All Chapters of ชะตารักผูกใจ(ตกหลุมรักยัยแกล้งเฉิ่ม): Chapter 131 - Chapter 139

“อาอิง...” เสียงของจ้าวหยางหมิงเซียนบางเบา “หากเจ้าต้องเลือกระหว่างความรักและหน้าที่ เจ้าจะเลือกสิ่งใด”“แน่นอน ข้าต้องเลือกหน้าที่ อาหมิง ทุกคนมีหน้าที่อันสลักสำคัญ” นางตอบกลับว่าอย่างนั้นโดยไม่เสียเวลาคิด “หน้าที่ของท่านก็คือเป็นองค์รัชทายาท ต้องเสริมอำนาจด้วยการแต่งงานกับสตรีที่คู่ควรคนแล้วคนเล่าและเป็นใหญ่เหนือประชาราษฎร์ทั้งมวลในภายภาคหน้า”“หากข้าไม่เลือก” ชายหนุ่มตอบกลับสุ้มเสียงเด่นชัด“ถึงแม้ว่าท่านไม่เลือก หากแต่เป็นข้าที่ต้องเลือก อาหมิง ข้าเลือกหน้าที่มิใช่ความรัก ท่านโปรดฟังคำข้าเถิด” หญิงสาวกล่าวอย่างฉะฉานแล้วเงียบงันไปเป็นนานทั้งสองจึงใช้ความเงียบแทนการคุยกันผ่านความมืด โดยมีกำแพงผนังของตำหนักกางกั้นแต่ถึงจะเป็นเช่นนั้น พวกเขากลับคุยกันได้ด้วยหัวใจไป๋กุ้ยอิงเข้าใจได้ไม่ยาก จากที่คบหากันมาแรมปี จ้าวหยางหมิงเซียนมีอุปนิสัยเช่นไรนางรู้ดีครานี้ฮ่องเต้ทรงมอบสมรสพระราชทานให้เขา แต่เขาไม่ยินยอมจึงแอบหนีออกมา เพื่อบอกกล่าวความจริงจากปากตนเอง คงหมายจรรโลงจิตใจของสตรีอันเป็นที่รักเกี่ยวกับสมรสที่ไม่เต็มใจบางที จ้าวหยางหมิงเซียนอาจต้องการพานางหนีไป บุรุษเช่นเ

เขาลูบนางตั้งแต่หน้าอกอวบนูนของนางลากไล้ลงต่ำไปจนกระทั่งอยู่ใจกลางร่างงาม ริมฝีปากของเขาก็จูบไปอย่างถ้วนทั่ว ทั้งยังซุกไซร้ไปตามซอกคอและเนินอกหยุ่นนุ่ม และเพียงไม่นานต่อมาช่วงกลางลำตัวของคนทั้งคู่ก็เจอกันจ้าวหยางหมิงเซียนขยับแก่นกายของเขาเข้าสอดใส่แก่นกลางกายของไป๋หนิง จนนางใต้ร่างถึงกับสะดุ้งเฮือก ทำหน้าคล้ายกับเจ็บปวดแต่ทว่าริมฝีปากกลับยกยิ้มสุขสม ดวงตาของไป๋หนิงหลับพริ้มอย่างเป็นสุขไป๋กุ้ยอิงแอบมองบุคคลทั้งคู่อยู่ตรงมุมมืดภายในห้องหอด้วยอาการใจกระตุกแทบจะทะลุออกมานอกอก นางค่อยๆ หลับตาลงแล้วยืนนิ่งงันอยู่อย่างนั้นยามพวกเขาแนบชิดเสียงจังหวะของเนื้อกระทบเนื้อ ขณะแก่นกายของจ้าวหยางหมิงเซียนกระแทกกระทั้นอยู่บนเนินเนื้ออวบนูนกลางลำตัวของไป๋หนิงนั้น ช่างดังกังวานยิ่งนักในโสตประสาทของไป๋กุ้ยอิงเขาสอดลึกและกระแทกใส่ไป๋หนิงครั้งแล้วครั้งเล่า เสียงของการกระทบกระทั่งกันของเนื้อนูนนั้นมันดังกระทบเข้ามาตรงกลางใจของไป๋กุ้ยอิงจนเจ็บร้าวปวดระบมไปหมด นางค่อยๆ ลืมตาขึ้นมามองบุคคลทั้งสองอีกครั้งเพื่อตอกย้ำในสิ่งที่ควรจะเป็นและต้องตระหนักให้แน่ชัดถึงสตรีเช่นนางกับบุรุษเช่นเขาเมื่อนางมองเจ้า

เขาสอดแทรกแก่นกายร้อนผ่าวเข้าผสานร่องกลีบของร่างบางแล้วเริ่มบอกรักนางด้วยจังหวะเนิบนาบเข้าออกนุ่มนวล ขยับเน้นๆ ก่อนจะค่อยๆ แปรเปลี่ยนเพิ่มจังหวะจากเคลื่อนที่เบาๆ เป็นกระแทกแรงขึ้นพาเอาสตรีใต้ร่างต้องส่งเสียงครวญครางอย่างรัญจวนนางยกฝ่ามือขึ้นจับขยุ้มตรงช่วงไหล่เพื่อหาหลักยึดเมื่อจังหวะของเขาเริ่มกระชั้นถี่ กระแทกเข้าออกขึ้นลงรุนแรง “อาหมิง...” นางหายใจหอบหนักครางเรียกชื่อเขา“ข้ารักเจ้า...อาอิง...” เขาครางเสียงแหบต่ำสั่นพร่าพร้อมจังหวะกระแทกกระทั้นหนักขึ้น “ข้ารักท่าน...”“ข้ารักเจ้า...”“ข้าจะกลับมา...”“ข้าจะรอ...”และตามด้วยประโยคคำเดิมซ้ำๆ พร้อมเสียงของเนื้อกระทบกันดังสอดประสานอย่างเร่าร้อน“ข้ารักเจ้า อาอิง...รักเจ้าเหลือเกิน”จ้าวหยางหมิงเซียนยังคงเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่าดังกระเส่าขณะกำลังขยับเรือนร่างกำยำเข้าออกอย่างเป็นจังหวะอยู่บนเรือนร่างของไป๋กุ้ยอิงเขาพาช่วงกลางลำตัวขับเคลื่อนพายุอารมณ์กับนางจนคลายความคิดถึงและโหยหาอย่างรู้ใจกันและกันไป๋กุ้ยอิงหลับตาแหงนหงายใบหน้าที่แดงก่ำและตอบรับด้วยเสียงครวญครางแสนหวาน นางยินดีมอบสิ่งมีค่าที่สุดในชีวิตให้จ้าวหยางหมิงเซียนแบบทั้งตัวแล

เลือกที่จะจากไปพร้อมกับลูกในครรภ์นี่ย่อมเป็นทางเลือกที่ดี เพื่อเขา...ต่อให้ไม่ตายนางก็ไม่มีทางกลับไปหาเขาคำสัญญาที่ให้ไว้จำต้องตระบัดสัตย์แล้วแววตาไป๋กุ้ยอิงพลันลุกโชนด้วยขุมพลังครั้งสุดท้าย หากองค์ชายรองยังไม่ตาย นางไม่มีทางตาย...สงครามปราบกบฏพลันปะทุขึ้นอย่างรุนแรงอีกครั้ง พื้นพสุธาเต็มไปด้วยทะเลโลหิตไหลนองท้ายที่สุด ไป๋กุ้ยอิงก็สู้จนตัวตายหลายเดือนต่อมา บนหอคอยสูงเฉียดฟ้า ภายในพระราชวังอันวิจิตรตระการตาของแคว้นฉู่ จ้าวหยางหมิงเซียนยืนนิ่งเงียบงัน ท่วงท่าสูงส่งเย็นชา รอบกายแผ่ซ่านความสูงศักดิ์เปี่ยมบารมีไม่แปรเปลี่ยน แต่ที่เปลี่ยนไปก็คือจิตใจของเขาที่กลายเป็นด้านชา ไร้ความรู้สึกเฉกเช่นมนุษย์ที่เป็นบุรุษทั่วไปหากย้อนเวลากลับไปได้เขาจักแปรเปลี่ยนชะตาลิขิตเขาจะทำทุกอย่างไม่ให้คนสำคัญเช่นไป๋กุ้ยอิงต้องหายไปกลายเป็นเพียงแค่ความทรงจำคืนนั้น แม้เขาปรารถนารั้งนางไว้ข้างกายไม่ห่างหาย แต่ทว่าภารกิจและหน้าที่ย่อมสำคัญไม่อาจเปลี่ยนไป นางยังคงต้องเดินทางไกลไปทำตามหน้าที่อันสลักสำคัญยิ่งตามคำสั่งประกาศิตขององค์ฮ่องเต

บนหอคอยสูงชันหน้าป้อมปราการแห่งแคว้นฉู่ เรือนร่างของบุรุษสูงศักดิ์ในอาภรณ์สีทอง เจ้าแห่งแผ่นดิน ยังคงยืนนิ่งอยู่อย่างนี้เป็นประจำในระยะเวลาหลายปีมาแล้วบนหอคอยสูงเสียดฟ้า เขายืนอยู่ตรงนั้น ยืนที่เดิมเหมือนดังเช่นทุกวัน รอนางอย่างหนักแน่นมั่นคงมิแปรผันตั้งแต่เมื่อวันนั้น วันที่สตรีนางเดียวในดวงใจของเขาต้องเดินทางไปปราบกบฏตามหน้าที่อันสลักสำคัญของนางวันนั้นเขาเป็นเพียงองค์รัชทายาทที่อ่อนแอไร้กำลัง วันนั้นเขาทำได้เพียงแอบยืนส่งนางเดินทางจากไปอยู่ตรงนี้ เขาได้เห็นไป๋กุ้ยอิงในวันนั้นอยู่ในอาภรณ์ของแม่ทัพหญิง นางสวมเครื่องแบบเต็มยศ ใส่เกราะหนัก แผ่นหลังตั้งตรง นั่งนิ่งๆ อย่างสง่างามอยู่บนหลังม้า นำพาขบวนทหารเดินทางจากไปเพื่อทำการศึกแดนไกลเขาส่งนางอย่างปวดใจ มองนางค่อยๆ หายไป ไกลลับตาและหลังจากนั้น ผ่านมาแล้วหลายปี เขาก็ยังคงยืนรอนางอยู่ตรงนี้รอนางอยู่ด้วยความเจ็บปวดในหัวใจที่มีเพิ่มมากขึ้นในทุกๆ วัน ทนทุกข์ทรมานเพื่อรอนางอันเป็นที่รักกลับมาแต่นางก็ไม่เคยกลับมา...ทั้งๆ ที่เขาเฝ้ารอนางอยู่ นางก็ยังคงไม่คิดจะกลับมานางไม่กลับมาอีกเลย...หลายปีผ่านพ้น จักรพรรดิแคว