ชะตารักผูกใจ(ตกหลุมรักยัยแกล้งเฉิ่ม)

สวัสดีค่ะ หลังจากอ่านภาคอดีตมาต่อที่ภาคปัจจุบันกัน ภาคนี้เป็นความรักที่ร้อนแรง ร้อนเหมือนไฟไหม้รอบหัวใจเลยค่ะ นางเอกกลับมาจัดหนักจัดเต็มกับพระเอกด้วยความรักที่ไร้ขีดจำกัด ในขณะที่พระเอกก็จัดให้ตอบกลับแบบไม่รู้ตัว ไม่รู้ว่าเพราะอะไรถึงได้แพ้ทางนางเอกตลอดนิยายเรื่อง ชะตารักผูกใจ(ตกหลุมรักยัยแกล้งเฉิ่ม) นั้น เป็นเรื่องราวของแม่ทัพหญิงในยุคจีนโบราณนามว่าไป๋กุ้ยอิง ซึ่งมีความรักล้นใจกับองค์ชายผู้ที่ถูกเลือกให้เป็นองค์รัชทายาทแห่งแคว้นนามว่า จ้าวหยางหมิงเซียน แต่ด้วยฐานะฐานันดรและหน้าที่อันสำคัญยิ่งและหนักหน่วง ทำให้ทั้งสองไม่อาจครองรักกันได้ดังใจ ต่อมาไป๋กุ้ยอิงก็ได้รับคำสั่งประกาศิตจากฮ่องเต้และถูกแผนตลบหลังจนตายจากจ้าวหยางหมิงเซียนไปก่อนวัยอันควร ทำให้จ้าวหยางหมิงเซียนต้องมีชีวิตอยู่อย่างทุกข์ทรมานทนอยู่กับการคิดถึงไป๋กุ้ยอิงในทุกๆ วัน จนกระทั่งตายเมื่อไป๋กุ้ยอิงได้รับโอกาสให้แก้ตัวโดยเทพแห่งการงานและคู่ครองจนได้มาเกิดใหม่ในยุคสมัยที่แตกต่าง แต่ความรักยังคงเดิมไป๋กุ้ยอิงในร่างของอิงอิงเลขาสาวสวยแต่ทำตัวแสนเฉิ่มจึงทำทุกวิถีทางโดยไม่สนใจวิธีการไม่สนด้วยว่าจะถูกมองว่าเป

ประเทศไทยปีปัจจุบันในโรงพยาบาลแห่งหนึ่งแสงสว่างไสวกำลังเรียกสติของผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังดำดิ่งคล้ายกับอยู่ภายใต้ท้องทะเลลึกกลางแก่นโลกให้ฟื้นตื่นคืนสติและลืมตาขึ้นมาเธอกำลังนอนหลับใหลไร้สติอยู่บนเตียงนอนผู้ป่วยอยู่ก่อนหน้านี้เป็นเวลาค่อนข้างนาน ครั้นได้สติเธอค่อยๆ ขยับเปลือกตาเบาๆ ก่อนจะเปิดเปลือกตาออกอย่างช้าๆ เพื่อสู้กับแสงสว่างจ้าที่ไม่คุ้นชินอันที่จริง เธอลืมตาขึ้นมาได้แล้วครั้งหนึ่งเมื่อชั่วโมงก่อนหน้าและก็หลับตาลงไปอีกคราเมื่อถูกของแหลมเล็กๆ ทิ่มแทง น่าจะเป็นเข็มฉีดยาหญิงสาวเพียงหวังเอาไว้ว่าครั้งนี้จะไม่ถูกสิ่งใดแทงลงมาที่แขนของเธออีก เจ็บเหลือเกินหลังจากนอนนิ่งๆ ครุ่นคิดเรื่องเปื่อยพลันพบว่า ยามเมื่อเธอหลับใหลอยู่นั้น คล้ายกับตนเองกำลังควบม้าวิ่งตะบึงและกำลังสู้รบฆ่าฟันกับเหล่าทหารหลายคนในชุดเกราะแบ่งแยกแบ่งฝ่ายที่รุมล้อม และเธอก็พ่ายแพ้ให้กับศัตรูที่มีจำนวนมากกว่าเธอตายอยู่บนหลังม้า ในสภาพที่มีบาดแผลฉกรรจ์จากคมดาบหอกทวนอยู่จนเต็มเรือนกาย เลือดสีแดงสดสาดกระจุยกระจายไหลนองอยู่จนเต็มพื้นที่ นี่เป็นครั้งที่สองที่แล้วเธอฝันเห็นตัวเองก่อนจะตายแล้ววิญญาณเข้ามาที่ร่างของเด็กสา

“คุณไม่ควรกระโดดมาขวางหน้ารถของผม”คำพูดห่างเหินและแววตาเย็นชาของผู้ชายตัวโต เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาในชุดสูทสุดเนี๊ยบแม้เวลานอกสถานที่ทำงานดังขึ้นอย่างหงุดหงิด เขากำลังยืนอยู่ตรงขอบเตียงผู้ป่วยของอิงอิง ทำเอาเธอต้องกะพริบตาปริบๆ เรียกสติของตนให้กลับมาอย่างรวดเร็วเขาคือจ้าวหยางหมิงเซียน ไม่สิ! เขาคือคุณอานนท์ เจ้านายของเธอ“อาหมิง...”น้ำเสียงแหบแห้งของคนบนเตียงนอนผู้ป่วยเอ่ยเรียกขานนามของผู้ชายตัวโตตรงหน้าอย่างลืมตัว“เป็นท่านจริงๆ” น้ำเสียงแห้งผากยังคงเอ่ยพร้อมใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือดอานนท์ถึงกับเป็นฝ่ายกะพริบตาบ้างเมื่อได้ยินการเรียกขานอย่างนั้นและประโยคแปลกๆ นั่น“คุณไม่มีสิทธิ์เรียกผมอย่างนั้น” น้ำเสียงห่างเหินพร้อมใบหน้าเช่นเดิมยังคงเอ่ยออกมา อิงอิงที่รู้ตัวแล้วว่าเผลอไผลลืมตัวเรียกขานนามผู้ชายในอดีตกาลเมื่อรัชศกเสวียนจงถึงกับรีบลุกขึ้นพรวดพราดแล้วนั่งตัวตรงรีบพูดขอโทษทันที “ขอโทษค่ะคุณอานนท์ ฉันไม่ได้ตั้งใจค่ะ”“ไม่เป็นไร” อานนท์พูดแค่นั้นก่อนหมุนตัวทำท่าจะผละจากไป“เอ่อ! คุณอานนท์คะ” อิงอิงรีบเรียกเขาเอาไว้ เธอไม่อยากห่างจากเขา ไม่อยากห่างอีกเป็นครั้งที่สอง “ไ

ภายในรถคันหรูของอานนท์ที่กำลังขับเคลื่อนอยู่บนท้องถนนในยามค่ำคืนใจกลางกรุงอิงอิงนั่งอยู่ด้านข้างคนขับในสภาพมอมแมม เสื้อเชิ้ตสีขาวมีรอยฉีกขาดเนื่องจากล้มไปกองกับพื้นถนน ช่วงไหล่กลมมนและลำแขนเรียวสวยมีริ้วรอยแผลถลอก กระโปรงทรงสอบสีดำที่สวมใส่ก็มีรอยขาดวิ่นเหมือนกันเธอถูกรถพุ่งเข้าชนอย่างจังหากเป็นคนอื่นคงได้แผลมากกว่านี้แต่เธอที่เป็นวิญญาณไป๋กุ้ยอิงอดีตแม่ทัพหญิงฝีมือฉกาจกำลังอาศัยร่างบอบบางของอิงอิงเธอจึงสามารถกลิ้งไปกับพื้นด้วยวิทยายุทธ์ที่อยู่ในจิตสำนึกมาเนิ่นนานเอาตัวรอดจากบาดแผลฉกรรจ์ได้ไม่ยากแต่สมองน้อยๆ นี้กลับกระแทกกับฟุตบาทเสียได้ เธอคงจะสลบไปนานเลยเชียว อิงอิงคิดอะไรเพลินๆ สายตายังคงแอบมองผู้ชายคุ้นตาในอดีตชาติอย่างเหม่อลอย ใบหน้าของเขายังคงคมคายหล่อเหลาไม่เปลี่ยนแปลง ดวงตาเรียวคม จมูกเป็นสันตั้งตรง ริมฝีปากสีแดงๆ ก็ไม่เปลี่ยนแปลงเช่นเดียวกัน ถึงแม้ว่าผมจะไม่ยาวเท่ากับเมื่อก่อนแต่มันก็ไม่สามารถลดทอนความเป็นตัวตนของเขาไปได้ ท่าทางเย็นชาแลดูสูงศักดิ์สูงค่านั่นอีก เขายังคงเป็นจ้าวหยางหมิงเซียนไม่เคยเปลี่ยนไปแต่ที่เปลี่ยนไป ก็คงเป็นความทรงจำของเขาที่ลืมเลือนไป๋กุ้ยอิงไป

“หนูไม่เป็นไรค่ะ น้า อย่าสนใจหนูเลย”อิงอิงบอกปัดไปพร้อมทั้งเดินเลี่ยงไปอีกทางเพื่อเข้าห้องส่วนตัวของตนกัญญามองตามหลังหลานสาวอย่างนึกขัดตาก่อนส่งเสียงแหลมให้อิงอิง “นี่อิง ทำไมไม่แต่งตัวให้มันดูดีกว่านี้หน่อย แต่งตัวเฉยระเบิด น้าจะเป็นลม” เธอพูดไปพลางเดินไปรินน้ำชาให้ท่านเจ้าสัวที่เดินไปนั่งตรงส่วนของเคาเตอร์ที่มีลักษณะคล้ายบาร์เหล้าตรงกลางห้องถัดจากห้องครัว“หนูชอบแต่งแบบนี้ น้าเลิกบ่นได้แล้ว” อิงอิงยังคงบอกปัดไปก่อนหายตัวเข้าไปในห้อง เธอไม่อยากอยู่เป็นก้างขวางคอของคู่รักต่างวัยเมื่ออิงอิงเข้ามาในห้องส่วนตัวแล้วเธอจึงถอดชุดที่น้ากัญญาบอกว่าเชยระเบิดออกจากลำตัว เธอต้องแต่งตัวอย่างนี้ก็เพื่อน้ากัญญาและตัวของเธอเองเธอต้องทำตัวเฉิ่มเฉยระเบิดตลอดเวลาก็เพราะว่าไม่อยากทำตัวให้สวยโดดเด่นจนเกินไป เมื่อตอนสมัยเรียนมีผู้ชายมาขายขนมจีบให้เธอเยอะแยะไปจนเธอนึกรำคาญ ยิ่งถ้าเธอแต่งตัวแบบที่สาวๆ สมัยใหม่เขาชอบใส่กัน เมื่อนั้นหนุ่มๆ ได้ตามเธอเป็นพรวนจนเธอไม่เป็นอันทำอะไรมีคนบอกว่าเธอสวย แน่นอนว่าเธอชอบที่มีคนชม แต่ยิ่งมีคนชมคนเกลียดก็ยิ่งเพิ่มขึ้น เธอจึงเลือกที่จะทำตัวเชยๆ เฉิ่มๆ แบบนี้ตลอดเวลา