ชะตารักผูกใจ(ตกหลุมรักยัยแกล้งเฉิ่ม)

ชะตารักผูกใจ(ตกหลุมรักยัยแกล้งเฉิ่ม)

last update최신 업데이트 : 2026-03-25
작가:  LiHong연재 중
언어: Thai
goodnovel16goodnovel
순위 평가에 충분하지 않습니다.
139챕터
805조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

ความรักเหนือกาลเวลาแม้แต่ชาติภพภูมิก็ไม่อาจขวางกั้น ด้ายแดงที่ไม่อาจสะบั้นด้วยเงื่อนไขของสองดวงใจที่ยังคงผูกพันเหนือลิขิตแห่งโชคชะตา โปรดอย่าถามว่าพวกเขารักกันตั้งแต่เมื่อไหร่ เพราะคำตอบที่ได้ยินอาจจะเป็นสิ่งที่ไม่น่าเชื่อ เพราะว่าพวกเขานั้นรักกันมาตั้งแต่ชาติที่แล้ว... “ด้วยเกียรติของชาตินักรบ คนเดียวที่ฉันจะไม่ทิ้งไปก็คือคุณ” อิงอิงทำท่าทางขึงขังเข้มข้นทั้งยังพูดจาฉะฉานตามคำสัตย์ที่มีมาตั้งแต่ชาตินู้น อานนท์ได้ฟังประโยคโบราณอย่างนั้น น้ำเสียงอย่างนั้น และท่าทางขึงขังอย่างนั้น เขาถึงกับใจกระตุกอุ่นวาบขึ้นมา มารยาของคนตรงหน้าเขาในเวลานี้นั้น เขากำลังยอมรับว่า ช่างร้ายกาจ! พบกับท่านรองประธานสุดหล่อหุ่นสุดแซ่บมาดสุดเนี๊ยบดุดันเย็นชาอย่าบอกใคร “คืนนี้เรามาต่อกัน” เขาเอ่ยคำนั้นด้วยใบหน้าเรียบเฉยสายตามองอยู่ที่เอกสารในมือ เธอถึงกับกะพริบตาปริบๆ ก่อนตอบออกไป “ไม่เอา ยังเจ็บอยู่เลย” “เจ็บแค่ครั้งแรก...” เขาพูดต่อด้วยท่าทางสุขุมนุ่มลึกสวนทางกับประโยคสนทนา เธอถึงกับเงียบไป มันใช่เรื่องที่จะต้องมาคุยกันในห้องทำงานไหม!?

더 보기

1화

จากใจนักเขียน

الساعة الحادية عشرة ليلًا.

كنتُ أركض ليلًا في حديقة المبنى حيث يسكن أخي.

فجأةً سمعتُ من بين الشجيرات صوت رجلٍ وامرأة يتحدّثان همسًا.

"رائد، كنتَ تقول إنك في البيت بلا مزاج؛ جئتُ معك إلى هنا، فلماذا ما زلتَ على الحال نفسها؟"

ما إن سمعتُ حتى أدركتُ أن الصوت لزوجة أخي هناء.

ألم يخرج أخي وهناء لتناول العشاء؟ كيف ظهرا في الحديقة، بل بين الشجيرات؟

مع أنني لم أواعد فتاةً من قبل، فقد شاهدتُ كثيرًا من المقاطع التعليمية، وفهمتُ فورًا أنهما يبحثان عن إثارة.

لم أتوقع أن يكون أخي وهناء بهذه الجرأة! في الحديقة… يا لها من مجازفة.

لم أتمالك نفسي وأردتُ أن أتسمّع.

هناء جميلة وقوامُها رائع، وسماعُ صرخاتها حلمٌ طالما راودني.

زحفتُ على أطراف أصابعي إلى جانب الشجيرات ومددتُ رأسي خلسة.

فرأيتُ هناء جالسةً فوق أخي، وإن كانت تدير ظهرَها لي، إلا أن انسياب ظهرها كان آسرًا.

على الفور جفّ حلقي واشتعل جسدي وشعرتُ بالإثارة.

أمام امرأةٍ بهذه الإغراءات تعثّر أخي قليلًا: "هناء، أنا… الأمر غير ممكن."

ثارت هناء عليه قائلةً: "لا أمل فيك! في الخامسة والثلاثين وهكذا؟ ما نفعك إذن؟ حتى لو كان الأمر غير ممكن، ألا تُخرج شيئًا نافعًا؟ ولا حتى ذلك! فكيف أنجب؟ إن بقيتَ هكذا فسأبحث عن غيرك! إن كنتَ لا تريد أن تصير أبًا فأنا ما زلتُ أريد أن أصير أمًّا."

سحبت هناء بنطالها غاضبةً وخرجت.

ارتعبتُ ولذتُ بالفرار.

لم تمضِ برهة حتى سمعتُ أن هناء قد عادت.

أغلقت الباب بقوة فدوّى صوته، فقفز قلبي من الفزع.

ربَّتُّ على صدري في خلوّتي وأنا أفكر: يا لهول ما رأيت؛ لم أظن أن حياة أخي وهناء الزوجية بهذا السوء.

يُقال إن المرأة في الثلاثين تشتدُّ رغبتها؛ وهناء تبدو فعلًا غير مُشبَعة، وأخي بذلك الجسد النحيل كيف لها أن تكتفي به؟

أما أنا فربما… تفوّ!

ما الذي أفكر فيه؟ هناء زوجةُ أخي، كيف أطمع فيها؟

أنا ورائد وإن لم نكن شقيقين من الدم، إلا أننا أوثق من ذلك.

ولولا رائد لما كنتُ أنا الجامعي اليوم.

إذًا، يستحيل أن أطمع في هناء.

وبينما أنا غارقٌ في شرودي سمعتُ من الغرفة المجاورة أنينًا خافتًا.

ألصقتُ أذني بالجدار أتجسّس.

إنه أنينٌ حقًا!

هناء كانت…

اشتعل جسدي ولم أعد أحتمل، فبدأتُ إشباعًا ذاتيًا بصمت.

وفي الختام توحّدت الأصواتُ على جانبي الجدار.

هذا التوافقُ الغريب جعلني أشرُد من جديد.

وفكّرت: لو كنتُ مع هناء لكان بيننا انسجامٌ كبير.

لكن هذا مستحيل؛ فبيننا دائمًا أخي.

لا يمكن أن أخون أخي.

بدّلتُ سروالي الداخلي المبلّل ووضعته في حمّام الخارج عازمًا على غسله صباحًا.

ثم نمت.

ونمتُ حتى بعد التاسعة صباحًا؛ وحين نهضتُ كان أخي قد غادر إلى العمل، ولم يبقَ في البيت إلا أنا وهناء.

كانت تُعدّ الفطور.

ارتدت هناء منامةً حريريةً بحمّالات، فبان قوامُها الممتلئ أمامي بلا حجاب، ولا سيما امتلاءُ صدرِها؛ فعاد إليّ جفافُ الحلق.

"سهيل، استيقظت؟ أسرع واغتسل لتتناول الفطور." حيّتني هناء.

لم أمكث هنا إلا أيامًا قليلة، وما زلتُ غيرَ معتاد، فكنتُ متحفّظًا، فاكتفيتُ بـ"أوه" خفيفة ومضيتُ إلى الحمّام.

وبينما أغسل وجهي تذكرتُ أن سروالي الذي بدّلتُه البارحة موضوعٌ هنا.

وهناء تستيقظ قبلي؛ أيمكن أنها رأته؟

نظرتُ بسرعةٍ إلى الرف، وفوجئتُ: سروالي غير موجود!

وبينما أبحث هنا وهناك سمعتُ صوت هناء من خلفي: "لا تبحث، أنا غسلته لك."

احمرّ وجهي حياءً. ذلك السروال كان ملطّخًا، فحين غسلتْه ألا تكون قد رأت…؟ يا للحرج!

وكانت هناء تضم ذراعيها على صدرها، وتبتسم كأن لا شيء: "سهيل، أما سمعتَ شيئًا البارحة؟"

أخذتُ أهز رأسي إنكارًا؛ لا يمكن أن أعترف بأنني سمعتُها وحدها تعمل ذلك.

"ل… لا، لم أسمع شيئًا."

"حقًا؟ ألم تسمع أصواتًا غريبةً من غرفتي؟" كانت تُجرّبني.

"نمتُ بعد العاشرة بقليل؛ حقًا لم أسمع شيئًا."

ثم انسحبتُ هاربًا.

ولا أدري لماذا كنتُ أمام أسئلتها شديدَ الارتباك، وكانت عيناي تسقطان على صدرها بغير إرادةٍ مني، كأن سحرًا يجذبني.

جلستُ إلى المائدة آكل بصمت، ولم أكن حاضر الذهن، إذ جاءت وجلست إلى جانبي.

فكّرتُ: ما الذي تنويه؟ كنا نجلس متقابلين عادةً، فلماذا اليوم إلى جواري؟

وبينما أفكر لمستْ بسبابتها ذراعي لمسةً خفيفة، فشعرتُ بوخزٍ لذيذٍ يسري في جسدي كالكهرباء.

وتعجّبتُ في نفسي: إذًا هذا شعورُ لمس المرأة؟ يا له من أمرٍ عجيب.

"سهيل، كأنك تخافني، أليس كذلك؟"

"لا، غير أنني لستُ معتادًا بعد، فأتقبّض قليلًا."

"والناس يتعارفون من عدم، ولهذا يلزم أن نُكثر الحديث لنقترب أسرع وبشكلٍ أنفع. سهيل، أتعرف أسرع وأنجع طريقةٍ ليصير الرجل والمرأة مألوفَين لبعضهما؟"

لا أدري أهو وَهم، لكني أحسستُ أنها تُلمّح إلى شيء، فاضطربتُ ولم أعد أهنأ بالطعام، وكان الفضول يأكلني: ماذا تقصد؟

فتجرّأتُ وسألت: "ما هي يا هناء؟"

"الإنجاب!" حدّقت فيّ بعينيها البراقتين وقالتها مباشرةً.

اختنقتُ. قلتُ في نفسي: لمَ تقول لي هذا؟ إنها زوجة أخي، ولا يمكن أن يحدث بيننا شيء. أتراني مقصدَها؟ أخي لا يقدر، فهل علّقت أملها عليّ؟ لا، لا يجوز أن أخون أخي.

سحبتُ الكرسي مبتعدًا قليلًا: "هناء، لا تمزحي؛ لو سمع أحدٌ لأساء الظن."

ضحكت وقالت: "إذًا قل الحقيقة: هل سمعتَ شيئًا البارحة أم لا؟ إن لم تصدّق فسنتعمّق في الحديث."

كدتُ أفقد السيطرة من الخوف، فقلتُ مرتبكًا: "نعم، سمعتُ بعض الأصوات، لكن لم أقصد."

"هل كان أنيني؟ هل كان جميلًا؟" لم أتوقّع منها هذا السؤال.

احمرّ وجهي وكاد قلبي يقفز من صدري، ولم أعرف بمَ أجيب.

وفي تلك اللحظة جاء طرقٌ على الباب، فتمسّكتُ به طوقَ نجاة، وأسرعتُ أفتح.

وما إن فتحتُ الباب حتى رأيتُ امرأةً طويلةً ممشوقة القوام، ملامحُها شديدة الجمال، ونظرتها آسرة.

حدّقت بي بعينيها السوداوين الواسعتين وسألت: "من أنت؟"

وقلتُ متعجبًا: "ومن أنتِ؟"

펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기
댓글 없음
139 챕터
จากใจนักเขียน
สวัสดีค่ะ หลังจากอ่านภาคอดีตมาต่อที่ภาคปัจจุบันกัน ภาคนี้เป็นความรักที่ร้อนแรง ร้อนเหมือนไฟไหม้รอบหัวใจเลยค่ะ นางเอกกลับมาจัดหนักจัดเต็มกับพระเอกด้วยความรักที่ไร้ขีดจำกัด ในขณะที่พระเอกก็จัดให้ตอบกลับแบบไม่รู้ตัว ไม่รู้ว่าเพราะอะไรถึงได้แพ้ทางนางเอกตลอดนิยายเรื่อง ชะตารักผูกใจ(ตกหลุมรักยัยแกล้งเฉิ่ม) นั้น เป็นเรื่องราวของแม่ทัพหญิงในยุคจีนโบราณนามว่าไป๋กุ้ยอิง ซึ่งมีความรักล้นใจกับองค์ชายผู้ที่ถูกเลือกให้เป็นองค์รัชทายาทแห่งแคว้นนามว่า จ้าวหยางหมิงเซียน แต่ด้วยฐานะฐานันดรและหน้าที่อันสำคัญยิ่งและหนักหน่วง ทำให้ทั้งสองไม่อาจครองรักกันได้ดังใจ ต่อมาไป๋กุ้ยอิงก็ได้รับคำสั่งประกาศิตจากฮ่องเต้และถูกแผนตลบหลังจนตายจากจ้าวหยางหมิงเซียนไปก่อนวัยอันควร ทำให้จ้าวหยางหมิงเซียนต้องมีชีวิตอยู่อย่างทุกข์ทรมานทนอยู่กับการคิดถึงไป๋กุ้ยอิงในทุกๆ วัน จนกระทั่งตายเมื่อไป๋กุ้ยอิงได้รับโอกาสให้แก้ตัวโดยเทพแห่งการงานและคู่ครองจนได้มาเกิดใหม่ในยุคสมัยที่แตกต่าง แต่ความรักยังคงเดิมไป๋กุ้ยอิงในร่างของอิงอิงเลขาสาวสวยแต่ทำตัวแสนเฉิ่มจึงทำทุกวิถีทางโดยไม่สนใจวิธีการไม่สนด้วยว่าจะถูกมองว่าเป
더 보기
อารัมภบท+บทนำ
ความรักเหนือกาลเวลาแม้แต่ชาติภพภูมิก็ไม่อาจขวางกั้น ด้ายแดงที่ไม่อาจสะบั้นด้วยเงื่อนไขของสองดวงใจที่ยังคงผูกพันเหนือลิขิตแห่งโชคชะตาโปรดอย่าถามว่าพวกเขารักกันตั้งแต่เมื่อไหร่เพราะคำตอบที่ได้ยินอาจจะเป็นสิ่งที่ไม่น่าเชื่อเพราะว่าพวกเขานั้นรักกันมาตั้งแต่ชาติที่แล้ว...“ด้วยเกียรติของชาตินักรบ คนเดียวที่ฉันจะไม่ทิ้งไปก็คือคุณ” อิงอิงทำท่าทางขึงขังเข้มข้นทั้งยังพูดจาฉะฉานตามคำสัตย์ที่มีมาตั้งแต่ชาตินู้นอานนท์ได้ฟังประโยคโบราณอย่างนั้น น้ำเสียงนั้น และท่าทางขึงขังอย่างนั้น เขาถึงกับใจกระตุกอุ่นวาบขึ้นมามารยาของคนตรงหน้าเขาในเวลานี้เขากำลังยอมรับว่าช่างร้ายกาจ!พบกับท่านรองประธานหนุ่มสุดหล่อ หุ่นสุดแซ่บ มาดสุดเนี๊ยบดุดันเย็นชาอย่าบอกใคร“คืนนี้เรามาต่อกัน”เขาเอ่ยคำนั้นด้วยใบหน้าเรียบเฉยสายตามองอยู่ที่เอกสารในมือเธอถึงกับกะพริบตาปริบๆ ก่อนตอบออกไป“ไม่เอา ยังเจ็บอยู่เลย”“เจ็บแค่ครั้งแรก...” เขาพูดด้วยท่าทางสุขุมนุ่มลึกสวนทางกับประโยคสนทนาเธอถึงกับเงียบไปมันใช่เรื่องที่จะต้องมาคุยกันในห้องทำงานไหม!? *****************************บทนำในอดีตกาลเมื่อนานมาแล้วสตรีในอาภรณ์ของตำแหน่
더 보기
อิงอิง 1
ประเทศไทยปีปัจจุบันในโรงพยาบาลแห่งหนึ่งแสงสว่างไสวกำลังเรียกสติของผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังดำดิ่งคล้ายกับอยู่ภายใต้ท้องทะเลลึกกลางแก่นโลกให้ฟื้นตื่นคืนสติและลืมตาขึ้นมาเธอกำลังนอนหลับใหลไร้สติอยู่บนเตียงนอนผู้ป่วยอยู่ก่อนหน้านี้เป็นเวลาค่อนข้างนาน ครั้นได้สติเธอค่อยๆ ขยับเปลือกตาเบาๆ ก่อนจะเปิดเปลือกตาออกอย่างช้าๆ เพื่อสู้กับแสงสว่างจ้าที่ไม่คุ้นชินอันที่จริง เธอลืมตาขึ้นมาได้แล้วครั้งหนึ่งเมื่อชั่วโมงก่อนหน้าและก็หลับตาลงไปอีกคราเมื่อถูกของแหลมเล็กๆ ทิ่มแทง น่าจะเป็นเข็มฉีดยาหญิงสาวเพียงหวังเอาไว้ว่าครั้งนี้จะไม่ถูกสิ่งใดแทงลงมาที่แขนของเธออีก เจ็บเหลือเกินหลังจากนอนนิ่งๆ ครุ่นคิดเรื่องเปื่อยพลันพบว่า ยามเมื่อเธอหลับใหลอยู่นั้น คล้ายกับตนเองกำลังควบม้าวิ่งตะบึงและกำลังสู้รบฆ่าฟันกับเหล่าทหารหลายคนในชุดเกราะแบ่งแยกแบ่งฝ่ายที่รุมล้อม และเธอก็พ่ายแพ้ให้กับศัตรูที่มีจำนวนมากกว่าเธอตายอยู่บนหลังม้า ในสภาพที่มีบาดแผลฉกรรจ์จากคมดาบหอกทวนอยู่จนเต็มเรือนกาย เลือดสีแดงสดสาดกระจุยกระจายไหลนองอยู่จนเต็มพื้นที่ นี่เป็นครั้งที่สองที่แล้วเธอฝันเห็นตัวเองก่อนจะตายแล้ววิญญาณเข้ามาที่ร่างของเด็กสา
더 보기
อิงอิง 2
ไป๋กุ้ยอิงได้เห็นและรับรู้เรื่องราวของเขาในลักษณะของวิญญาณเร่ร่อนที่ยังคงมีห่วงผูกใจเอาไว้ที่เขาโดยที่เขาไม่รู้เลยว่ามีวิญญาณของนางคอยวนเวียนอยู่รอบกายตลอดเวลาไป๋กุ้ยอิงได้เห็นเขานั่งหน้าเศร้าแม้ต้องฝืนยิ้ม ได้เห็นเขานั่งอยู่อย่างเดียวดายแม้นั่งอยู่ท่ามกลางฝูงชน ได้เห็นเขาหลั่งน้ำตาจากใจชายที่เป็นถึงโอรสสวรรค์ ได้เห็นเขาปานขาดใจตายยามเมื่อคิดถึงไป๋กุ้ยอิงและนั่นจึงทำให้ไป๋กุ้ยอิงไม่ยินยอมที่จะเป็นเฉกเช่นวิญญาณดวงอื่นที่ดับสลายไปพร้อมกับความทรงจำที่จางหายไป๋กุ้ยอิงไม่ยินยอมดื่มน้ำจากแม่น้ำลืมเลือน ไม่ยอมห่างหายไปจากการมองเห็นจ้าวหยางหมิงเซียนจนกระทั่งจ้าวหยางหมิงเซียนเสด็จสวรรคตเพื่อสละราชสมบัติให้เหล่าโอรสได้แย่งชิง เขาตายไปแล้ว ในขณะที่ไป๋กุ้ยอิงก็ยังมิได้ดับสลายหายไปที่ใดไป๋กุ้ยอิงจึงกลายเป็นวิญญาณเศร้าสร้อยที่สุดในสามโลกและเร่ร่อนอย่างไร้จุดหมายอีกเนิ่นนานจนกระทั่งเทพเส่อเต๋อหนึ่งในเทพเหอเหอ[1] นึกรำคาญกึ่งเห็นใจท่านจึงส่งไป๋กุ้ยอิงมาเข้าสิงร่างของเด็กสาวผู้นี้ ผู้ซึ่งควรจะเป็นไป๋กุ้ยอิงในชาติภพน
더 보기
อาหมิง 1
“คุณไม่ควรกระโดดมาขวางหน้ารถของผม”คำพูดห่างเหินและแววตาเย็นชาของผู้ชายตัวโต เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาในชุดสูทสุดเนี๊ยบแม้เวลานอกสถานที่ทำงานดังขึ้นอย่างหงุดหงิด เขากำลังยืนอยู่ตรงขอบเตียงผู้ป่วยของอิงอิง ทำเอาเธอต้องกะพริบตาปริบๆ เรียกสติของตนให้กลับมาอย่างรวดเร็วเขาคือจ้าวหยางหมิงเซียน ไม่สิ! เขาคือคุณอานนท์ เจ้านายของเธอ“อาหมิง...”น้ำเสียงแหบแห้งของคนบนเตียงนอนผู้ป่วยเอ่ยเรียกขานนามของผู้ชายตัวโตตรงหน้าอย่างลืมตัว“เป็นท่านจริงๆ” น้ำเสียงแห้งผากยังคงเอ่ยพร้อมใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือดอานนท์ถึงกับเป็นฝ่ายกะพริบตาบ้างเมื่อได้ยินการเรียกขานอย่างนั้นและประโยคแปลกๆ นั่น“คุณไม่มีสิทธิ์เรียกผมอย่างนั้น” น้ำเสียงห่างเหินพร้อมใบหน้าเช่นเดิมยังคงเอ่ยออกมา อิงอิงที่รู้ตัวแล้วว่าเผลอไผลลืมตัวเรียกขานนามผู้ชายในอดีตกาลเมื่อรัชศกเสวียนจงถึงกับรีบลุกขึ้นพรวดพราดแล้วนั่งตัวตรงรีบพูดขอโทษทันที “ขอโทษค่ะคุณอานนท์ ฉันไม่ได้ตั้งใจค่ะ”“ไม่เป็นไร” อานนท์พูดแค่นั้นก่อนหมุนตัวทำท่าจะผละจากไป“เอ่อ! คุณอานนท์คะ” อิงอิงรีบเรียกเขาเอาไว้ เธอไม่อยากห่างจากเขา ไม่อยากห่างอีกเป็นครั้งที่สอง “ไ
더 보기
อาหมิง 2
อานนท์ยังคงยืนนิ่งๆ หรี่สายตาคมก้มมองเลขาของตนอย่างต้องการประเมินเธอคนนี้มีชื่อว่าอิงเอมหรืออิงอิง มาทำงานวันนี้เป็นวันแรกในตำแหน่งเลขาของเขาเมื่อเลขาคนเก่าถูกเขาไล่ออกไป เนื่องจากทำตัวอยากเคลมเจ้านายอย่างเขา อยู่ตลอดเวลาอิงอิงคนนี้ก็คงไม่ต่าง เธอคงอยากเคลมเขาใจจะขาดไม่ต่างจากเลขาคนเก่า สังเกตตั้งแต่นาทีแรกที่เธอเจอกับเขาตอนที่แนะนำตัว สายตาของเธอตกตะลึงเมื่อเห็นหน้าเขาแล้วเปลี่ยน เป็นพราวระยับเหม่อมองเขาไม่วางตา ทุกกิริยาท่าทางของเธอไม่ต่างจากผู้หญิงคนอื่นเลยสักนิดแต่ที่ต่าง คือเธอเข้ามาทำงานโดยผ่านการคัดเลือกจากท่านประธานใหญ่หรือเจ้าสัวเทียนชัย พ่อของเขาเลือกเธอให้มาทำงานด้วยตัวเอง นั่นจึงทำให้เขาสงสัยว่าอิงอิงคนนี้อาจจะเป็นอีหนูที่พ่อของเขาแอบเลี้ยงต้อยส่งเสียกันจนโตให้เรียนจนจบและหางานให้ทำเสร็จสรรพฮึ! เป็นราชสีห์แต่ฝากเนื้อแกะเอาไว้กับเสือ คอยดูเถอะว่าเขาจะตลบหลังพ่อบังเกิดเกล้าที่ขยันทำให้แม่ช้ำใจอย่างไรบ้างอานนท์คิดอย่างนั้นก่อนจะก้มหน้าลงอีกนิดเพื่อประชิดใบหน้าของเลขาของเขา “ท่าทางเธอ คงยังไม่อยากกลับบ้าน” เขาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบนัยน์ตาคมปลาบ“หือ?” อิงอิง
더 보기
คอนโดเดียวกัน1
ภายในรถคันหรูของอานนท์ที่กำลังขับเคลื่อนอยู่บนท้องถนนในยามค่ำคืนใจกลางกรุงอิงอิงนั่งอยู่ด้านข้างคนขับในสภาพมอมแมม เสื้อเชิ้ตสีขาวมีรอยฉีกขาดเนื่องจากล้มไปกองกับพื้นถนน ช่วงไหล่กลมมนและลำแขนเรียวสวยมีริ้วรอยแผลถลอก กระโปรงทรงสอบสีดำที่สวมใส่ก็มีรอยขาดวิ่นเหมือนกันเธอถูกรถพุ่งเข้าชนอย่างจังหากเป็นคนอื่นคงได้แผลมากกว่านี้แต่เธอที่เป็นวิญญาณไป๋กุ้ยอิงอดีตแม่ทัพหญิงฝีมือฉกาจกำลังอาศัยร่างบอบบางของอิงอิงเธอจึงสามารถกลิ้งไปกับพื้นด้วยวิทยายุทธ์ที่อยู่ในจิตสำนึกมาเนิ่นนานเอาตัวรอดจากบาดแผลฉกรรจ์ได้ไม่ยากแต่สมองน้อยๆ นี้กลับกระแทกกับฟุตบาทเสียได้ เธอคงจะสลบไปนานเลยเชียว อิงอิงคิดอะไรเพลินๆ สายตายังคงแอบมองผู้ชายคุ้นตาในอดีตชาติอย่างเหม่อลอย ใบหน้าของเขายังคงคมคายหล่อเหลาไม่เปลี่ยนแปลง ดวงตาเรียวคม จมูกเป็นสันตั้งตรง ริมฝีปากสีแดงๆ ก็ไม่เปลี่ยนแปลงเช่นเดียวกัน ถึงแม้ว่าผมจะไม่ยาวเท่ากับเมื่อก่อนแต่มันก็ไม่สามารถลดทอนความเป็นตัวตนของเขาไปได้ ท่าทางเย็นชาแลดูสูงศักดิ์สูงค่านั่นอีก เขายังคงเป็นจ้าวหยางหมิงเซียนไม่เคยเปลี่ยนไปแต่ที่เปลี่ยนไป ก็คงเป็นความทรงจำของเขาที่ลืมเลือนไป๋กุ้ยอิงไป
더 보기
คอนโดเดียวกัน2
ครู่หนึ่งต่อมาเขาจึงได้เห็นเงาร่างของชายวัยกลางคนที่แสนจะคุ้นหน้ากำลังเดินปรี่เข้าหาอิงอิงป๊า!อานนท์เรียกขานบุคคลนั้นอยู่ในใจท่านเจ้าสัวเทียนชัยกำลังเดินออกมาจากอาคารจอดรถภายในคอนโดและกำลังเดินเข้าหาอิงอิงที่กำลังเดินเข้าไปในคอนโด อานนท์ถึงกับเพ่งสายตาคมเข้มจ้องมอง เขานึกโกรธอิงอิงเพิ่มขึ้นมาจับใจพ่อของเขาก็รู้ว่าเขาอยู่คอนโดนี้ แต่ไม่เคยเลยที่จะไปมาหาสู่เขาที่เป็นลูกชาย แต่กับผู้หญิงไร้ยางอายกลับมาหาอย่างหน้าชื่นตาบานเมื่ออานนท์คิดอย่างนั้นจึงหยิบมือถือขึ้นมาจากกระเป๋าด้านในสูทแล้วกดเบอร์ต่อสายตรงหาพ่อของเขาในทันทีชายหนุ่มรอสัญญาณสายเรียกเข้าอยู่ครู่หนึ่งก็มีการกดรับจากปลายสาย “ว่าไงเจ้าลูกชาย”เจ้าสัวเทียนชัยหยุดยืนรับสายจากโทรศัพท์มือถือในขณะที่อิงอิงหยุดชะงักเท้าที่กำลังก้าวเดิน อานนท์ที่นั่งอยู่ในรถตรงหน้าลานจอดรถนอกอาคารสังเกตได้อย่างนั้น“ป๊าอยู่ไหน” อานนท์กรอกเสียงใส่โทรศัพท์มือถืออย่างลองเชิงเสียงของเจ้าสัวเทียนชัยอึกอักบางเบาก่อนตอบ “ป๊าอยู่ภัตตาคารกำลังสังสรรค์กับเพื่อน มีอะไรหรือเปล่า”อานนท์ได้ฟังถึงกับมุมปากกระตุก แน่นอนว่าพ่อของเขาต้องโกหก พ่อของเขาแอบเลี้ยงต้อย
더 보기
คอนโดเดียวกัน3
“หนูไม่เป็นไรค่ะ น้า อย่าสนใจหนูเลย”อิงอิงบอกปัดไปพร้อมทั้งเดินเลี่ยงไปอีกทางเพื่อเข้าห้องส่วนตัวของตนกัญญามองตามหลังหลานสาวอย่างนึกขัดตาก่อนส่งเสียงแหลมให้อิงอิง “นี่อิง ทำไมไม่แต่งตัวให้มันดูดีกว่านี้หน่อย แต่งตัวเฉยระเบิด น้าจะเป็นลม” เธอพูดไปพลางเดินไปรินน้ำชาให้ท่านเจ้าสัวที่เดินไปนั่งตรงส่วนของเคาเตอร์ที่มีลักษณะคล้ายบาร์เหล้าตรงกลางห้องถัดจากห้องครัว“หนูชอบแต่งแบบนี้ น้าเลิกบ่นได้แล้ว” อิงอิงยังคงบอกปัดไปก่อนหายตัวเข้าไปในห้อง เธอไม่อยากอยู่เป็นก้างขวางคอของคู่รักต่างวัยเมื่ออิงอิงเข้ามาในห้องส่วนตัวแล้วเธอจึงถอดชุดที่น้ากัญญาบอกว่าเชยระเบิดออกจากลำตัว เธอต้องแต่งตัวอย่างนี้ก็เพื่อน้ากัญญาและตัวของเธอเองเธอต้องทำตัวเฉิ่มเฉยระเบิดตลอดเวลาก็เพราะว่าไม่อยากทำตัวให้สวยโดดเด่นจนเกินไป เมื่อตอนสมัยเรียนมีผู้ชายมาขายขนมจีบให้เธอเยอะแยะไปจนเธอนึกรำคาญ ยิ่งถ้าเธอแต่งตัวแบบที่สาวๆ สมัยใหม่เขาชอบใส่กัน เมื่อนั้นหนุ่มๆ ได้ตามเธอเป็นพรวนจนเธอไม่เป็นอันทำอะไรมีคนบอกว่าเธอสวย แน่นอนว่าเธอชอบที่มีคนชม แต่ยิ่งมีคนชมคนเกลียดก็ยิ่งเพิ่มขึ้น เธอจึงเลือกที่จะทำตัวเชยๆ เฉิ่มๆ แบบนี้ตลอดเวลา
더 보기
คอนโดเดียวกัน4
“บนสุด” น้ำเสียงทุ้มต่ำมากเสน่ห์พูดตอบมาอย่างเย็นเยียบสั้นๆ“หือ...บนสุด” อิงอิงทวนคำพร้อมทั้งกดปุ่มในลิฟต์ให้อย่างมึนๆ แต่กลับคลี่ยิ้มกว้างขวาง “อย่าบอกนะว่าคุณอานนท์อยู่ที่คอนโดนี้”“...”เงียบยังไม่มีคำตอบออกมาจากริมฝีปากสีแดงๆ ของอานนท์ แต่อิงอิงไม่สนใจอาการเงียบงันนั้น เธอยังคงกระดี้กระด๊ายินดีปรีดายืนเฝ้าคนตัวโตด้วยกิริยาแสดงออกว่ารักฉายชัด“ถอยออกไป!” น้ำเสียงคล้ายคมมีดบาดเข้าเนื้อของอิงอิงอีกแล้ว อานนท์พูดกระแทกใส่หน้าอิงอิงที่ยืนจนจะสิงเข้ามาในร่างของเขา อิงอิงถึงกับกะพริบตาปริบๆ ถอยหลังออกไปนิดนึงแค่นิดนึงเธอมึนได้ใจและเพียงไม่นาน เสียงดังติ้งของลิฟต์ที่บ่งบอกว่าถึงจุดหมายปลายทางก็ดังขึ้น อานนท์รีบเดินออกจากลิฟต์ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออก อิงอิงก็เช่นกัน เธอแทบจะพุ่งตัวตามเขาออกมาเลยก็ว่าได้ อานนท์ถึงกับชะงักแล้วหรี่ตามองที่ชั้นบนสุดนี้มีเพียงห้องของเขา ไม่มีห้องของใครทั้งชั้นนี้เป็นคอนโดของเขา ไม่มีทางที่จะเป็นห้องของเธอ แล้วที่พุ่งตัวตามออกมาติดๆ นี่คืออะไร?ภายในคอนโดแห่งนี้ ตรงทางเดินระหว่างประตูหน้าลิฟต์กับประตูห้องหนึ่งเดียวของชั้นบนสุด อิงอิงยังคงยืนมองอาหมิงขอ
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status