Habang gabi na, inayos nila ang isang napakalaking bonfire sa dalampasigan — ang apoy ay nagliliwanag na parang bituin sa gitna ng dilim. Ang lahat ay nakaupo sa paligid nito habang tumitingin sa buwan na bilog at maliwanag sa kalangitan, at sa mga bituin na parang kumikislap na binabati sila. Si Marco, ang lokal na mang-aawit, ay nagsimulang kumanta ng kantang “Salamat” sa Tagalog, at unti-unting sumali ang lahat hanggang sa maging isang malaking korus ang kanilang mga boses. Matapos ang kanta, tumayo si Yana at nagsalita: “Mga mahal kong bisita, mga kaibigan, at pamilya — hindi ko maipapaliwanag kung gaano ako kasaya ngayon. Isang taon na ang nakalipas, akala ko hindi na ako makakapagkaroon ng ganitong sandali. Pero dahil sa inyo lahat — sa aking mga magulang na palaging sumusuporta, kay Alex na minamahal ako ng buong puso, sa mga kaibigan na hindi ako iniwan, at sa mga lokal na tao dito sa Rome na tinanggap ako bilang isa sa inyo — narito ako ngayon,
더 보기