเบาๆ “ฉันชอบคุณ...” เธอยังคงตรงไปตรงมาไม่คิดปิดบังอานนท์ถึงกับหลุดยิ้มอ่อนโยนมองเธอด้วยสายตาในแบบที่เขาก็ไม่รู้ตัว “แน่นอน คุณชอบผม...”“อืม...” อิงอิงละสายตาจากพระอาทิตย์ตกน้ำมามองผู้ชายข้างกายพลางคลี่ยิ้มอ่อนหวานส่งให้เขาอานนท์ก้มมองใบหน้าของอิงอิง

“สรุปรายงานของเมื่อวานแล้วก็จัดทำตารางงานของในวันถัดไปและถัดไปๆ เผื่อเอาไว้หลายๆ วัน อืม...แล้วก็...” อิงอิงตอบคำถามยาวเหยียดไม่ได้มองหน้าคนฟังเลยแม้แต่นิดเดียว เธอยังคงทำหน้าที่เลขาให้เขาทั้งที่ทำงานและก็ที่บ้านไม่มีเบื่อชายหนุ่มได้ฟังคำของเธออย่างนั้นทำได้เพียงมองเลขาของตนนิ่งงัน เธอขยันเกินไปหรือไม่?ถึงแม้เขาจะคิดว่าความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเธอเป็นเพียงแค่เรื่องสนุกไม่ได้มีเรื่องของความรู้สึกทางด้านจิตใจ แต่เธอบอกกับเขาว่าเธอชอบเขา ชอบมากและชอบมานานแล้วที่กำลังทำอยู่นี่เขาเรียกว่าอะไร คนที่บอกว่าชอบกันเขาทำกันอย่างนี้หรือ คนชอบกันเขาสนใจกันได้แค่นี้หรือในขณะที่ฝ่ายชายกำลังนั่งมองฝ่ายหญิงอย่างนึกเข่นเขี้ยวและฝ่ายหญิงก็กำลังนั่งหมกมุ่นอยู่กับงานตรงหน้าโดยไม่สนใจเขา เสียงข้อความในโทรศัพท์มือถือพลันดังอิงอิงละสายตาจากงานในมือหยิบโทรศัพท์ของตนที่กำลังส่งเสียงสัญญาณเตือนว่ามีข้อความเข้าขึ้นมาอ่านในทันที ‘อิง บอกคุณอานนท์ด้วย เจ้าสัวกำลังขึ้นไปหาเขา’หญิงสาวอ่านเสร็จจึงบอกกับชายหนุ่มในทันทีโดยสัญชาตญาณ “คุณอานนท์ ท่านเจ้าสัวจะมาค่ะ” ว่าแต่...น้ากัญกับคุณอานนท์ญาติดีกันเมื่อไหร่หนอ

เวลาผ่านไปเป็นนานแล้วที่เจ้าสัวเทียนชัยลุกเดินออกจากห้องไปทิ้งเอาไว้เพียงอานนท์กับอิงอิงก็ยังคงสนใจเพียงกันและกันอยู่อย่างนั้น“ยังอยากจะทำงานอยู่ไหม” ชายหนุ่มถามขึ้นในขณะที่ยังคงนั่งอยู่ด้านหน้าให้หญิงสาวได้นวดคลึงขมับโดยไม่รู้ตัวเลยว่าพ่อของตนที่เป็นเป้าหมายหลักในการเรียกร้องความสนใจได้หายตัวไปแล้วเป็นนานสองนาน“ทำได้เหรอ” เธอเอียงใบหน้ามาจากทางด้านหลังถามเขาอยู่ตรงใบหูของเขา“ไม่ต้องเลย”“ทำไมล่ะ”“อยู่กับผมก็ควรสนใจแค่ผม” เขาบอกตามตรงนึกหมั่นไส้เธอขึ้นมาที่มัวแต่สนใจงานมากกว่าเขา“ฉันก็สนใจแค่คุณ”“เมื่อไหร่”“ทุกเมื่อ”“ไม่เห็น”“...”อิงอิงเริ่มกะพริบตาปริบๆ อย่างไม่เข้าใจอะไร เธอแค่ตั้งใจทำงานให้เขา ทำทุกอย่างให้ดีเพื่อเขา นี่คือความรักของเธออานนท์เห็นอิงอิงยังคงไม่เข้าใจความหมายของเขาอย่างนั้น เขายิ่งเพิ่มระดับความหมั่นเขี้ยวและความต้องการที่จะเรียกร้องให้เธอสนใจเขามากยิ่งขึ้นโดยไม่รู้ตัว “มานี่...” เสียงเข้มเอ่ยขึ้นพลางเอื้อมมือไปฉุดรั้งเธอจากทางด้านหลังให้มานั่งอยู่บนตักแกร่งของเขาอิงอิงยอมมานั่งบนตักตรงหน้าของเขาดีๆ เธอก้มมองดวงตาคมเข้มของเขานิ่งๆ เธอเห็นเขาจ้องมองเธออย

อานนท์ที่เริ่มมีอารมณ์คุกรุ่นเมื่อครู่พลันเปลี่ยนไปเมื่อถูกผู้หญิงบนโต๊ะกลมจูบหนักๆ อย่างนั้น เขาจึงเริ่มต้นจูบหนักๆ ตอบกลับเธอเช่นเดียวกัน แล้วเริ่มกระทำการเอาแต่ใจอย่างต่อเนื่อง เขาเอื้อมมือข้างหนึ่งขึ้นปลดตะขอเสื้อชั้นในลายลูกไม้ของเธอออกให้พ้นทางแล้วอ้อมฝ่ามือกลับมาบีบเคล้นหน้าอกของเธอไม่หนักไม่เบาในขณะที่ริมฝีปากของเขายังคงประกบกับริมฝีปากของเธอเอาไว้อย่างแนบแน่นบดขยี้หนักหน่วงเปลี่ยนทิศเอียงซ้ายเอียงขวาไปมา จนการจูบกันหนักๆ นั้นเริ่มมีเสียงดังออกมาอย่างชัดเจน ลมหายใจก็เช่นเดียวกัน มันเริ่มมีการพ่นลมออกมาเป่ารดอยู่ข้างแก้มของกันและกันดังขึ้นเรื่อยๆอิงอิงจับตรึงลาดไหล่ล่ำสันของอานนท์เอาไว้แน่นเมื่อเขาเริ่มรุกฆาตหนักยิ่งขึ้น ปลายลิ้นของเขาที่ตวัดเข้ามาในโพรงปากของเธอบอกเธอได้อย่างนั้น เขาดูดดันเธอหนักมากบ่งบอกได้ว่าที่โต๊ะกลมตัวนี้ต้องรับการกระทำอะไร เมื่อเขาถอนริมฝีปากของเขาออกจากริมฝีปากของเธอเพื่อลากปลายลิ้นไปตามลำคอเธอจึงเอ่ยถามเสียงเบา “ตรงนี้เลยหรือ...”อานนท์ไม่ตอบคำใด เขาเพียงแสดงออกให้ได้เห็นเขาลดฝ่ามือลงจับชุดชั้นในส่วนล่างของอิงอิงด้วยปลายนิ้วเรียวยาวของเขาแล้วให้ค่อยๆ